Alle inzendingen over landschap

duizenden kopjes kussen nederig de lentelucht terwijl kleuren kreunen als mondriaans laatste zucht die als oeroude grap over de west-friese landerijen klucht tonend hollands beeld momenteel en in historischheid onder streng beleid van boer en boerin zodat men hiermee brood verdiende in zekere zin want het betekende bitter lijden…

de mist hangt ginds nog laag boven de aarde tot de morgenzon de damp verdwijnen doet vanuit coulissen van wijdgeopende gordijnen zie ik het trage schouwspel als een gestaag ontwaken van het vroege landschap voor een nieuwe lentedag...…

In Munnekeburen kon ik uren turen naar witte wolken in een sloot naar het koolzaad dat ontsproot de paarden-boterbloemen in de berm, het verse groen weer aan de struiken, afgelegen van verkeer de huizen alleen met boot of lopend aan te komen Ik waande me, zo stil en fris de lucht, in de bergen even En dan de ooievaars, die er zweefden…

de ochtend begint naar verwachting met de wijzers van de klok verspreid over aanwezigheid in het hier en daar er volgt een atmosfeer die lijkt op ontleden tot woord tot kruipend zenegroen met lichtvoetige luchten, als een sluier die scherpe hoeken liefdevol bedekt nu rest een wandeling te hervatten als hemellichaam…

Wie zou hier als een letter willen staan meerdere letters zelfs, voor de gezelligheid of misschien weldra met jou als een woord zodat we samen zinnen worden, groot of klein onbedorven zonder te bedelen maar we staan hier trots als voorjaarsboom in een bos tussen honderden andere bomen om de wereld van verse zuurstof te voorzien.…

om de hoek van inzicht komt het land tot leven in uiterwaarden, in uitlopers van geheugen met wendingen die te overzien zijn in snippers van nauw verweven achterland maar op het snijvlak van geestesverschijning fluistert een vrouw niettemin ‘wacht op mij’…

Terwijl in het eiwit zand kinderen alweer grijpgraag kuilen graven en huilen om de hitte en hun rode moeders zich openleggen en de zon een hete man tussen hun dijen plant komt de dag kentaurisch snuivend nog druipnat het spierwit borsthaar glinsterend tevoorschijn uit het water voert luidkeels nieuwe vogels aan en fluit naar de verspreid spelende…

Op weg naar zus zat in bus naast mij vrouw die uitstappen wou waar ‘k ook zou We liepen even samen naar het strand ‘t Was nationale schelp teldag vandaag zei zij O, als vlinders tellen, bijen tellen, vogels tellen zei mijn onserieuze ik Het stikte er van messen, krakend onder elke stap De vissers zaten lui op klapstoeltjes Veel…

Vanaf Het Paard is er flink gegraven, dwars door het eiland, daar waar nu de Oostervaart loopt, tot aan de terp van Wittewerf Verder, op het vasteland ging het kanaal door het Groote Meer onder langs het Zwet schuin door het patroon van het Waterland langs Holysloot en de Bloemendalergouw tot aan Durgerdam, verder reikte het vertrouwen…

Als ik in het stille Groninger landschap de wind met me meekrijg, de bomen en struiken zoals kastanje, meidoorn en populier zie blozen. Alsof Ede Staal met de Poedersuikerbus heeft gestrooid, zijn geest nog rondwaart in de sloten, bruidskleed opgebolde paardenbloemenvelden. Dan is daar Pieterburen, waar Jonkers de kerk Bouwden. Kniel ik…

Toen alles nog vrijelijk stroomde in het wijd gelegen rivierenland kwamen ongenood de bezetters maar zij hielden geen stand in menig lied beschreven de woorden vrijheid en moed over dat opstandig zijn verweven zit in ons eeuwige geuzenbloed samengaan betekent niet alleen tijdens elk mooi opkomend tij ook met omslagen in ‘t gemeen…

Ik had die winterdag, twee jaar tevoren, het bos bezocht. Tegen het strakke blauw, scherp zichtbaar, was van waterdam en dauw een groots, stram woud van beelden ingevroren. Verstijfde arenden, met kop en klauw, gedrochten, vlerken, hertshoorn, duivelsoren. Toen, bij een berk, als uit zijn stam geboren en daaraan vastgegroeid, iets zwarts. Een…

Een molen staat stil, het water glanst zacht. Het hout dat eens draaide , slaapt nu in het licht. Het rad rust vredig en het riet buigt zacht. Een eend glijdt voorbij en de wind... neemt alles mee!…

De schemering valt over de Oude Zandput. In de rand wit zand. In front stilleven met steiger. Vergane hengelaarsglorie.…

Wie waren de gelukkigen die het voorrecht hadden om tussen lagunes te wonen Was het een juist besluit de stad zo te bouwen dat de magistraten zich safer waanden dan de Griekse kolonisten van Milete? In elk opzicht meer dan een fata morgana in droomsfeer gehuld een bruisende stad doelmatig het ritme de hartslag van handel…

