biografie: peter paul j. doodkorte
Biografie – Peter Paul J. Doodkorte
Peter Paul J. Doodkorte is van oorsprong adviseur, verbinder en inspirator, vooral werkzaam in het sociaal domein en de jeugdzorg. Vanuit zijn bureau DOODKORTE advies & bemiddeling draagt hij bij aan maatschappelijke vernieuwing en het versterken van zorgstructuren in gemeenten en gezinnen. Eerder bekleedde hij publieke functies als wethouder en gemeenteraadslid in Capelle aan den IJssel.
Wat hem onderscheidt? Hij is een friskijker, dwarsdenker, kantelaar en verbinder. Met oprechte aandacht voor mensen, combineert hij empathie met daadkracht. Hij is energiek, invoelend én besluitvaardig. Mensen inspireren, uitdagen en tot ontwikkeling aanzetten hoort bij zijn kernkwaliteiten.
Naast zijn adviserende werk is hij een begenadigd schrijver — op zijn blog De Overkant deelt hij poëtische mijmeringen die hij ver-dichtjes noemt, als een reflectie op alledaagse momenten en emoties. Zijn werk oogst herkenning en rust, soms op bijzondere momenten als bij afscheid of herinnering.
Peter Paul heeft ook diverse inzichten gedeeld in publicaties over jeugdhulp, sociaal domein en transformatieprocessen. Hij schreef praktijkgerichte handreikingen zoals Verrassend Passend en Gepast Beschikken, en heeft bijgedragen aan visie- en kompasdocumenten voor gemeenten en jeugdzorg. Zijn literaire werk omvat bundels zoals In woorden gevangen, Even stilstaan – lichtpuntjes en vreugdevuurtjes en De stilte fluistert.
In zowel zijn poëzie als zijn beleidswerk zie je één rode draad: menselijkheid. Hij gelooft in kleine gebaren, empathie en het vermogen van taal om harten te raken — zowel in persoonlijke als maatschappelijke contexten. Zijn werk laat je niet alleen nadenken, maar ook voelen.
“Ik werk niet voor systemen, ik werk voor mensen — en dat verandert alles.”
Inzendingen van deze schrijver
903 resultaten.Ballonnen in het Schollebos
netgedicht
4.0 met 1 stemmen 
40 In de zachte adem van de avond
waar het water langs riet fluistert
en bomen hun verhalen dragen
in een taal die niemand ziet,
staan wij tussen het groen stil
de lucht nog warm van zon
zijn kleuren gevangen in touw en hoop,
klaar voor een reis door blauwe luchten.
De eerste ballon, ...
Samen staan
netgedicht
3.0 met 1 stemmen 29 Baasje staat buiten, sigaartje in de hand,
alsof hij iets oplost dat niemand echt begrijpt.
De rook kringelt traag, de tijd lijkt stil te staan,
alsof denken belangrijker is dan bestaan.
Dan komt Nacho, zonder plan of bezwaar,
gaat naast hem zitten alsof hij het begrijpt
Hij ki...
Altijd dichtbij
netgedicht
3.3 met 3 stemmen 55 Morgen raakt de tijd jouw naam opnieuw,
een datum die blijft fluisteren in ons hart.
Hier beneden zouden we kaarsen branden,
vieren dat jij al vierenveertig lentes droeg.
Maar jij woont in die stad boven de wolken,
waar dagen geen einde kennen
en licht nooit dooft.
Toch ben je hier.
In...
Sociaal werk werkt
netgedicht
2.5 met 2 stemmen 54 Jullie werk begint waar cijfers ophouden,
in deuropeningen, op bankjes in portieken,
tussen formulieren en vergeten verhalen
vangen jullie elke dag een vallende mens.
Jullie lopen niet in stoet, maar in stilte,
door straten waar de zorgen langzaam groeien,
leggen een hand op schouders vol pa...
Jij bent er, altijd
netgedicht
2.7 met 3 stemmen 57 Je bent nog jong.
Misschien hoor je te dromen,
te dwalen,
te lachen zonder zorgen.
Toch kies jij,
elke dag opnieuw,
voor een ander.
Met een luisterend oor,
een helpende hand,
een warm hart
en een liefde
die nooit om applaus vraagt.
Je draagt
wat voor velen onzichtbaar blijft:
z...
Open voor de wereld
netgedicht
3.0 met 3 stemmen 69 Wij zijn geen eilanden
geen losse kusten in een stille zee,
maar lichamen die trillen op elkaars nabijheid,
stemmen die antwoorden zoeken in het geluid van de ander.
Wij worden gevormd
in de aanraking van de wereld,
in het zachte duwen en trekken van wat ons bereikt.
Wie zich af...
In het stof van de wind
netgedicht
3.0 met 1 stemmen 92 Pa, de week dat jij verdween
werd de lucht ineens een droge zee van stof.
Het leek alsof de tijd zelf over Capelle waaide,
een grauwe storm die alle kleur uit de straten blies.
