omweef jouw zachtheid in het dansgedwarrel van stervende bladeren aanschouw er leegte door het verbreken van tastbaar houvast omsluit het gloren in amper licht gevoel als een duistere kus die bekoren wil en berust gelaten waar kwetsen vervaagt dans het gedwarrel van stervende bladeren…

Je kwam als een droom uit het verleden Onverwacht en zo lief Teder vol van verlangen Je kuste me En de jaren vielen weg Zag je mooie blauwe ogen En droomde er op weg Weg van het heden Terug naar het verleden Met nog steeds de zelfde passie Nog met even veel aan vuur Ik was weer 18 en het leek van lange duur De tijd dreef ons uit…

Een lokregel of een kusje Anders een stoere slogan Ik ben het die je zoekt Kom gauw kijken dan… Ik hou van reizen Heb een leuke baan DVD-tje kijken op de bank En 100 vrienden waar ik naartoe kan gaan Druk sociaal leven Ben dus niet écht op zoek Naar de man van mijn dromen Ook al woont ie op de hoek Reageren? Zonder foto compleet zinloos…

toon mij jouw dromen frank en vrij zodat ik jou geluk kan schenken ongebonden liefde geven want jij was er toch ook voor mij…

Het koele water omspoelt mijn voeten Rust stroomt als een rivier door mijn lijf De horizon bestormt me als een ontkombaar lot Mijn hart weet dat ik moet boeten Ik voel hoe ik wegdrijf Angst is mij vreemd, jouw beeld is mijn vlot…

Bubbeltjes en kriebeltjes Dwalen door mijn geest Stil ontwaakt de liefde Terug van weggeweest Dromen komen tot leven Glanzen midden in de nacht Maken woorden overbodig Zolang jij maar naar me lacht Met jou word ik onstuimig Ben ik niet meer te blussen Met een knipoog naar morgen Strooi ik confetti op Mn kussen…

Het middelpunt van je ogen gericht op mijn aanwezigheid voel de warmte in die blik en het kloppen van mijn hart. Ik sluit mijn ogen en wacht stil het gevoel van warme handen -een stil verlangen wacht- zwevend in eenzaamheid en angst.…

onophoud’lijk ruikt de vrouw aan manvolk ze zoekt de Ware Jacob een open boek met tekst voor als zij tekst moet weg als hij weg moet zacht en zin in haar als zij zin heeft veel vloed in zijn tegoed om haar gnuivend gefêteerd gekoketteerd te bekokstuiven…

Ik vergeef mijzelf door te zijn wie ik ben. Ik voel de ruimte voel me fijn met mijn fouten en mijn niet-weten met mijn liefde en mijn verlangen volg ik de stroom die me niet in het rad van de tijd wil vangen.…

De maan duwt de zon zonder veel omhaal opzij licht vervaagt vlammen doven een stem fluistert een vertrouwd lied over vrijheid en geborgenheid de maan geeft glimlachend de zon de ruimte slechts een smalle schaduw in de dag maar het licht is besloten in jou…

Gisternacht dacht ik aan jou liggend op de bank wakker door een jengelend teer Gisternacht dacht ik aan jou irriterend ook aan de gedempte klank het gesnurk van mijn ouweheer Gisternacht dacht ik aan jou fantaserend ondertussen -van liefdevolle omhelzingen- och, was ik maar jouw kussen…

In mij huist de drang beeld en woord te vangen In mij huist dat onbedwingbare verlangen Te schilderen, te schrijven Om in jouw geest en op jouw netvlies te beklijven. Geef mij woorden en ik weef Er gedichten van voor jou of een verhaal Dat is het doel waar ik naar streef Schilderen voor jou met taal. En mijn droom zal worden Tot een beeld…

Ik ken je nog maar pas moest hard voor je blokken dus, ik nam pythagoras en heb jouw wortel getrokken Ik kan jou veelvuldig delen doe het ook overal wiskundig met je spelen als was je het kleinste getal Ik wil jouw hoek vergroten mijn passer paraat als een cirkel omsloten jouw sinus in het kwadraat Ik wil jouw snelheid verhogen weten…

Je stond daar en je brak ik zag je breken Kon twee woorden zeggen en je zou kapot zijn Als ik ooit zou vallen kun jij me niet vangen zonder zelf stuk te gaan En wanneer jij valt zou je in duizend stukjes kapot slaan op paarse stenen Modern vrij en ongewapend glas kan niet op tegen zwaar bewapend ruw beton Ergens heeft je onschuld…

een soort wippen soms hang je d’andere kant was zwaarder soms val je d’ander stapte er van af verend wip kippen ‘t echte werk alles in eigen hand los van keurmerk gezien een mevrouw handjes los schokdempers valbrekers toch vrij gevallen jong nog altijd alleen gebleven…

Zeg me wie je ziet Wanneer je naar me kijkt Als je me met vroeger vergelijkt Krijg dan nog steeds Zomaar kippenvel Of tranen van geluk Heb je die nog wel Vieren we nog feest Of teren we alleen op wat er is geweest Zeg me wat je voelt De muur waar ik op stuit Ik kom er niet doorheen dus schreeuw het uit Ik voel me zo alleen…

Je stal mijn hart zonder waarschuwing mijn woorden zijn nu uitgehongerd in het streven naar perfecte zinnen maar als ik je aankijk vallen alle woorden op de grond moet ik ze gaan zoeken…

Moeder en dochter Zwijgend worstelend met het bestaan Zagen zij mij tegemoet Dochterlief gedrongen in haar lijf Heur handjes verpakt in plastic Handschoentjes van het type benzinestation "Ook nog een huidaandoening", dacht ik Zij passeerden mij, hand in hand, En liepen samen naar de zon.…

Ik voel me eenzaam omdat ik voel de drukte in jouw hoofd het snelle gaan bewegen en toch verlangen je weet niet waar je stil moet staan het kan niet verder gaan -ik voel me eenzaam-…

Liefelijk neem je mijn handen in je schoot Ze willen niet meer weg, ze willen blijven Ze verlangen naar je aanraking, keer op keer Vijlend laten ze hun vibratie achter De groeven verdwijnen Mijn oppervlakte wordt glad Geboend door mooie handen Gepolijst met gevoel Glimmend, glanzend, spiegelend De groeven zijn niet verdwenen slechts…