Het rijbewijs, als je 75 plus bent, moet je gekeurd worden voordat je het kan verlengen. In Nederland, is daar veel over te doen, wachten en nog eens wachten. Het is onvoorstelbaar dat dit gebeurt in dit land. Er zijn mensen die al een jaar wachten op het rijbewijs van het CBR. Het is toch echt niet te geloven, mensen op…

Al vanaf de verte zie je'm. Hoog torent hij boven alles uit. In de volksmond bekent als D'n Gum, met zijn hemelse klokgeluid. Op ruim elfhonderd heipalen, in neogotische stijl gebouwd, staat hij in onze stad te stralen, voor een ieder die van hem houdt. Nu maken we ons samen sterk, met heel Steenbergen op één lijn, want een kerk die geen…

De dood fluisterde zacht, kom neem mijn hand Ik breng je naar de bergen of de zee Of naar enig ander land. Ik riep op luide toon een tuinman verwacht je in Ispahaan. ga weg dood, je kunt me niet bekoren Oké, dan niet, zei de dood Dit keer heb ik verloren Ik wacht wel af, je zult ooit nog van mij horen.…

[Dit schreef ik voor mensen] Slechthorend Als je slechthorend bent valt dat af en toe niet mee. Je wilt graag alles horen, maar zo eenvoudig is dat niet. Mensen hebben het vaak niet in de gaten en moeten de woorden die ze spreken herhalen. Een ding is zeker: mensen, die moeite hebben met horen willen graag begrip. Lieve…

poëzie op een laag pitje wil nog niet zeggen dat 't niet gaart ik zie het als een vorm van slow cooking de tijd er voor nemen is al wat het vraagt…

Kan ik nog één kus krijgen. Nog één keer je lippen voelen, en dan ga ik. En misschien nog één ontbijt, nog één lunch en één diner. Dan ben ik voldaan en kunnen we uit elkaar. Maar daartussenin kunnen we nog één keer in bed liggen. Nog één keer voelen alsof de tijd stilstaat, met mijn hoofd op je borst. Als we doorgaan met 'nog een keer' duurt…

als ik om mij heen kijk, sta dan even stil, hoe ik het verleden ontwijk, niets van die tijd weten wil, mijn jeugd die herinnering duurt een seconde, al mijn dromen gebouwd op los zand, heel mijn leven wat een zonde, een laatbloeier zonder verstand, als ik om mij heen kijk, tevreden met alles om mij heen, voel ik mij werkelijk heel rijk…

ik wil eerlijk zijn, ik zal de waarheid zeggen, ik weet het maakt mij klein, maar ik moet het jou uitleggen, jij bent alles wat ik wil, ik heb jou nodig, al zit er een beetje leeftijdsverschil, ik heb jou echt nodig, jij en ik horen gewoon samen, jij en ik horen bij elkaar, ik hoef mij niet te schamen, jij bent de betere helft dat is…

het pijnlijkst zijn de woorden van de dichter die hij heeft verzwegen maar beter dat dan de woorden die we zijn vergeten…

een bladzijde heeft slechts vier zijden en een voor en achterkant geen gevoelens en kwesties die je bij voorbaat moet vermijden nee er is nog niets aan de hand haar blanke ziel mag ik beschrijven met woorden die mij invielen en zij die dit blad niet haalden zullen voor mij altijd zichtbaar blijven want zij waren het die bepaalden dat andere…

bij de deur naast de mat staat een paar schoenen dat met stil staan beloond sporen op zolen toont bij de deur naast de mat die de zolen verschoont bij de deur naast de mat staat het paar schoenen dat een droef symbool is van veranderde mode de stellige voorbode van nutteloosheid bij de deur naast de mat bij de deur naast de mat…

vuurrood gloeiende haard hij straalt warmte ik zie ijsbloemen smelten gezelligheid…

gedichten fluisteren als bij de ietwat bewogen foto het is goed bedoeld maar toch...…

Totaal alleen gelaten op een dievenpad Met mijn onvervreemdbaar beeld De waarde wisselend ingeschat Wanneer een spiegel letterlijk verdeeld Die weerkaatsing wil van alles zijn Dubbel ongenaakbaar echt Alle drama uitvergroot in ’t klein Bevestigd en tegelijkertijd weerlegd De persoon is een absurde afgrond Als onmiddellijk verhaal Gelukstreffer…

buiten tikt iedere druppel regen een argument tegen het raam binnen spreekt iedere bubbel co2 de druppels steevast tegen ik laat ze in hun gekibbel begaan zinloos twee polen naar elkaar toe te willen bewegen Spa rood blijft altijd de ander met zijn jas binnenstebuiten blijft altijd omgekeerde regen…

Laatst was er iets dat vonkte Ik sprak mijn tegenstrever Iets dat ergens lonkte In mijn alles echt belever Het gaf een zekere draai Alles lijkt immers rond Schwung dat klonk wel fraai Een taal die ik ook verstond Een onderscheidend eigen geluid Langzaam overstijgt het de herkenning Zet die stilte maar eens uit En wordt geladen door gewenning…

We kennen elkaar nu een jaar, Pas na een half jaar spraken we meer met elkaar. En nu spreken we elkaar eigenlijk elke dag, Dat was niet hoe ik het eerst voor me zag. Maar ik kan met je lezen en schrijven, En wat wij hebben met geen pen beschrijven. We hebben de grootste lol en kunnen alles bespreken, Maar soms kunnen we ook een beetje tegen elkaar…

JEZELF VRIJPLEITEN Tegen je geweten innerlijk fluisteren teneinde ‘t donkerzwarte wit te praten Laat je graag naar het sussen luisteren voorkomt ook dat je jezelf gaat haten Zacht met jezelf verdedigend praten en zo trachten jezelf schoon te pleiten Is in feite van de waarheid verraad en een stap tot beletten van zelfverwijten Innerlijk…

opeens kan ik niets meer schrijven, er zit geen inspiratie in mij, mijn onzekerheid valt niet te verdrijven, hiervan word ik echt niet blij. er was een tijd toen schreef ik een gedicht vlot uit mijn pen, maar nu is er geen woord gericht, waardoor ik er op deze manier aan wen, komt er weer verandering, diep in het gevoel van mij, vind ik…

Ik vloek, geniet, verfoei, bemin, halveer de waarheid of verfraai, verdraai de woorden tot een zin en vul de leegte die ons bindt.…