Ik liep door kamers vol stilgevallen spullen,
Jouw bril, jouw pen, jouw jas die nog een schaduw draagt.
D...
de drempel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen 256 Op school ben je echt een karakter,
de leraar zweert, je bent een sieraad.
Maar bij de voordeur breek de meter,
alles stoort en de sfeer wordt kwaad.
Die paardenbloem was wild geplukt
beveiligd tussen de tassen en de stress.
Nu mist er één blaadje en je bent gespannen,
dit is verschrikk...
Onzichtbaar maar onlosmakelijk
netgedicht
2.5 met 2 stemmen 114 Er zit een draad
die niemand ziet
maar die geen mens kan breken.
Geen maatregel,
geen afstand,
geen zorgvuldig geformuleerd besluit.
Je kunt een kind verplaatsen,
een bed verschuiven,
een leven opnieuw inrichten -
maar niet
waar het vandaan komt.
Niet de zachte echo
...
tuinlied
netgedicht
3.0 met 1 stemmen 120 Tussen borders in groen en gouden glans,
waar hortensia's wiegen in een voorjaarsdans,
daar ligt een tuin in volle pracht,
die al het wintergrijs vergeten doet
Langs paden zwart als fluweelzacht tapijt,
waar elke plant zijn eigen verhaal schrijft,
klimt het groen omhoog, omlaag, opzij,
een ...
Vier wat was, omarm wat komt
netgedicht
2.5 met 2 stemmen 255 Vandaag kijk je terug,
in tinten of zwart en wit,
naar alles wat geweest is,
alles wat nog in je zit.
De dagen vol verhalen,
van lachen en van pijn,
ze hebben je gevormd
tot wie je nu mag zijn.
Dus treur niet om wat was,
laat het verleden vrij,
want niets blijft ooit hetzel...
Tussen vieren en wegkijken
netgedicht
3.0 met 2 stemmen 134 Op 5 mei hangen de vlaggen uit.
We vieren dat we vrij zijn.
We lopen buiten, spreken hardop,
kiezen ons eigen leven.
Maar hoe vaak staan we stil
bij wat dat echt betekent?
Vrijheid is niet vanzelf gekomen.
En ze blijft niet vanzelf evenmin.
Er zijn mensen voor gegaan.
Die ...
Twee minuten, en meer
netgedicht
2.7 met 6 stemmen 167 Op vier mei wordt het stil.
De wereld houdt even haar adem in,
alsof ze zich herinnert
dat leven breekbaar is.
Twee minuten.
Voor namen die we kennen,
en voor de ontelbaren zonder naam,
die vielen in het donker van geweld.
Maar luister -
achter die stilte klinkt meer.
Ni...
Vier keer tien en zeven keer een - van harte
netgedicht
1.5 met 2 stemmen 617 Vier keer tien en zeven keer een,
ja — het leven telt gewoon door.
Sommige jaren zijn licht,
andere zwaar,
maar jij bent er gelukkig nog,
met het hoofd omhoog en het hart vol.
Je hebt drie wonderen grootgebracht,
ieder met een eigen manier van zijn.
Noa met haar richtinggevoe...
Ik was weer even psychotisch
netgedicht
1.8 met 5 stemmen 294 Ik was weer even psychotisch
(en dat was helemaal oké)
Ik slik al jaren pillen
die mijn hoofd wat stiller maken,
een beetje dempen,
zodat de wereld niet zo hard binnenkomt.
Heel langzaam draaide ik de knop terug,
van 2 naar 1,
van 1 naar een halve milligram.
Op een winter...
de hoge kunst van vaagtaal
netgedicht
2.0 met 1 stemmen 296 sla slag om arm
werp wolken van woorden
zeg alles en niets
dat niemand ooit hoort
verkoop de illusie
van richting en daad
zonder te weten
welke weg jij op gaat
verwarm de vergaderzaal
met soep zonder smaak
serveer plannen in mist
vier de loze spraak
verhef het onduidelijke
tot str...
Bully
netgedicht
1.7 met 3 stemmen 275 Je blaft in mijn hoofd,
zonder huur, zonder schaamte,
zet je laarzen op mijn gedachten.
Je gilt harder dan gezond verstand,
overschreeuwt elk fluistertje hoop,
tot er alleen nog echo is.
Je noemt je zorgzaam,
maar je redt me kapot,
redt me de afgrond in,
in naam van veilig...
De vergeten helderheid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen 239 ooit spraken wij helder
woorden met betekenis
bouwden zo gedachten
die bruggen bouwden
nu zweven wij mistig
in zinnen van lucht
verdwaald betekenis
in doolhof strandend
waar taal anker was
een baken van houvast
drijft zij nu in wolken
wollig alles verhullend
wat glashelder was
i...
