Er zijn dingen in dit soms zware leven, Waar ik niks van afweet. Maar jouw liefde voor mij laat me zweven, Je trekt me aan als een magneet. Onze liefde is een ik, jij, wij, Een liefde vervuld met pure passie. Want ook al ben je ver weg, in gedachten altijd dichtbij, Waar ik ook ben of waar ik ook zal gaan, Ik neem je in mijn gedachten altijd…

Jij weet waar ons verlangen ligt... diep in jou, diep in mij... kus ik teder jouw gezicht, en kruip je stiekem dichterbij... Ik hou je vast, laat je niet meer gaan, kruipen helemaal in elkaar, 'k fluister zinnen, fluister je naam, en strijk mijn handen door je haar... nog vol emotie, zo passioneel, schrik ik wakker, en ben…

de pijn van de liefde, de pijn van de strijd. het heeft niet mogen werken, ik ben je nu kwijt. de keuze van onze liefde, de keuze van ons kind. als je maar weet dat ik je altijd heb bemind. ik moet nu door met mijn leven samen met mijn kleine meid. als jij nu maar weet... je gevoel kan je bij mij niet meer kwijt.…

Voor wie er liefheeft en bemint Zijn woorden niet meer nodig Een oogopslag, een stil gebaar De rest is overbodig Want liefde spreekt een eigen taal Wordt in het hart geboren Wie daar zijn zielsverwant ontmoet Hoeft verder niets te horen…

Meezwevend op de aanraking van de noten voel ik mij vrij, intens gelukkig even weg uit het hier en nu terug naar de basis van hoe het zou moeten zijn…

kom maar in mijn armen mijn lief laat me je hart verwarmen mijn hartendief kom maar met je pijn mijn engel ik zal er voor je zijn mijn bengel kom maar met je wonden mijn kind kom maar met je zonden mijn vrind laat me je strelen mijn schat hier mag je helen mijn allerliefste Tonja 05.10.2003…

Jouw woorden helen me... telkens weer... gebracht in mooie zinnen, brand je diep hier van binnen, gezoet door stille gedachten, om m'n pijnen te verzachten, raak je me keer op keer, telkens weer... Jouw warmte streelt me... steeds maar weer... koude rillingen verkroppen, m'n hart niet meer te stoppen, verklampte handen zweten…

De struikgewassen in de middenberm wiegen op de zuiging van het voortrazende verkeer Ik neem een hijs van m'n sigaret draai van de A3 naar de A1 op het Duitse wegennet Verliefde gedachten draaien hun omzet Bomen, struiken, huizen, hoogspanningsmasten Zwarte silhouetten, ze flitsen aan me voorbij Het zijn er nog duizenden tussen haar en mij…

Zwoele nachten stille krachten zachte warme huiden mysterieuze geluiden intens gevoel wat is het doel later, diep in de nacht het slotakkoord in al z'n kracht…

soms op mijn weg wanneer de wind plots in de bomen ruist hoor ik jou fluisteren - dan zoek ik jou op takken en tussen het gebladerte ik droom mijn handen achterna hoe zij het nutteloze linnen strelen - kleine kinderen die naar de regenboog grijpen heel dikwijls nog zoek ik jouw zachte mond jouw geur vereeuwigd op mijn vel - ik…

Onzeker fluister ik naar je hart... lukt het mij hier binnen te gaan? is je hart voor mij gesloten, of heb je de deur al iets voor me openstaan...? Onzeker fluister ik zacht jouw naam, wil zó graag even bij je zijn... zo graag even ván je zijn, en zo graag even ín je zijn... en toch... fluister ik steeds onzekerder jouw naam…

Als ik in je mooie ogen kijk. Als ik bij je ben. Als ik je bekijk. Als we praten. Als we lachen. Als we zoenen. Als we knuffelen. Staat voor mij de tijd stil, is de rest onbelangrijk. Dan voel ik mij goed, dan voel ik me steenrijk. Ik voel me dan beter, voel me dan beter als iedereen. Zo goed, kan er gewoon niet omheen. Ben verliefd,…

“Kijk daar”... dat ben ik niet. “Ik ga”... je ziet me niet. Hoe verdwijn ik? Hoe kom ik terug? Een met die leegte... dein ik op de lucht. Ik zweef en lach, gewichtloos, langs de luchtstromen van de nacht. Koude stralen langs mijn handen, ongrijpbaar, onzichtbaar. Hoe verdwijn ik? Hoe kom ik weer terug?…

Mijn zintuigen breken, ik duw mijn hoofd tegen het koude glas, en buiten hoor ik dof de mensen spreken. Traag rijdt de auto door. De berusting komt met de ochtend, rijen bomen wekken me, dit contante ritme is wat ik hoor. De opkomende zon brengt een rode gloed, het valt over de wereld als een deken, het geeft licht, warmte en nieuwe…

Pak m’n hand, stevig vast. Kijk in m’n ogen, diep en hard. Je pupillen worden groter, donkerder en het groeit, als inkt in een glas water kijk ik hoe het vloeit. Het is donker en het groeit, donker en het groeit. Ik verdwijn als een stip, ik verdwaal als een kind. Vloeibaar ontvoerd.…

je liefde verliezen doet pijn soms gaat het van zelf soms kan je er niks aan doen maar soms ben je zelf ook een ontiegelijke oen je hebt het dan misschien zelf niet in de gaten maar met blikken kun je ook praten. Hij heeft je nu alleen gelaten En hij wilt er niet meer over praten Het is over en voorbij Je kan er met je pet niet bij…

De stad huilt om mijn afscheid de kreukels in het laken zullen nog één keer van mij zijn voor zij opgaan in duizenden anderen mijn liefde is niet te veranderen ook niet in deze stad deze kille, vreemde stad mijn honger is des te groter ik verlang naar dagen dat ik jou langzaam opat…

Jouw naam schreeuwt door mijn lichaam heen wel duizend keer per dag, krimp ik steeds van pijn ineen, neem je me helemaal in beslag... Bedek ik mijn oren, hoor ik je naam... sla jij je brandmerk in mijn hart, sluit ik mijn ogen, zie ik je staan, wat maakt jou toch zo apart...? Is het je stem, die ik maar blijf horen, is het…

Sterren in de donkere lucht…zo ver maar zo mooi Uit de diepte van mijn ogen Stralen de sterren als een schaduw Zo ver maar zo mooi.. Denkend aan die mooie dagen Glanst alles o mijn heen Alles waar ik naar kijk Zo ver maar zo mooi…. Dromend over elk moment Zo ver maar zo mooi……

Kijk eens in de spiegel, vrouw denk je nu echt dat jij mij waard bent, met je bedrog en list? De voorspelling van mijn hart heeft zich goed in jou vergist Ik draai de knop snel om ga verder met m’n leven je bent bij deze gewist Maar mijn vertrouwen… Tergend langzaam stijgt de zon uit boven de mist…