biografie: peter paul j. doodkorte
Biografie – Peter Paul J. Doodkorte
Peter Paul J. Doodkorte is van oorsprong adviseur, verbinder en inspirator, vooral werkzaam in het sociaal domein en de jeugdzorg. Vanuit zijn bureau DOODKORTE advies & bemiddeling draagt hij bij aan maatschappelijke vernieuwing en het versterken van zorgstructuren in gemeenten en gezinnen. Eerder bekleedde hij publieke functies als wethouder en gemeenteraadslid in Capelle aan den IJssel.
Wat hem onderscheidt? Hij is een friskijker, dwarsdenker, kantelaar en verbinder. Met oprechte aandacht voor mensen, combineert hij empathie met daadkracht. Hij is energiek, invoelend én besluitvaardig. Mensen inspireren, uitdagen en tot ontwikkeling aanzetten hoort bij zijn kernkwaliteiten.
Naast zijn adviserende werk is hij een begenadigd schrijver — op zijn blog De Overkant deelt hij poëtische mijmeringen die hij ver-dichtjes noemt, als een reflectie op alledaagse momenten en emoties. Zijn werk oogst herkenning en rust, soms op bijzondere momenten als bij afscheid of herinnering.
Peter Paul heeft ook diverse inzichten gedeeld in publicaties over jeugdhulp, sociaal domein en transformatieprocessen. Hij schreef praktijkgerichte handreikingen zoals Verrassend Passend en Gepast Beschikken, en heeft bijgedragen aan visie- en kompasdocumenten voor gemeenten en jeugdzorg. Zijn literaire werk omvat bundels zoals In woorden gevangen, Even stilstaan – lichtpuntjes en vreugdevuurtjes en De stilte fluistert.
In zowel zijn poëzie als zijn beleidswerk zie je één rode draad: menselijkheid. Hij gelooft in kleine gebaren, empathie en het vermogen van taal om harten te raken — zowel in persoonlijke als maatschappelijke contexten. Zijn werk laat je niet alleen nadenken, maar ook voelen.
“Ik werk niet voor systemen, ik werk voor mensen — en dat verandert alles.”
Inzendingen van deze schrijver
890 resultaten.Vier keer tien en zeven keer een - van harte
netgedicht
1.5 met 2 stemmen 
90 Vier keer tien en zeven keer een,
ja — het leven telt gewoon door.
Sommige jaren zijn licht,
andere zwaar,
maar jij bent er gelukkig nog,
met het hoofd omhoog en het hart vol.
Je hebt drie wonderen grootgebracht,
ieder met een eigen manier van zijn.
Noa met haar richtinggevoe...
Ik was weer even psychotisch
netgedicht
1.8 met 5 stemmen 112 Ik was weer even psychotisch
(en dat was helemaal oké)
Ik slik al jaren pillen
die mijn hoofd wat stiller maken,
een beetje dempen,
zodat de wereld niet zo hard binnenkomt.
Heel langzaam draaide ik de knop terug,
van 2 naar 1,
van 1 naar een halve milligram.
Op een winter...
de hoge kunst van vaagtaal
netgedicht
2.0 met 1 stemmen 104 sla slag om arm
werp wolken van woorden
zeg alles en niets
dat niemand ooit hoort
verkoop de illusie
van richting en daad
zonder te weten
welke weg jij op gaat
verwarm de vergaderzaal
met soep zonder smaak
serveer plannen in mist
vier de loze spraak
verhef het onduidelijke
tot str...
Bully
netgedicht
1.7 met 3 stemmen 104 Je blaft in mijn hoofd,
zonder huur, zonder schaamte,
zet je laarzen op mijn gedachten.
Je gilt harder dan gezond verstand,
overschreeuwt elk fluistertje hoop,
tot er alleen nog echo is.
Je noemt je zorgzaam,
maar je redt me kapot,
redt me de afgrond in,
in naam van veilig...
De vergeten helderheid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen 61 ooit spraken wij helder
woorden met betekenis
bouwden zo gedachten
die bruggen bouwden
nu zweven wij mistig
in zinnen van lucht
verdwaald betekenis
in doolhof strandend
waar taal anker was
een baken van houvast
drijft zij nu in wolken
wollig alles verhullend
wat glashelder was
i...
Winterwonderland
netgedicht
3.0 met 1 stemmen 80 De ochtend breekt als een fluistering open,
boven Capelle ademt de hemel blauw,
het licht schuift langzaam over stilgevallen daken
en veegt de nacht uit de vijverrand.
Het water draagt een spiegel van december,
een streep van ijs, een zilveren litteken,
waar eendenpoot en schaatsspo...
Surplus
netgedicht
3.0 met 2 stemmen 105 De Boskapel ademt wachten,
hout en steen houden hun adem in,
tot jij je handen heft
en stilte zich tot klank bekent.
