Alle inzendingen over overlijden

Waar gister nog de rozen bloeiden, Resteren slechts doornen, Zonder geliefdes streling of kus. Alleen de stilte heerst. Waar gister ’t gras nog groen was, Is nu een dorre kale vlakte, Geen woorden van liefde. Alleen de stilte van ’t verse graf. Tijd heelt alle wonden, Vooralsnog overheerst alleen de pijn, En zwijgende monden. Vergeefs…

Drinkende en dansende dichters maken het de moeite waard oud te worden... Uit: Lieke Marsman haar gedicht TIJD EN EXPERTISE. Fuck, fuck, fuck Ik wil niet dood, uit IN MIJN MAND van 5 jaar Geleden Zij wilde Het leven aan, met De dood uit. Helaas is Deze wens Reeds omge- keerd al uitgevoerd Echter door duivel kanker Is het mijn…

Lieve, De tijd tikt onverbiddelijk door. Life goes on. Alsof de dagen vanzelf weten Hoe ze verder moesten zonder jou. Het verlies is voelbaar. Het scheurt je in twee, drie, ontelbaar veel stukken. Tot de scherpe randen veranderen in littekens: Een onuitwisbaar bewijs dat jij bent geweest. Met de jaren kijk je daar minder naar om.…

'Is het mijn sterfdag?' In leven blijven lukt niet. Liefde is wat telt. Ontmoeting met de duivel? Nee, God treed ik tegemoet.…

Ergens tussen dood en leven ergens waar een diep verlangen jou en mij zocht, is een diepe stilte neergestort. Het tere dradenwerk van de liefde rekt en trekt het reikhalzen op. Twee mensen zoeken tussen kieren naar iets dat lichter is. Zij klemmen zich vast in een omhelzen met duizend armen. Zij draaien, draaien bewogen voort. Een oud verlangen…

Ik had een spontane ontmoeting met een gepensioneerde stervensbegeleidster op het Johnny Jordaanplein, hartje Zuid-Jordaan ze had jarenlange ervaring 'genoten' in hospices we spraken over hemel en hel toen ze zei: "Wellicht is het hiernamaals wel hier nu met jou omgeven door die Goddelijke BEELDige Jordanezen door dit open en eerlijke gesprek…

Ooit lig je ergens in het volle zicht, onbevattelijk en stijf je zal geen krimp meer geven je lacht niet, nee, er is alleen nog niks je lijf, jouw zijn ervaart niets meer Ooit lig je daar dan zoals de dingen nou eenmaal gaan klinken er gedichten over schoonheid liederen over liefde? - verdriet en pijn die altijd komen kijken Ooit zal iemand…

Je kent het leven door en door, je bent al op leeftijd je leeft het leven door en door en hebt het doorgegeven je bent niet voor één gat te vangen, doch emoties zijn je niet vreemd dus soms kan je even niet door, een doodlopende weg! de slagbomen gaan niet omhoog, een dood spoor! de brug blijft halverwege steken, scheepvaart verstoord! je…

nu zijn adem hapert raapt hij als de stormwind driftsneeuw van de grond opdoemende sneeuwduinen benemen hem het zicht in een ijskoud striemend gevecht nu zijn adem stokt komt hij tot een stil bedaren toen de sneeuw vervloog…

Gracielijk en licht sterven, een kleine zucht in de paniers en 't is niet meer. die avond heeft men ons gekleed te bed gelegd, als in een rose medaillon voor iedereen te kijk - en o bepoederde horreur, het klavecimbel speelt door. ---------------------------------------- uit: 'Een harp op wielen' (1959)…

Mijn geluk telt al vele jaren Het is al heel erg oud, Maar net als bij goud Waardevoller met de jaren. Ik ben er heel zuinig op, Bewaar het op ’n veilige plek Waar alleen ik het kan vinden, Die plek, dat is mijn hart. Geluk voelt als fluweel zo zacht, Voel je in heel je lijf, Geluk geeft je reuzen kracht, Geluk gaat nooit verloren…

D’oude man leunde gebogen op ’n stok, Wijl z’n hond trok aan d’riem. D’avondzon kleurde ’t tafereel rood, ’n Briesje beroerde 't struweel. 'n Nachtegaal nam afscheid van de dag, Het laatste d'oude hoorde en zag, Wijl veerman Charon wachtte bij de Styx Waar hij d'oude man treffen zou. Hondje ging alleen naar huis, Jankte klaaglijk Voor…

​ Mijn as wordt bijgezet in de crypte van de Westerkerk in Amsterdam de mensen die komen kijken kijken hun ogen uit de kinderen ook zo voorspel ik zelfs de kleinste de JordaanDichter Jan Jacob Krediet Van den Bos naast de JordaanSchilder Rembrandt van Rijn het kostte een cent: 10.000 euries maar dan heb je ook wat levendigheid…

In de wachtkamer van de dood kan je lang wachten op je beurt eenmaal in de spreekkamer zelf, zeer opbeurende  medische mogelijkheden oud worden was nog nooit zo makkelijk en als Christen kan de Messias wel even wachten!…

