Ik laat mijn gedachten de vrije loop. Eerst heerlijk over een toekomst dromen. Dan zal het verleden nog langs komen. Maar dit geeft mij geen vreugde, slechts wanhoop. Leef niet in de toekomst of het verleden. Je kan alleen iets doen in het heden.…

Mijn gedachten heb ik op nul gezet Maar toch voel ik nutteloze vragen dringen Ik voel met nutteloos, toon geen verzet Blijf voor de buitenwereld dansen en zingen Maar wat zie je als je binnen mij kijkt Iemand met veel gevoel die niet weet wat ze wil Waarbij alles niet vanzelf lijkt Vragend en vechtend blijft ze stil Een vraag knagend diep…

Om mijn hart heen ben ik gebouwd in wereldvreemde lagen op zoek wat dit doet gedragen zonder centrum ben ik niet zonder binnenkomen klopt het niet zonder verliest het snel kan ik zijn bij die zogenaamdheid of bedoel je spring ik uit het zaad dolgedraaid door het rad van avonturen in het onbekende van mijzelf maakt het van de ander los vreemdeling…

Hé jij daar, ja jij ! Judas, judas, judas Judas van jezelf….…

Er zit een monster in mij... Af en toe spreekt hij zich uit, word ik genegeerd... Kwellend van frustratie houd ik mij in en word ik onteerd... Bij tijd en dag, is het monster in een groot gelach... Ik zal wachten op de dag dat ik eindelijk vrij praten mag... Het monster is mijn metgezel, mijn wederhelft, mij alter-ego, mijn eigen ik... Aanspreken…

Ik voel me zo eenzaam Niemand die ‘t weet Waar moet ik heengaan Met al dit leed. Voel me zo kansloos Gefaald, wel 1000 keer Angstig en boos Ik weet het niet meer. Probeer het zo vaak Het wil gewoon niet Een machteloze zaak Als je geen uitweg meer ziet. Ik weet precies hoe het moet Maar angst houdt me tegen Het komt zo niet goed…

Met handen gevouwen, gaf ik het aan ik voelde me niet meer alleen staan. Veilig verbonden, gesterkt door hem zei mijn stem eindelijk alle nodige woorden, vloeiend zonder rem. Het moet zo zijn, het moet zo gaan en enkel hij weet, voor wie dit ooit, terecht zal staan.…

Mijn woorden zijn in mijn mond bevroren ik probeer te praten maar kan het beter maar laten er is niemand die mij kan horen. Mijn woorden zijn in mijn mond bevroren, iedere poging om maar te schrijven komt nooit naar boven drijven. Mijn woorden zijn in mijn mond bevroren ik heb alles verloren.…

De honger eet mij op speelt klavecimbel op mijn zenuwbanen verleidt mij als een alfaman met Spaanse zwier maar ik eet niet want als ik eet krijg ik doorligwonden van het slapen op vergeten zwachtels van oud zeer krijg ik wintervoeten van het waden door ijskelders van verdriet kniehoog het wassend water van verbeten pijn hoger nog de…

in een wereld vol bedrog kwam ik haar tegen de enige vrouw die de waarheid sprak en toch heb ik met haar gebroken verkoos verblind door spiegellicht het duister leven…

Nacht, zacht, alles stil en kalm en vredig Geen heisa of gejoel, enkel mijn adem, erg rustig. Wat een contrast met de avond, ieder onpersoonlijk voor de buis Intriges, geweld, reclame en erg veel gedruis. De vrede omarmt me als een satijnen jasje fijn Maan en sterren omfloersen de soms harde wereld, ragfijn. Schattige kaarsjes, ik waan me…

De andere dichter en dichteres voelt als een soort heiligdom, wat ik niet betreed. De benen van Rutger Kopland waren kleiner dan ik dacht, als van een dwerg, niet capabel genoeg om mij in te halen als ik hem een poets bak. Ik ga alleen naar toverland om wat dichterlijk voedsel te halen, daar doe ik toch niemand kwaad mee, hij natuurlijk in…

Levensloop: dadda ja ja Nee ja ja nee ja gaga…

Ik liep met me mee door het ‘Falensteegje’ Na het bordje ‘Angst’ sloeg ik een zijstraat in Op ‘Het plein van grote twijfel’ kwam ik mezelf weer tegen Het leek de goede kant op al was het er wel druk “Waar ga je toch naar toe? Neem eens een besluit!” Het plein stond vol met mensen en iedereen keek moe Eén vraag werd nog geuit: “Waar gaan…

Alles wat vandaag zo duidelijk is, is morgen weer vervaagd. Zo wordt de volgende dag mijn geheugen weer uitgedaagd maar het is een verloren spel. Alles wat gisteren was is vandaag weer vervaagd. Toch speel ik iedere dag weer met mijn geheugen, maar ik weet: alles wat ik speel is een leugen.…

Heeft toekomst een gezicht? balancerend tussen wit en zwart wenst zij de wereld licht in het hart van haar gedachten bloeien witte rozen de mooiste is gekozen gedragen over de drempel van een grijs verleden waar meeuwen krijsen in het stille sneeuwen van pijn.. waar woorden wachten en weer zacht kunnen zijn Daar buigt de maan de nachten…

D’r zit een kind in mij Kind dat wil spelen Van vroeg tot laat Vol energie, vrij van blokkades D’r zit een kind in mij Kind dat wil fantaseren Dat het niet zal vervelen Steeds te proberen Om lucht groen te laten zijn Vol magie, vrij van façades D’r zit een kind in mij Kind met behoeftes Kind met verlangens Bang, kwetsbaar en klein…

Honderdduizend schonen hebben mij hun ja-woord reeds gegeven en nog laat ik ze ook weer gaan…

die docent zit maar te praten ik weet niet wat ze zei van mij mag ze het best laten ik ben er toch niet bij 'je bent niet goed aan het opletten' ik doe het weer niet goed ik moet mijn gedachten stop zetten maar ik weet niet hoe dat moet het lukte me niet al die keren mijn hoofd zat barstens vol ik ga het nu nog maar eens proberen maar…

Raaskallend, Spatten Tierend De woorden uit elkaar Aaneengesloten letters vormen een lange mechanische toon Het dreunt Het bonkt Herhaald hetzelfde vanaf het begin tot het eind Tekstballonnen dwarrelen rond zonder enig inhoud Lettergrepen vullen de lucht, tonen van klank Schreeuwend knallen de woorden op elkaar stuk Handen in het…