Netgedichten over oorlog

en honger en werkloze keukenmessen en haat als lava en boeings en gewapend beton en meer dan duizend graden en smeltend staal en verpletterd blusmateriaal en witgloeiende woede en vreugdeschoten en vliegdekschepen en destroyers en kruisraketten en luchtafweergeschut en rupsbanden en boeien en elektrische stoelen en zinken kisten…

De oproepen kammen de wijken uit Ze maken de huizen leger en mensen incompleet Ook zonder gesneuvelden lijden we al verlies, laden we door de dag seconden met tijdloze verlangens en blijven de nachten donker hoeveel sterren er ook zijn We wachten op de nieuwe maan en het levend terugkeren van de onzen en hun belagers Geen gesloten…

beschoot ik pas toen hij niet meer te zien was, de tweede had ik raak na drie keer. Gebroken staar ik naar mijn handen, mijn geweer.…

Je verzint een nieuwe naam voor de tijd van de doden, de lichaamsloze zielen die dwalen in het nachtwoud, waar de stammen fluisteren wat de levenden verzwijgen. Aan de verre horizon glanst de grote stad. Wolkenkrabbers steken hun kille, glazen daken in de heldere azuurblauwe lucht— een strakke grens tussen beton en eeuwigheid. Daarboven vliegen…

Wil je nog een keer mijn nieuwe naam fluisteren nu ik doof voor argumenten blindelings de weg kwijt raak door wat ik voorgoed ga verliezen aan het front met bloederige feiten tot kanonnenvoer verworden voordat ik blijf zwijgen in mijn graf.…

Hij vertelt graag, weidt uit over monsters en nimfen de praatjes van een slappeling die zich heeft bezat in herbergen en bordelen Hij is zelfs trots op zijn gelooide huid en zijn grijze haren niet meer de man op wie ik heb gewacht Had ik het risico moeten nemen van orde in huis, een opvolger die hij zou proberen te vermoorden zoals…

Zij tellen de winst in de as van de grens, luisteren naar ijzer op steen, en noemen de stilte een begin. Die rekensom van de angst klopt niet; je zaait geen luwte met een geweer. Vrede is geen vlag op een berg van puin. Het is de weigering een eerste steen te werpen, het laten groeien van graan in de loopgraaf, het openbreken van de vuist…

Het leger schiet op medici, op brengers van voedsel en op de roependen die daar verslag van doen Het leger schiet op kinderen die het uit hun huizen verdreef of er laat verhongeren Het leger schiet op vluchtelingen martelt hun lichaam en hun wanhoop doodt hun vitale organen Het leger schiet op iedereen in het niemandsland tot daar niemand…

Ze woont aan het eind van de goudgele laan die oplicht aan de overkant Mijn kameraad heeft me vaak tegengehouden, liet me niet wegzinken in mijn verlangen liet mijn voeten niet schuifelend ritselen door de herfstbladeren om naar haar toe te gaan naar het lachje om haar lippen in de parelende lucht, geurend naar beginnende verrotting…

De Bulleboos stormt als een stier naar voren, de horens vooruit - een Goliat, wiens speer sterker is dan de steen in de handen van zijn tegenstander Hij ziet zijn eigen zwakheid niet kent zijn eigen waarden niet en gelooft niet in de lessen van de vergeefse eerdere strijd van vele grootmachten tegen de kleine landen die ze verachten…

Wat toont ons het historisch materiaal van de kampdagboeken van Vuyk vertelt zij het 'Indische zwijgen' verhaal van dappere vrouwen - geen verborgen angsten van edelmoedige moeders met spruiten hun armen beschermend om hun dochters' schouders het hongerontbijt en hun daaglijkse dood hun overlevingsdrift na een vernedering twee uren…

=========== ================== drie Action smurfen kleuren de schandpaal rood in het midden van de stad in het midden van de nacht in het midden van de geschiedenis in het midden van de schaamte. niemand deed iets, net als toen, de kransen, naar de hemel krijsen ze, met open stomme mond; jaar na jaar na jaar. en de mannen in de kleur…

Er lagen vele kaarten langs de lijn En briefjes waarop laatste groeten stonden Ze werden dan door niet- Joden gevonden En opgestuurd naar waar ze moesten zijn 'We liggen slap en en moe in de wagon' Sara aan haar gezin, voor haar - barakken Of erger nog de dood, naar adem snakken Benauwdheid en paniek in 't eindstation Wat heeft de Hitleraanhang…

Op 5 mei hangen de vlaggen uit. We vieren dat we vrij zijn. We lopen buiten, spreken hardop, kiezen ons eigen leven. Maar hoe vaak staan we stil bij wat dat echt betekent? Vrijheid is niet vanzelf gekomen. En ze blijft niet vanzelf evenmin. Er zijn mensen voor gegaan. Die risico namen, die verloren, zodat wij nu kunnen…

Op vier mei wordt het stil. De wereld houdt even haar adem in, alsof ze zich herinnert dat leven breekbaar is. Twee minuten. Voor namen die we kennen, en voor de ontelbaren zonder naam, die vielen in het donker van geweld. Maar luister - achter die stilte klinkt meer. Niet alleen het verleden spreekt, maar ook het heden…

