Netgedichten over woede

Keizer was ik, Maximianus heerser naast Diocletianus, zoon van een vrijgelaten slaaf die zich op het Forum in recht en welsprekendheid en militia bekwaamde en het als rolling stone tot stadhouder schopte en later tot ieders verbazing werd uitgeroepen tot keizer van het grote Imperium Romanum Dio maakte van het immense rijk een absolute…

Een heel diep tot in elke vezel doorgedrongen gevoel verkleind en verfijnd met penselen in beelden van de eeuwige zee in golvende bogen van kromme verwrongen dichtertaal bracht mij als ware ik elime hillesum op verstorende wijze op sporen die mij in mijn ingehouden woede inteerden krioelend en wroetend in aangezichtspijn…

Dan maar met Samaritaans engelengeduld  met het gif in de beker van Socrates laten vervloeien  doodgemoedereerd als verfoeilijke symbolen  op de steen van Rosetta  af laten drijven  beginnend met de w  van waanzin en weerwoord en zonder l van leugen  eindigend op ijven... tot zij lamgeslagen en verlamd weerloos in de muil der wrake…

Soldaten komen traag marcheren met duizenden bepakt en bezakt door mijn knagende maag beklimmen in een vlaag trede bij trede langs ribben omhoog kruipen richting mijn kraag waar ik de rede bevraag zoek ik mijn evenwicht maar zak langzaam naar de aarde omlaag.…

'Ik worstel... en kom boven' zeggen de Zeeuwen terecht. Het leven met water kwam tot een krachtmeting - vele jaren later beslecht. Waar je van afhankelijk bent, kan je soms de kop kosten. Die waarheid wordt een keer een niet te vermijden hoofdgerecht die beslist moet worden gegeten... Kauwen, bijten, en slikken bepalen de waarde van…

Banale woede, Zweymelend wit, zag je geen Betere woorden? Kon je impasse geen Inzicht verkroppen, moest Jij zo ordinair? 't Wordt tijd je onwil voor bitcoins te verkopen. Rijmt altijd Jouw stijl.…

Hij gaat vreemd, ik huil niet meer, mijn ogen vonken -- feller dan vuursteen.…

Ze overspoelt ons met een zondvloed van woorden -- We raken doorweekt.…

Een keien weg met een laagje ijs, is onberijdbaar Een Heuveltjes weg met ijs, te gevaarlijk Een Berg met sneeuw, gewoon niet proberen Een weg vol ijzel, heel voorzichtig reiden Geef ons maar code geel of oranje Dan kijken we achter onze Geranium naar buiten Maar ik heb er schijt aan Ik doe er niet langer aan mee Je kunt mij waarschuwen…

Wees alsjeblieft boos, ontzettend boos, maar doe niets -- voor eens en altijd.…

We moesten omdat het in ons goestte vlak onder woeste baren naar de Sargossa mare varen om ons daar de kleine en de grote dood te paren. Al aardig opgeschoten na vele slobberige sloten wat wuivend weiland en het stroeve strand verlieten we getwee en hand in hand ons tweede vaderland nu proefden we het zoet van zee. Totdat…

Wanneer zelfs leugens waarachtig zijn, rent ze zichzelf verloren in een woestenij van woeste wij.…

Als ik woedend ben, handel ik onmenselijk: naasten zijn een prooi.…

Mijn huis heeft gladde tegels muren, die de wrekers wit wassen van de geronnen noodzaak om uit de weg te ruimen wie op anderen neerkijkt achter dekmantels werkt niet voor rede vatbaar is of anders anders is Uit de hulzen van de kogels waarmee ze verdoofd zijn spint een automaat spoelen vol koperdraad voor het elektrische skelet van…

het was niet de spijker die het hout deed barsten niet de hamer waarmee je op de spijker sloeg het was niet je hand waarmee je het hout verwondde het was iets dat woedde dat knapte binnenin je kop…

Wees maar eens goed boos, Een hele storm die in je woedt. Maar wees morgen afgekoeld, Enkel nog een herinnering aan de hete storm. Wees morgen afgekoeld, Door de liefde en steun die je van anderen voelt. Wees afgekoeld, Geen bliksemende ogen meer, Geen zee van vloeken meer. Wees afgekoeld, En zeg Sorry, Dan zal iedereens jouw storm vergeten…

Je bent mijn steen des aanstoots waaraan ik me vaak stoor. Met je adem rins en je ogen doods ben je onveranderlijk goor. Je bent een naar productiedier dat ik graag slachten zou. Voorlopig ben ik slechts een gier die cirkelt boven jou. Wanneer ik naderbij kom en in je gele ogen kijk dan lijk je pas ontzaglijk dom, je bent een walmend…