Winterwonderland
netgedicht
3.0 met 1 stemmen 292 De ochtend breekt als een fluistering open,
boven Capelle ademt de hemel blauw,
het licht schuift langzaam over stilgevallen daken
en veegt de nacht uit de vijverrand.
Het water draagt een spiegel van december,
een streep van ijs, een zilveren litteken,
waar eendenpoot en schaatsspo...
Surplus
netgedicht
3.0 met 2 stemmen 303 De Boskapel ademt wachten,
hout en steen houden hun adem in,
tot jij je handen heft
en stilte zich tot klank bekent.
Welcome to all the pleasures,
fluistert het koor in warme golfslag,
de strijkers tekenen zachte bogen
langs de randen van de tijd.
Twintig jaar aan stemmen
staan onzichtb...
Zware enveloppen, lichte waarheid
netgedicht
2.2 met 4 stemmen 306 Een grote, zware envelop
valt op de mat,
alsof het verleden zelf
met een plof mijn huis binnenkomt.
Stapels papier,
zinnen die om mij heen cirkelen
als een defecte zweefmolen
zonder monteur in zicht.
Ze vroegen om woorden,
om nog meer uitleg,
om hokjes die ik niet kende...
Waar nabijheid begint
netgedicht
1.4 met 5 stemmen 286 Dakloze mensen dragen de winter
niet alleen op hun huid, maar in hun botten,
in de naden van hun dagen,
waar de kou geen ramen of deuren nodig heeft
om naar binnen te komen.
Er zijn nachten
waarin de wind geen weerbericht is, maar een oordeel.
Waar een bankje een bed wordt, kart...
Het leven vooruit laten klinken
netgedicht
1.5 met 2 stemmen 395 72 jaar
Niet als een mokerslag,
maar als een warme jas:
hij past,
met zakken vol herinneringen,
gelach en zachter verdriet.
Je liet los
met open handen,
handen die groter werden
van alles wat ze doorgaven:
liefde die van vorm verandert,
een huis voller dan het leek...
Hij
netgedicht
3.0 met 2 stemmen 356 hij woont in Herpt
een stip op de kaart
maar in zijn hoofd
staan alle luchthavens van de wereld
gewoon naast de dorpskroeg
hij
is nooit zomaar ergens
hij landt
zet zijn glas neer
schuift een stoel bij
en voor je het weet
is je leven een verhaal
waar je zelf verbaasd naar luistert
hi...
Tussen etiket en ontwaken
netgedicht
2.3 met 3 stemmen 326 Er kwam een moment
dat de wereld te luid werd
en tegelijk te klein.
Woorden stroomden door me heen
alsof iets ouds eindelijk
zijn stem terugvond.
Ik sprak vanuit mijn hart
en merkte
dat niet iedereen oren had
voor die taal.
Wat ik bracht,
werd gezien als te veel,
te diep,
te vroeg.
H...
Wat niet van mij was
netgedicht
2.3 met 3 stemmen 273 Hij noemde zich groot
en legde zijn angst
in mijn kinderhanden.
Wat hij niet wilde voelen,
kreeg mijn naam.
Zwak, zei hij.
Bang.
En ik werd het,
zoals een kind wordt
wat het moet zijn
om te blijven bestaan.
Ik droeg zijn schaduw
als een jas die niet paste
maar wel warm hield.
Ik kr...
Tien jaar stemgeluid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen 288 Tien jaar
loop ik door mijn hoofd,
altijd iemand voor me uit,
altijd iemand tegen mij in.
Ze zegt wat ik niet deed,
beschuldigt mijn adem,
vult stilte met beschuldigingen.
Ik zeg dagelijks sorry
voor daden die alleen hun stemmen kennen.
Soms denk ik dat ik leef
tussen...
Her-inneren
netgedicht
2.7 met 3 stemmen 311 Her-inneren
is zacht terugkeren
naar de kamer achter je ogen,
waar gedachten hun schoenen uitdoen
en het hart weer ademhaalt.
Daar,
achter het gedoe van de dag,
ligt een stoel van stilte
die altijd op je wacht.
Je hoeft niets recht te zetten,
niets te bewijzen,
alleen maar even
binne...
In stilgezette auto
netgedicht
2.0 met 1 stemmen 293 Mam,
wil je de auto even stoppen,
hier, langs de weg
waar alleen de lantaarns luisteren
en de ruiten doen alsof
ze niets gezien hebben.
De wereld schuift nog na
in het sidderende stilvallen
van richtingaanwijzers en gedachten,
jij kijkt opzij
en in je ogen hangt een vraag...
Nabijheid
netgedicht
1.0 met 1 stemmen 348 Iemand zegt
dat het leven niet meer lukt.
Geen lijst, geen vakje,
geen score vangt dat.
We zitten,
ademen,
luisteren.
Het verhaal komt,
met haperingen en stiltes,
met tranen en zuchten —
en precies dáár leeft iets van hoop.
Hoop is geen belofte.
Het is blijve...
Meer van deze schrijver...