Welcome to all the pleasures,
fluistert het koor in warme golfslag,
de strijkers tekenen zachte bogen
langs de randen van de tijd.
Twintig jaar aan stemmen
staan onzichtb...
Zware enveloppen, lichte waarheid
netgedicht
2.2 met 4 stemmen 90 Een grote, zware envelop
valt op de mat,
alsof het verleden zelf
met een plof mijn huis binnenkomt.
Stapels papier,
zinnen die om mij heen cirkelen
als een defecte zweefmolen
zonder monteur in zicht.
Ze vroegen om woorden,
om nog meer uitleg,
om hokjes die ik niet kende...
Waar nabijheid begint
netgedicht
1.4 met 5 stemmen 107 Dakloze mensen dragen de winter
niet alleen op hun huid, maar in hun botten,
in de naden van hun dagen,
waar de kou geen ramen of deuren nodig heeft
om naar binnen te komen.
Er zijn nachten
waarin de wind geen weerbericht is, maar een oordeel.
Waar een bankje een bed wordt, kart...
Het leven vooruit laten klinken
netgedicht
1.5 met 2 stemmen 162 72 jaar
Niet als een mokerslag,
maar als een warme jas:
hij past,
met zakken vol herinneringen,
gelach en zachter verdriet.
Je liet los
met open handen,
handen die groter werden
van alles wat ze doorgaven:
liefde die van vorm verandert,
een huis voller dan het leek...
Hij
netgedicht
3.0 met 2 stemmen 119 hij woont in Herpt
een stip op de kaart
maar in zijn hoofd
staan alle luchthavens van de wereld
gewoon naast de dorpskroeg
hij
is nooit zomaar ergens
hij landt
zet zijn glas neer
schuift een stoel bij
en voor je het weet
is je leven een verhaal
waar je zelf verbaasd naar luistert
hi...
Tussen etiket en ontwaken
netgedicht
2.3 met 3 stemmen 129 Er kwam een moment
dat de wereld te luid werd
en tegelijk te klein.
Woorden stroomden door me heen
alsof iets ouds eindelijk
zijn stem terugvond.
Ik sprak vanuit mijn hart
en merkte
dat niet iedereen oren had
voor die taal.
Wat ik bracht,
werd gezien als te veel,
te diep,
te vroeg.
H...
Wat niet van mij was
netgedicht
2.3 met 3 stemmen 101 Hij noemde zich groot
en legde zijn angst
in mijn kinderhanden.
Wat hij niet wilde voelen,
kreeg mijn naam.
Zwak, zei hij.
Bang.
En ik werd het,
zoals een kind wordt
wat het moet zijn
om te blijven bestaan.
Ik droeg zijn schaduw
als een jas die niet paste
maar wel warm hield.
Ik kr...
Tien jaar stemgeluid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen 116 Tien jaar
loop ik door mijn hoofd,
altijd iemand voor me uit,
altijd iemand tegen mij in.
Ze zegt wat ik niet deed,
beschuldigt mijn adem,
vult stilte met beschuldigingen.
Ik zeg dagelijks sorry
voor daden die alleen hun stemmen kennen.
Soms denk ik dat ik leef
tussen...
Her-inneren
netgedicht
2.7 met 3 stemmen 119 Her-inneren
is zacht terugkeren
naar de kamer achter je ogen,
waar gedachten hun schoenen uitdoen
en het hart weer ademhaalt.
Daar,
achter het gedoe van de dag,
ligt een stoel van stilte
die altijd op je wacht.
Je hoeft niets recht te zetten,
niets te bewijzen,
alleen maar even
binne...
In stilgezette auto
netgedicht
2.0 met 1 stemmen 114 Mam,
wil je de auto even stoppen,
hier, langs de weg
waar alleen de lantaarns luisteren
en de ruiten doen alsof
ze niets gezien hebben.
De wereld schuift nog na
in het sidderende stilvallen
van richtingaanwijzers en gedachten,
jij kijkt opzij
en in je ogen hangt een vraag...
Nabijheid
netgedicht
1.0 met 1 stemmen 145 Iemand zegt
dat het leven niet meer lukt.
Geen lijst, geen vakje,
geen score vangt dat.
We zitten,
ademen,
luisteren.
Het verhaal komt,
met haperingen en stiltes,
met tranen en zuchten —
en precies dáár leeft iets van hoop.
Hoop is geen belofte.
Het is blijve...
Van toon naar toekomst
netgedicht
2.0 met 1 stemmen 135 Vandaag is er taart met een perfecte bite,
en applaus dat precies op tempo blijft.
Geen hol geklap, geen valse noot —
dit is feest in zuiver stereo-geluid.
Michael, zoon van Ton, erfgenaam van toon,
opgegroeid tussen kabel en microfoon.