Waren de regen en de vloed een straf voor Eva en ons vrijpostige verstand dat niet altijd het goede doet? Of gebruiken we dat verstand juist te weinig, zoals toen mijn man onze zoon ontzag en boos werd op de baby? Wat bezielde hem? Hij is oud en maakt zich zorgen om de wereld sinds de ramp waarbij wij alle acht gespaard gebleven zijn…

Ik ben rijk, ik kan kiezen: een storm sturen die hen wegsmijt als het afval dat ze zijn Hoe erg zij stinken onder hun o zo sjieke kleren kan ik in geuren en kleuren aan iedereen vertellen Terugtrekken kan ik me, verschansen en nog niet het minste aan hen afstaan omdat ze helemaal niets verdienen voor hun daden, dag en nacht kan ik grijze…

De onrust beweegt zich voort, eeuwig langs de gebaande weg: links, naar rechts, terug naar links, toch weer terug naar rechts. De veer staat te strak en schiet mij te ver door naar toen; naar waar ik niet meer wilde wonen, nooit meer wilde zijn en altijd weer wind ik de veer te strak op, mijn tijd kan het niet duren. Genoeg nu van…

Ik ben de Mussel Aa en op sterven na dood ooit ontsprong ik bij Valthe in het hoogveen totdat het verdween nu heb ik alleen een begin als rivier bij Zandberg aan het kanaal ik baal maar ik haal Mussel nog bij Blekslage zijn mijn dagen geteld in het veld ben ik haast niet te zien naast Musselmeeweg misschien onder Onstwedde ben…

mijn huis is op een rots gebouwd en staat voor een ieder open onderwijl is de vos binnengeslopen om als de uitgekookte penningmeester spijs en drank te verkopen de deur is nu op slot met wachters voor de poort geen onbevoegde zal hier ooit nog binnen treden…

Het is van jezelf, toch betaal je voor woede – bloed, zweet en tranen.…

Is het opschoning of toch gedecideerd decadent dat een deel mensheid nou juist nu, het loodje heeft gelegd...? Ongebalanceerd door virus zeer waarschijnlijk de corona op het werk Veel mensen ernstig ziek of ergo, reeds gestorven; door deze smet geveld MADE IN CHINA; kinderhanden tegen slechts abominabel loon Hoog van de toren met kinderarbeid…

Je woorden klinken als getoeter Alles galmt en is vergeten te genieten Alles kan en alles knalt Op mijn vraag: "Is alles goed?" Geef jij een kletterend gehoor, je houdt me vast En tettert keihard in mijn oor: "Ja maar alles is toch lelijk En het leven is al hard, dus waarom Zou ik erom geven? Maak het hard, zinder veel, maak Van mooie…

Hoe ik ontdek, dat ik er een sardonisch genoegen in schep, dat hij van een ander niet krijgt, wat 'ie mij niet geeft. Het is onmenselijk. Was ik vergeten dat wij dieren zijn? Tit for tat? Quid pro quo? Ho even! Voor eens bereid niet over het kompas te springen, maar te lezen, te voelen wat zijn bedoeling is! Jaren voer je en zwoer je aan niemand…

Eerder al, zei ik tegen jullie dat jullie liegen De waarheid niet spreken, geen recht aan doen Eerder al immer sprak ik de waarheid Die jullie onwaarheid gaat breken Al was jullie leugen nog zo snel Mijn waarheid achterhaalt deze wel Het tij immer keert te allen tij- de, van eb naar vloed, vice versa, onophoudelijk breekt de waarheid jullie…

Ze zaten wat verderaf aan een tafel, zwijgend in hun eigen chagrijn. Een knappe vrouw, niet zo jong meer, boos starend in haar glas wijn en een wat rossig uitziende heer. In het conflict dat er duidelijk heerste werd niet gepraat maar kwaad gezwegen, het “eigen gelijk” was kennelijk erg groot. Een toenadering zal hier niet worden gekregen…

Deze boom wil me voor sneeuw behoeden ...bij nacht en dag Voor wind ook uit het noordoosten ...z'n grimlach Ik herken haar kwaadheid haar ingehouden woede als wind 'r schudden doet Ik zoek haar stam, haar takken zwart van verkilde winter Beschut me behoed me voor kou en neerslag van betekenis.…

Hiermee was het pleit zeker niet beslecht en zal dit ook geenszins worden daar jullie, bekend slechts als leugenaars enkel tijd proberen te stoppen terwijl jullie door hem, enkel alleen worden geminacht daar hij zich nimmer om welke zich moverende reden dan ook zal laten gaan...…