Inloggen
start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 68518):

Wankel evenwicht.

Waar wij in de straat als schriele ventjes
voetbal speelden met een kleine bal, tegen stoepranden
waarin de gietijzeren putjes onze doelen waren,
kwam menigmaal een wankele gestalte langzaam dichterbij.

Soms gebeurde dan waarop wij steevast wachtten:
de moeizaam lopende man die even verderop woonde,
verloor in het passeren dan zijn evenwicht
en hing even half in de hagen
die de tuinen in de straat,
even fraai als kenmerkend omzoomden.

Luttele seconden of waren het minuten,
ik kan het me niet precies herinneren
en de man vervolgde dan zijn weg
naar het huis waar hij woonde.

Wij gniffelden wat, maar wisten niet waarom.
Ik heb eigenlijk nooit geweten wie hij was.
Maar één ding wist ik wél:
hij was ook de zoon van een Moeder.


Zie ook: http://www.zeelandnet.nl/weblog/flappie/

Schrijver: Peterdw., 09-10-2018

peterdw-athotmail.com


Geplaatst in de categorie: maatschappij

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 48 keer bekeken

4/5 sterren met 3 stemmen.



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Ralameimaar
Datum:09-10-2018
Bericht:Pas als we zelf bijvoorbeeld een wankel evenwicht hebben begrijpen we dat. ..maar nu ook de kinderen want misschien is het lachwekkend


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)