Waar stilte al muziek voor je bleek,
hoorde jij toek...
Tussen wat was en kan zijn
netgedicht
2.5 met 2 stemmen 125 Tussen wat was en kan zijn
Een recept voor morgen
Er zijn dagen die zich nauwelijks laten afronden.
Ze blijven hangen aan de rand van het jaar,
als licht dat weigert te verdwijnen.
Misschien wil het nog even blijven -
omdat ook wij aarzelen voordat we verdergaan.
We kijken terug.
N...
Een plekje vinden
netgedicht
3.0 met 2 stemmen 134 Ze zei het zo vaak
dat het bijna een gebed werd:
alles een plekje geven.
Alsof verdriet zich laat neerzetten
op een plank, in een lade,
tussen de theeglazen en het servies
van een leven dat ooit eenvoudig was.
Maar elke ochtend stond ze op
met de zwaarte die nergens wilde rusten.
Over wel...
Elke dag opnieuw
netgedicht
2.6 met 5 stemmen 204 Er zijn ochtenden
waarop de onrust als warme lava door mij heen zakt -
niet boos, niet fel,
maar zoekend naar een plek om even neer te dwarrelen.
Dan teken ik cirkels, logo’s, lijnen die niets van mij willen,
behalve dat ik er ben.
Ik leer dat herstel niet loopt,
maar wiegt,
golft,
me ...
Na de scheuir
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 168 Wat men breuk noemt
is soms slechts
een opening
die te lang is genegeerd.
Niet alles wat barst
wil terug
naar vroeger.
Sommige lijnen ontstaan
om licht te geleiden.
Aan tafel
ligt ervaring opengevouwen:
code naast compassie,
structuur met adem.
Een mens die systemen leest
en daarin...
Aan één tafel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen 181 We dachten eerst:
kennis woont in rapporten,
in grafieken met nette assen
en besluiten met voetnoten.
Maar toen schoof iemand aan
met modder aan de schoenen
en een verhaal dat geen samenvatting kende.
Een ouder,
die zei: het gaat over míjn kind,
en ineens werd de tafel groter
en still...
Mensbeeld
netgedicht
1.3 met 6 stemmen 144 In elke mens een stille bron,
een kern die ouder is dan naam of tijd.
Mystici fluisteren door de eeuwen heen
dat wij meer zijn dan losse golven op de zee.
Het licht dat door de ramen valt
verkleurt in vormen, maar blijft hetzelfde licht.
Boeddha onder de boom, Eckhart in zijn cel,
het z...
Een heertje vol licht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen 276 Fitgirl
netgedicht
2.0 met 1 stemmen 122 Fitgirl door mijn psychose, een nieuw begin -
ik til de dagen nu met andere spieren.
Waar eerst stemmen door mijn kamers dwaalden,
stappen nu mijn voeten ritmes in de straat.
Ik leg de sigaret neer als een oude huid,
adem lucht in die naar onderweg ruikt.
In de sportschool worden spiege...
Joshua 15 – tussen modder, megabytes en liefde
netgedicht
3.0 met 4 stemmen 191 Vijftien kaarsjes op een rij,
en eentje knipogend, speciaal voor jou
Een jongen die groeit, met kracht in zijn lijf,
en met een hoofd dat soms sneller schakelt
dan opa’s hele harde schijf.
Bij Sparta duw je, ren je, vlieg je vooruit,
met modder op je knieën en vuur in je huid.
En zelfs a...
Reflectie
netgedicht
2.3 met 3 stemmen 167 Wanneer je leven kantelt
door een storm in je eigen geest,
moet je de draad terugvinden
die ooit zo vanzelf sprak.
Ze noemen het persoonlijk herstel -
maar het is eerder een stilte
waarin grote vragen opstaan:
Waarom ik?
Wie ben ik nu?
Waarheen leidt dit pad dat zo anders loopt?
In di...
De juiste vorm
netgedicht
3.0 met 1 stemmen 158 Ik leef op vijf milligram
- een vederlicht gewicht
dat mij toch draagt.
Stabiel, zeg ik dan,
alsof stabiliteit nergens knarst
of stilletjes bijt in de rand van mijn dagen.
Maar elke drie maanden
tikt een rekening als een klok
die harder is gaan slaan.
Eerst 150, nu 190 -
bedragen die g...
Een cadeau van licht en lucht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 142 In deze donkere dagen,
waarin de maan wat lager hangt
en het land zich hult
in kruidnotenwarmte en kaarslichtzacht,
komt Sinterklaas niet alleen
met pakjes, rijm en rijmend woord,
maar met een wens
die groter is dan welke strik ook dragen kan.
Voor jou,
voor mij,
voor iedereen die Nederl...
Meer van deze schrijver...
