Netgedichten

netgedicht (nr. 88.492):

Nanacht

De soldaten komen

plotseling, ze schieten
de straten leeg, wij
vechten niet, we schuilen
en kruipen door de kamers

We verbergen ons en
doorstaan de aanval, bang
te sterven dromen we
van dood en ellende

Smeulend wordt het stil
Slierten rook, honden
ruiken aan buiken
likken aan lippen

aan koud braaksel
in de goot, een gouden ring
licht op tussen torren
de wind slaat een deur dicht

Kruitlucht en stank
Bij zinnen komen
Tijd om op te ruimen
te laat voor boosheid

Alleen nog het laatste
woord over de doden
dat hun geen recht doet
en dat nooit zal kunnen