De doden liefhebben is een koude kunst Ze doen je geen pijn, branden je niet af Het continu naijveren uit afgunst Zoals bij welzijn gebruikelijk was Is over en hun voltooide bestaan Een wijn die geen lauwerkrans meer behoeft Een honing door imker en bij beproefd Die men in korven en kelders doet opslaan Zo oorbaar als op vaas gezette rozen…

vanaf de verre oever strekt een moeder haar handen uit naar het kind kom kind kom dichter bij huis blijf bij me in je diepste verdriet ik had je al verwacht kind van toen kind van nu laat mij opnieuw je moeder zijn vanaf de verre oever heb ik op je gewacht kom nu maar thuis we zullen wachten liefdevol wachten op hen die…

Het loopt tegen zessen vanochtend ik kan niet meer slapen, sta op de dag, de zaterdag verheft zich de dag van de, zijn crematie grootvader van dochter Giulia vader van mijn ouderpartner weduwnaar van zijn geliefde vriend van zovelen niet zijn lichaamsbeeld noch zijn geest, zijn geestelijkheid doch slechts zijn menselijk omhulsel van 97…

In het holst van de nacht, ademt de slaprnde dichter zacht. De dood houdt getrouw de wacht, dichters adem stokt onverwacht. De dichter zoekt een mooi refrein, wil niet sterven, vindt dat niet fijn, zelfs niet eventjes noch voor de gein, dat strookt absoluut niet met zijn lijn, hij wil nog heel lang springlevend zijn. Met een reuzenzwaai…

Het was niet mijn wens zeker niet mijn laatste wens nog verwachting, bedoeling het stond niet op mijn 'bucketlist' voor mijn dood, noch op die van 'to do' van mijn nog te leven leven maar de, die spontane ontmoeting met een zeer levendig ouder echtpaar in Duitsland openbaarde zich in mij, het invoelbaar krijgen van het omarmen,…

Vier jaar geleden Was het op 17 april Eerste Paasdag Ik liet familie weten Dat je snel zou gaan Wie die dag kon komen Spoedde zich naar het ziekenhuis Voor een laatste afscheid Pasen zal altijd verbonden zijn Met jouw heengaan Maar ook met het diepe zielsgevoelde besef Dat we elkaar zullen weerzien Ik mis je, lieve mama…

Op vrijwel elke dag Plukte zij de woorden Uit haar hoofd Formuleerde vraag om Vervolgens af te vuren Sonja op onwillekeurig Welke dag dan ook Nam geen blad voor de Mond. Geenszins manipu- latief Vragen aan politici Nerveus, graag geïnter- vieuwd Eén ding staat zeker Vast; zeer groot was Zij in talkshowdaden Veel gasten opzienba…

Je voelt nog hetzelfde als dat meisje van net twintig. Mijn handen zijn mijn ogen, gericht op die eeuwige Venus. Onvoorstelbaar, onmogelijk waar. Mijn handen tasten in diep duister. Geen werkelijkheid van nu, wil zijn als het was nog zo echt als toen. Ik blijf je voelen altijd weer, een zee om in te verdwalen, zonder oever, zonder strand…

jij mijn koningin op het schaakbord van mijn dromen ik een voetsoldaat strijdend voor jou omgekomen in een houten kistje beland…

op de donkere oever onder de elzen waar de stroom vertraagt buigt een vrouw zich voorover krassende raven zwerven boven haar voorbij onder de waterlijn schuilt een onzichtbare rots die verlangens van zich afstoot ze onhoorbaar verpulvert…

Ergens in het woud van Brabants Langstraat straalt vol jonge levenskracht een ruim rijk van heideveldjes tussen den, beuk en eik, dat door bloesem verblijd de Lente in gaat. Om een kleine wei beschermt een groene dijk van gekapte takken opkomend zaad tegen elke aansluipende veelvraat: haas en ree dubben even, nemen de wijk. Voorjaarszucht…

Een vogel strijkt neer op de vensterbank En zij? Zal zij kunnen landen? Hoe draagt zij hem met zich mee nu de leegte in haar lichaam woont? Kan hij de helende regen zijn op een stukje gebarsten land? Kan zij haar woorden in mooie kleren, het beste van haar, overbrengen naar hem? Deze woorden zei zij zijn woorden zonder hem Dit…

in het holst van het lijden landt een grote zwarte vogel in de donkere nacht van de ziel in stamelende taal tasten wij de klank van woorden af voelen vorm en zwaarte de boodschapper van verdriet schiet door de leegte hij vouwt zijn vleugels om vaart te winnen…

lang geleden veel afgezien kort geleden snel gestorven geleden is wat was pijn en herinnering…

we dragen je naar de ladder de klim naar de sterren doe je alleen we wachten totdat jij Agapi Mou de ster wordt die onze hemel verlicht…

Gisteren lachte hij nog, Vandaag is’t lachen hem vergaan, Duistre wolken overal, En dat alles komt door haar. Alle lief en leed Voorbij, voorgoed verleden tijd. Liefde kent ’n hoge prijs, Die eens moet worden betaald, Hades kent geen genâ, Elke oversteek van de Styx Wordt door hem verhaald.…