Kang chung junga Karakor Makalu Zarathustra's hals und beinbruch brekers Titanen klimmend klauterend ijs en weder dienende gletschertal veroverend rotswandenkloven rovend Gasherbrum Nanga Parbat Manaslu Shisha Pangma van god en lot verdolend gruwel onder zich dovend zonder z'n antipode dolend tegenmens in medemens gevaar in…

in het landschap waar de zon is gevlucht langs hoofdlijnen amorf door geknepen zicht onschappelijk, bestaat dat wel? door samen op te trekken achter te laten, alleen zodra de stappen zijn gelicht hun indrukken als geheugen uit geboomte getrokken hier ligt de brandgang van onbekend terrein grens en bosrand alle paden afzonderlijk…

Kunnen wij een gesprek met u voeren, over de hal en kamer die zo beklijft, de jeugd die strompelig achterblijft en naar uw gave gezicht blijft loeren. Onze huiden dromen van pril voorjaar, de sfeertekening van de lichtblauwe lucht; voor intense kou blijven we beducht, niets is mooier dan een hemels gebaar. Nu klooft zij zacht de uitgeklede…

Organisch gevormd en als vegetatie ontsproten, aan het grootse moederlichaam waar wij op wonen, ligt een okergeel dorpje in het steen van de streek in harmonie met het landschap zijn schoonheid te tonen. Deze stenige plant bezit een ondergronds stelsel van vele wortels die de omgeving doorkruisen. Ze schieten naar boven bij de meest passende…

In het landschap kronkelt de lange weg van verdriet naar tranen. De hemel waait voorbij alles raakt vanzelf zoek. Een kraai landt op een tak wolken herhalen zich in een waterplas. En altijd is daar het verlangen om de zoutvlakte te bedaren met zacht wuivende gebaren. Getemperd licht valt door de ramen een broos engelenkoor zingt…

De helderblauwe hemel laat lustig zijn tekenstift gaan maakt de wolken onder hem zuiver wit en loodgrijs de voldane dampwerken strelen donkergroene bergen waartussen een groot meer vereerd met de zingende naam Lago Maggiore vanuit heel de wereld mensen naar zich toe haalt een eigen heerschappij voert over diens getrouwe dienaars getij…

De spitse gebroken kies van Alpenland toont zich trots op kleding, kaart en beeld, is met wonderlijke zachte kracht bedeeld van ver te wenken naar eigen witte wand. Zijn ziel, steeds aan reislustigen verpand, heeft een roepstem, geheimzinnig, zeer verdeeld: Mijn pracht is meer dan men zich verbeeldt; waaghalzen, leidt nuchter je klimverstand…

Eik manifesteert zich nadrukkelijk als stoere eenvoud in het landschap waar stilte in zingeving eenzaam voelt eik bereidt zich voor op eikeltjes zodra de zomerzon is verdwenen trekt hij zijn mooiste kleren aan in rood en bruin en wakend geel eik maalt niet om weer en wind is nu boom en voelt zich loom eik is volwassen, was ooit kind.…

Langs blauwe zee rivier of meer over hoge bergen of diepe dalen uitgestrekte velden donkere dichte wouden. De wereld is een schone mengeling vol kleuren en vormen. Loop langs blauwe zee volg de stromende rivier klim op de bergen daal af in diepe dalen verwonder je op uitgestrekte velden of trek door dichte donkere wouden. Geniet…

Laatst jubelde een kerel niet ver van de Rubicon hij kwam en zag en overwon veroverde 't alleenheerschap in Rome lang voor Lelystad uit Zuiderzeese klei gestampt een na de oorlogs wederopbouw kemphaanvrijplaats werd, een gat waar grutto's en de wilde gans, die na de laatste afsluitdijk lang voor de watersnipnoodramp, hun tabernakels…

Je vangt de laatste droppel regen en voelt je aderen zwellen ook de aarde drinkt en deelt met jou de goed gevulde beker uit dankbaarheid schenk jij je schaduw tegen het laatste straaltje zon. In je schaduw rusten mens en dier en drinken die laatste druppel regen die vloeit door je zwellende aderen om niet te verdrogen in het laatste straaltje…

Ergens kronkelen zoete golven in zacht bewegen op en neer vissen springen boven water zwanen stijgen op uit zilverpapier emoties buitelen over elkaar penselen schetsen tederheid van de wind, een lentewind tussen oorlog en vrede en haar zijdezachte haar een landschap vol met groene oevers gele lissen en libellen gloed van een rode…

de berg biedt in verbinding met de diepe tijd biedt onderdak aan mythen en rituelen de stenen schatmeester herbergt het leven hij bewaart de dood wildbloemen vereeuwigd in gesteente een geconserveerde voetafdruk van een adelaar legendarische verhalen rusten roerloos tussen rotsformaties de reuzenschildpad draagt de dieren de…

naast de Tempel ligt ’n Pad de Berg op waarvandaan hij ’t Leven kan overzien de Verten en Vlaktes zich laven kan aan zijn Liefdes voor ’t Landschap en de Diepte van Verdichting de Afdaling langs de Rivier de Rijen Bomen als vertrouwde Gezichten de lokkende Velden met zwijgende Bloemen waar ’t Verhaal verwaait in ijdel jagende…

Het landschap gaat bewegen vol van leven als de wijdse wind het glooiend goud doet stuiven worden de zandvlakten steeds weer herschreven. Nachtzwaluw, boomleeuwerik, heivlinders zweven over paarse velden, vennen en groene wuiven van boswilg, beuken en eiken, soms verheven dan weer bedolven, de duinen verschuiven. Ree en dassensporen in het…