3.355 resultaten.
Bezigheden
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
340 Sinds de dood
Mij vroeger dan
Gedacht verwacht
Ben ik er mee bezig
Terwijl het mij verlamt
Dus ga ik opstaan
Om verder te gaan
Zonder na te denken
Dan gaat het wat vooruit
En bedien ik iedereen
Op zijn wenken…
Revalidatiecentrum Oase
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
297 Een man gaat langs de muur
van de lange gang,
aarzelend.
Op het dakterras samen,
naar de verre strepen
van vliegtuigen kijkend en keuvelend.
Allemaal bijkomend van 't leven.
De tijd staat stil,
de vloer is schoon,
de zusters zorgen.
Uit een verre hoek,
de neurologie afdeling,
komt 's nachts een kreet,
en nog een.
Iemand is in…
Op een gestorven hovenier
poëzie
4.0 met 5 stemmen
2.676 Gul gaf hij wat het park ontbrak;
Begoot met zorg het dorstig groen,
En tastte in loof- en bloemfatsoen,
Naar fel insect of dorre tak.
Hij wiedde 't onkruid, bond de loot,
Bond zacht een roos in voller licht,
Van onder blaadren ruig en dicht,
Hief hij de bleke perzik bloot.
Jaloerse minnaar, wou hij 't park
Doen schittren als een schone…
Couveuse
gedicht
2.5 met 103 stemmen
47.333 Kijk hoe stil ze worden bij de luier
die het kleine carcas omvat, zoals de
scherf van een eierschaal het beetje
leven dat de avond niet zal halen.
De telefoon eruit, gordijnen dicht,
zo groot en zo onwerkelijk hun huis
vandaag. Kijk hoe stil ze zijn nu,
niet ontwaken uit hun boze droom.
Erheen, steeds maar weer erheen;
in kijken schuilt…
Fluisteren in de wind
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
451 De wind fluistert zacht m'n naam
Niemand hoort het..alleen ik kan het verstaan.
Dan hoor ik dat je altijd dicht bij me zult zijn
En me troost in al m'n pijn.
De wind neemt ook m'n woorden mee..en fluisterde hoeveel ik van je hou.
En niemand kan ze horen..ze zijn alleen voor jou.
Ik fluister dan dat ik je mis.
En dat er voor jou een speciaal…
kleuren van de aarde 7
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
420 men zal ons over
bossen verstrooien
wie we ook waren
al het hartzeer in
menselijk tekort verpakt
geraakt in lucht en water
we nemen de kleuren
van de aarde aan
wie ons ook beweent
wie ook in de spiegel kijkt
naar diep verdriet
men zal ons
over bossen verstrooien
wie we ook waren…
hoe zou het zijn
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
265 hoe zou het zijn
als ik af en toe
een uurtje in de hemel
jou bezoeken kan
hoe zou het zijn
als ik af en toe
even praten kan met jou
elkaar zien en vasthouden
hoe zou het zijn
als ik af en toe
jou vertellen kan
hoe het met mij gaat
hoe zou het zijn
als wij af en toe
gewoon zeggen mogen
dat we elkaar missen
hoe zou het zijn…
eindeloos
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
227 waar jij welverdiend
de rust genieten mag
van het eindeloos zijn
ervaar ik meer dan ooit
wat jij mij betekent
ik tover mij een lach
door tranen van gemis
als ik terugdenk weer
aan toen wij elkaar
eens in liefde overgaven
ik ervaar dankbaarheid
voor hoe wij samen
in voor- en tegenspoed
steeds weer opnieuw
hand in hand stonden
ik…
De vluchteling
poëzie
3.2 met 8 stemmen
2.913 De najaarszon zonk achter
Het donker dennenbos,
En wemelde in de stammen,
En schitterde op het mos.
De vluchtling aâmde dieper,
Hij aâmde vrije lucht,
Hij brak door braam en blâren,
En slaakte een zware zucht.
