start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (3225)
adel (48)
afscheid (1718)
algemeen (1891)
bedankt (140)
biologie (66)
dieren (689)
discriminatie (111)
drank (219)
economie (72)
eenzaamheid (1426)
emoties (5155)
erotiek (632)
ex-liefde (574)
familie (271)
feest (219)
film (63)
filosofie (2475)
fotografie (118)
geboorte (188)
geld (59)
geweld (219)
haiku (2709)
heelal (246)
hobby (81)
humor (1291)
huwelijk (231)
idool (90)
individu (1088)
internet (85)
jaargetijden (1484)
kerstmis (464)
kinderen (777)
koningshuis (75)
kunst (582)
landschap (449)
lichaam (348)
liefde (9156)
lightverse (1094)
limerick (325)
literatuur (881)
maatschappij (870)
mannen (138)
media (21)
milieu (155)
misdaad (140)
moederdag (51)
moraal (431)
muziek (554)
mystiek (778)
natuur (3020)
ollekebolleke (208)
oorlog (689)
ouders (334)
overig (1310)
overlijden (1210)
partner (219)
pesten (66)
planten (94)
poesiealbum (2)
politiek (334)
psychologie (4075)
rampen (150)
reizen (547)
religie (1228)
schilderkunst (285)
school (101)
sinterklaas (101)
sms (15)
snelsonnet (645)
songtekst (78)
spijt (147)
spiritueel (237)
sport (323)
sterkte (68)
taal (835)
tijd (1471)
toneel (83)
vaderdag (20)
vakantie (272)
valentijn (94)
verdriet (1107)
verhuizen (52)
verjaardag (184)
verkeer (98)
voedsel (142)
vriendschap (541)
vrijheid (855)
vrouwen (400)
welzijn (437)
wereld (537)
werk (154)
wetenschap (140)
woede (183)
woonoord (342)
ziekte (797)

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 68344):

Er is geen vergeten herfst

Het ontbreekt mij aan maaiende armen ,
ik heb zelfs geen koptelefoons of de lengte
die luidkeels boven het graanveld uit komt,
wel gewoon een rolluikbureau, een schrift.

Ik draag volop tenten en een ferme glimlach
laat kinderen kamperen in mijn hartkamers,
heb geen woorden voorgeprogrammeerd
als dagelijkse parade, schrijf geen wet voor.

Vertel wel over aardbeien en druiven die rijpen,
orgelpijpen begrijpen en hoe snel naast traag
tijden domweg plots verdwijnen, over de wijnen
hun afdronk uit het glas , dat vertelde ik nog pas.

Over nu is het herfst, zie hoe mooi de bomen tonen
de dagen zich verschonen oud stof doen opwaaien.
Wat heffen wij of vogels immers dagelijks in de lucht,
vormen letters voeten en enkels, een trekkogelvlucht.

Verhalen jaargetijden als het inwijden en verblijden
over niets te klagen en zeker niet lang doorzagen.
In mijn zwijgen en regels ligt vaak louter het zingen,
over 't heel gewone naast tal van onbekende dingen.

... hoeveel gedachtekogels vuren we soms af ...


Zie ook: https://www.facebook.com/...nnemieke.steenbergenspijkerman

Schrijver: annemieke steenbergen, 11-09-2018


Geplaatst in de categorie: emoties

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 135 keer bekeken

2/5 sterren met 1 stemmen.



Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:annemieke steenbergen
Datum:12-09-2018
Bericht:Nele Baplu dank, het is een mij dierbaar heel beeldenrijk gedicht

Naam:nele baplu
Datum:11-09-2018
Bericht:Treffend...


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)