Er wordt nog steeds gedoodstraft in Iran In Tweede Wereldoorlog, penalties Tijd in sommige landen (n)immer stil Immer stil door weer een keur aan to kill Nimmer stil, door een spervuur geschoten Vele Tweede Wereldoorlogshelden Rusten voor eeuwig, reeds decennia In de Tweede Oorlog omgekomen Verloren in één klap al hun dromen Overal vielen…

Dorre kleuren kale grens- heuvels na de winter kleine vlekken, gatenijs en bevroren modder Oefenen om het land te verdedigen tegen barbaren altijd tegen barbaren die van binnen zijn wat wij van buiten lijken te zijn: primitief in takkenpakken machtige Enzilochmannen het klassieke lopende woud met grote warme handen en wapens bewezen…

De welbekende klanken klonken door de klaslokalen Stemmen van meisjes – moeders van hun toekomst De wereld rinkelde kortstondig, vóór Het einde plotsklaps dat nu bevroor In de tijd Die op atomair niveau oneindig duren kan Een diepte waar geen einde aan komt De toekomst die geen doorgang vindt Uit het opgestapelde puin van rekensommen…

Ooit was hier welvaart bloeiende handel, een lint van havens vol schepen: het land van de Filistijnen Nu verstikt, omsloten door het getto Er vallen Zomerregens die ons breken, botten wegen en bruggen kades en kantoren, daken liggen op de grond naast open riolen, ruik waar we wonen, blijf niet daar staan, veilig ver weg op de wallen…

De bezette, laaiende stad verwoest door het leger des heils Angst & slijk versterkt door mortieren Vluchtenden aan het kruipen in brandende kelders Het horen van vuur en het zien van kogels verbrandt voor altijd je gezicht en menselijkheid…

Waarom verhult men zo fanatiek de dynamiek van houden van, van liefde zonder schroom, van intimiteit, seksualiteit en erotiek, van een connectie, zo diep. Zo heel gewoon. Waarom tonen wij slechts destructieve haat en haar vazallen, voor wie wij allen knielen? We tonen dood, vernietiging, de geweldsdaad met bommen, die kraters slaan in onze…

toen ik vloog terwijl ik half sliep op het randje van stilstand zag ik de schitterende blauw- paarse bloemen van de Jacaranda waar was het kind dat zich hoog boven in de boom verstopte toen een zoemende vogel des doods boven haar vloog? in deze onwereldse verstilling had de Jacaranda een transcendente glans over het weerloze gelegd…

De soldaten komen plotseling, ze schieten de straten leeg, wij vechten niet, we schuilen en kruipen door de kamers We verbergen ons en doorstaan de aanval, bang te sterven dromen we van dood en ellende Smeulend wordt het stil Slierten rook, honden ruiken aan buiken likken aan lippen aan koud braaksel in de goot, een gouden ring…

De dakgoten druppen in de bezette stad Na een nacht wakker liggen van onrecht en doden gaan we naar buiten en laten we onze geleefde levens zien Kijk, zo moet het, oud worden met rimpels en huidvlekken Onze stille tocht ritselt en zucht een beetje zwermt soms even samen op muziek uit onze jeugd…

de woorden die hij zocht op de muren het scherm benauwen vernauwen hem maar als hij de vogels volgt in vlugge formatie duikend in de toekomst die te na komt over die lijn die middenlijn deze witte regels als witte muren schurende deuren op losse kieren gezet dat drukt de pret zogezegd daarom refereren ‘zijn’ vogels ook…

de muur en het scherm doelwitten van denken gezochte ferme woorden doch zij bekoren niet doen verloren aan in dit onzeker bestaan ik kom niks tekort als het over liefde gaat maar leven bestaat uit meer en dan heb ik het niet zozeer over mijn eigen problemen maar over het claimen van de toekomst van de wereld van levens…

In 1935 was de toekomst plat De orde stond op bezwijken in gezinnen, winkels en fabrieken In de parlementen en de cafés werd veel en verhit gesproken eerst met iedereen, al gauw alleen met gelijkgestemden Wanen en misvattingen in overvloed burgers groepeerden zich tegen elkaar, gingen op de vuist Redenaars zochten conflicten en verkeerde…

nu zij de laatste luiken in stilte sluiten weten zij dat zij de olijfbomen nooit meer zullen zien een laatste vogel vliegt over gebarsten aarde als zij zonder omkijken vluchten niet om ergens te komen maar om weg te zijn van de dodelijke leegte de kluwen die niemand ontwarren kan een wereld zo duister…

die middag in mei toen zij niet praten kon neuriede zij een kinderliedje van een andere lente in een andere wereld waar geen woorden waren voor de stromende angst in het kleine hart deze middag als zij niet praten kan neuriet zij het liedje van die andere lente in die andere wereld totdat zij verstomt en alleen maar snikken kan…

Stroomuitval Voorlopig En nog meer staat ons te wachten Zegt de pessimist Zegt de realist: Dat zullen we wel zien. Sabotage een computerkraak, oorlog met of zonder bommen en granaten Aan de slag, repareren en standhouden tegen de overweldiger die bijziend de randen opzoekt van straffeloosheid Voor ons is het alles Vrijheid.…