Hij glimlacht als hij weder
Zijn strooien dakje ziet,
En dwingt terug de trane
Die voor zijn blikken schiet.
Hij komt: hij…
'k Zie nu al
poëzie
4.2 met 10 stemmen
1.556 'k Zie nu al hoe 'k, als jij gestorven bent,
Zal zitten, kijkend naar je stil gezicht;
Wel vol verleden, toch pijnlijk verlicht,
Dat jij ten minste geen verdriet meer kent.
Mijn handen zullen, vroeger lang gewend,
Van zelf aaien je haar, waar levend ligt,
Als vroeger, nog het diep glanzende licht,
Dat uit de dood mij jouw vergeving zendt.…
Zijn zon is ondergegaan
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
415 Beste Fransje, Cees Jan, Nicky en kleinkinderen.
Soms zijn er weinig woorden nodig om een gevoel op te roepen.
Ben: vader, opa, echtgenoot, broer, zwager en oom, maar vooral mens.
Sunrise 26 september 1946
Sunset 15 juli 2024
Zijn zon is 15 juli 2024 ondergegaan,
maar wat hij zei en deed en wie hij was
blijft altijd bestaan.
Zijn afwezigheid…
GRAFSCHRIFT VOOR SANDER ONRUST
poëzie
3.8 met 26 stemmen
3.465 Hier ligt een man, die altoos voorwaarts runde:
Zijn leven was bedrijf - regeren al zijn lust!
Wat hij zichzelv' en ons niet gunde
Zij met zijne asse - Rust.
----------------------------------------
uit: Puntdichten (1821-1827)…
[ Zonder jouw handen ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
296 Zonder jouw handen
ben ik dakloos, zwerf ik rond --
Er is sneeuw op komst.…
voortleven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
237 als een bloem
die nog bloeien moest
nam de tijd jou veel te vroeg
te snel een leegte achterlatend
de herinnering echter blijft
ze fluistert zachtjes
soms in verdriet
jouw lach en jouw stem
ze blijven altijd bij ons
in elke traan en in ons hart
veel te jong nog
was ons afscheid toen
maar jouw liefde blijft
ons dagelijks nog schitteren…
OVERLIJDEN
poëzie
3.4 met 50 stemmen
7.358 Die overlijdt, is over lijden;
En vreest men nog voor overlijden?…
Lesbos en Lisboa
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
223 Ter herinnering aan mijn plaatsgenoot Wim Hazeu,
schrijver-biograaf (1940-2024).
Op 2 juli jongstleden is hij
van ons heengaan.
*
Corinthische zuilen
uit marmer gehouwen
getooid met acanthus
heel stevig en rank
steunen de architraaf
sterk en eendrachtig
statig, subliem van
gestalte en slank
Uit marmer gehouwen
ontmoeten…
Menigmaal
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
523 Menigmaal komt de dood als een nachtelijke wolf
Die ongezien zijn donkerdiepe graf al dolf
Voordat ook wij, de levende nog-niet-doden,
Zelfs maar dachten aan de opgetaste zoden…
Een verdoolde.
poëzie
3.1 met 24 stemmen
7.570 Nu is zij dood - -
ze was van mij,
ze leefde jaren aan mijn zij
en kende nauwelijks mijn taal;
haar leven was een vreemd verhaal.
Zij kwam een avond met een lach
en bleef ook na de eerste dag;
zij is mij met een lach verschenen,
na vele tranen ging zij henen;
ik gaf haar meer dan kleed en brood…
Nu is zij dood!
Nu is zij dood - -…
Kwatrijn
poëzie
3.7 met 33 stemmen
3.970 Het laatste der begravenen verging
tot stof en as en door de wereldkring
drijven in ijle zweving hun atomen
als wolken ver in een luchtspiegeling.
-------------------------------------------------------------------------------
uit: de Rubayat (1911) van de Perzische dichter Omar Khayam…
[ Onverschillig ziet ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
206 Onverschillig ziet
zij het aan, en ze glimlacht --
tot vervelens toe.…