In jouw armen Is er geen zoeken Geen vinden Geen gaan en komen Van gedachten Geen vragen over goed en fout Geen denken aan Zinvol of zinloos Geen gevaar noch veiligheid Geen weten Geen benoemen In jouw armen is geen... Is wel…

in de adem der stilte sluit ik mijn ogen die laatste zucht verhult alle pijn door liefde gegeven vervulde dromen aanvaarden het heengaan naar ooit weer terug waar die laatste streling mij eeuwig beroert sluit even jouw ogen aanvaard mijn dood…

De storm in mijn glas groeit tot orkaan. Ik ben moe van het vastklampen aan waarden, ze bieden geen houvast. M'n krachteloze vingers klauwen, glijden af op onverschilligheid. Het duizelende tollen van gedachten, maakt, dat ik geschreven woorden braak...…

zoveel liefde voor je voelen als je 's morgens naast me ligt ogen dicht en ademhaling regelmatig, mond die even opent dan weer dicht haren warrig op je kussen engelengezicht kan me nauwelijks bedwingen met m'n ogen langs je lippen voel jij dat ik naar je kijk lieve ogen lachend open blijven hangen in mijn hart en we weten zonder woorden…

onherroepelijk beklonken koud voltrokken ongenaakbaar feit knievallen rewinden fast forward verleden tijd…

Als de schemering valt en mijn gedachten dwalen dan wil ik die tijd met jou zo graag eens herhalen. Dan denk ik weer aan vroeger hoe mooi het eens is geweest toen waren onze dingen samen als een spetterend feest. We lachten en dansten in het licht van de maan plukten ze sterren van de hemel en lieten ons helemaal gaan. Ik wil nog één…

Bewonderend kijk je naar boven, blijft in aanbidding even staan, je ziet de pracht, je voelt de kracht, kijkt me met stralende ogen aan. Dan versombert plots je blik, je ogen staan plots vol met vragen, terwijl je ineenzakt op de grond, begint het in mij plots te dagen. Zachtjes loop ik naar je toe, kijk je in aanbidding aan, en zachtjes…

in de reflectie van heldere tranen weerkaatsen verlangens vrij in hun val waar zij ongrijpbaar in handen geslopen breken als wensen nimmer vervuld zal de fluistering onhoorbaar diep verscholen in smekende ogen als duizenden vragen onuitgesproken weerspiegeling wezen van zichzelf zodat een stilte zichzelf weet te horen als die…

Het is nacht de wind waait De lucht donker en duister Regendruppels miljoenen Zacht als tranen gefluister Het is stil in mij geworden Ik voel alleen mijn pijn De weg is onbegaanbaar Naar jou waar ik wil zijn Ik ontmoet je in mijn dromen Even een gelukszalig moment De desillusie is echter pijnlijk Nu je echt verdwenen bent De dagen…

Armen vol warmte verdrijven de kou, ik tintel in jou, jij proeft mij geluk is wij…

mijn jeugd verloor toekomstdromen dagen naar morgen gelatenheid waar hoop verscheen als tranenwens in stil verlangen gefluister wordt hoor ik mijn vragen zichzelf herhalen elke traan wil haar wens beleven in jeugd…

Toen ik ‘m voor het eerst zag keek ik met de ogen van een kind Ik vond het de allerliefste vlag en telde 7 hartjes in de wind Maar nee, die hartjes in het rood bleken pompeblêdden in het Fries dorre bladeren uit een vieze sloot het had voor mij iets tragisch Maar nu zie ik het toch haarfijn want door een allerliefst grietje weet ik dat…

In jou gevangen leefde ik jaar na jaar mijn ik was jouw ik mijn leven jouw leven mijn wil jouw wil ik was jij jij was mij gevangen in elkaar losgelaten en alleen in vrijheid…

Ik hoor iets wat ik niet wil horen Ik denk iets wat ik niet wil denken Ik zie nu eindelijk wat 'men' ziet Liefde maakt blind, maar nu even niet…

mag ik jouw ogen sluiten? zo dat je me even niet meer kan zien en niet meer kan lezen dat ik van je hou mag ik jou oren sluiten? zo dat je me even niet meer kan horen waardoor ik alles kan zeggen waaronder ik hou van jou mag ik jouw gevoel even stil leggen? zodat je even niets meer zal voelen dan zou ik jou teder kunnen zoenen jammer…

in grijs silhouet als schaduwverlangen angstaanjagend op zoek naar prooi waar zij wezenloos door grauwe ogen in breekbaarheid haar doel ontsiert moet hij lijden in het spel der liefde haar kus gegeven verwacht de dood…

waar die fluisterende stem, het zingen der wind als een lied vol liefde bekoren wil weerspiegelt een ster in gelaten tranen de glinstering breekt haar duister gevoel overheerst beklemming de troosteloosheid waar toekomstdromen niet langer zijn flakkert een briesje stormwind aan haar liefde verloor fluisterende woorden…

Mijn liefste, hoe je daar nu ligt gevangen door het ochtendlicht druppels zon in je gezicht lijkt de ochtend een gedicht Mijn liefste, hoe je toen verlangde naar mijn zachte, warme handen naar mijn liefde en de banden die daarmee al samenspanden Ik, die nu naar jou blijf kijken, je blik niet meer kan ontwijken, door je haar moet strijken…

"Schatje, nu niet boos worden maar ik hou ook van hem." Deze woorden blijven verborgen achter de kraak in mijn stem. Nooit zal ik jou vertellen wat er gebeurde in mijn hart. Nimmer zal ik de tranen tellen, die spoortjes trekken, zo verward. Ik heb toen gekozen en kom niet terug op mijn besluit. Nooit zul jij de woorden horen: Fijne…

Mijn gevoel schreeuwt Niet gehoord op de open vlakte Niets dat het opvangt en verwerkt Alleen die stilte die het erger maakt dan het al is Het enige is dat ik jou mis Maar zie je mij wel staan, Wat weet je nou van mij, Voornaam en misschien achternaam. Je lijkt wel zo stug als klei Geen gevoel voor mij. Weet je wel dat ik besta, Geef…