Netgedichten over woonoord

De stad aan de Schelde vol gebouwen van kunst, zakelijke bloei en daadkracht bezit drank, die een ieder blij toelacht; hier wordt het edelste bier gebrouwen. Verspreid, binnen de wereld van stouwen, tonen parken vrijmoedig, toch stil en zacht hun ruige, verkleinde wildernispracht, waar Vlaamse beschaving mee wil trouwen. Takkenwirwar haalt…

Elke ochtend staat ze voor de spiegel en kamt haar grijze haren. Heel precies zet ze een wrong met spelden vast. Zorgvuldig de make-up ogen lichtjes met wat blauw. Een opstandig wenkbrauwhaartje wordt verwijderd. Het parelen collier de zijden blouse. Met opgeheven hoofd wandelt ze door de gangen waar haar geur blijft hangen. Langer…

traag en krakend gaat het rolluik open een man met gestolde woorden en klanken schuifelt richting vertrekloket de aarzeling klimt naar zijn keel omhoog ontdaan van het zichtbaar onzichtbaar zijn het uitgewoond zijn ontdaan van de getelde stappen in dit omheinde vlakke land het verlangen naar de kleurrijke geboortegrond een nasale…

Tussen Breda ´s buurten Boeimeer en Heuvelkwartier waait wilde woudadem over een ruime wandeltuin waar trotse kastanjes bomen omkruld met slingerplant verkwikkende adem werpen over ruige weitjes modderpoelen bergen reine kraamkamers van broos komend leven langs rietvelden wordt het riviertje Aa of Weerijs licht aangeraakt…

Wacht nog even met lezen totdat het gedicht zich openbaart, waar rivieren met nieuwe geheimen in oneindige stadse vrijheid stromen voor wat gelukzaligheid en naakt plezier lees rustig verder nu het gedicht zich ontdoet van woorden, er komt een naakte energie uit de echo van de nachtdienst in sobere nuchterheid koester je een werelds…

Aan de Oude IJssel in de Graafschap van de Achterhoek ligt op het oude ommeland van Doetinchem Terborg Gelegen in de heerlijkheid kreeg Toeborch - want zo heette dat ten tijde van schout en schepen - de rechten van de stad der hoge heren zelf, van Wisch op de naamdag van Sint-Joris, sedertdien de schutspatroon voor poorters, in de…

Pal tegenover de Sint Joris de draak met luide klokkengalm sloegen wij ons tabernakel op en woonden er een wijl de torenspits benam het uitzicht half, maar wel de ganse dag van opkomst tot zonsondergang de bronzen slag tot middernacht wijl zonderlinge dorpelingen sliepen, stierf de laatste klank weg na het middernachtelijk uur en…

Een wijde tuin aan Breda ´s Zuidkant toont trots zijn verleden van statig landgoed. Het herenhuis zendt minzame groet naar al wat in wild veld en ruig park woont. Zowel keurig onderhoud als warboel troont in de hof, waar teer leven wordt behoed door woeste dorens. Stille zwammenstrijd woedt op gedrongen boomstam, met knoesten bekroond…

Ik geef de dametjes weer eens van jetje geen sterrengala - dank u, svp ik doe niet aan die influencer mee dank je de koekoek, gooi ze in m'n petje Kijk liever naar dat burgerinitiatief de stoethoeve, voor krasse ouwe knarren die in hun rolstoel rond zouden gaan darren geheel verzorgd, kleinschalig da's toch lief? De woningnood…

Zodra de regering toeliet dat hij mocht praten vertelde hij zijn naam aan vrienden en vreemden Hij keek naar de sombere vogels met hun tekenfilmverhaal in het duister van de kerkzaal die stille vrede in het hart De fotograaf gaf eerlijk toe dat de meisjes echt en verliefd waren de journalisten gaven bloemen weg aan de stedelingen die…

Het is de 'grondprijs' onder onze zolen de muren niet, het dak noch het beton 't is wat een dwaas voor oppervlakte biedt 't is prijsschieten dwars door het glasplafond uiteengespat in duizend gruzelementen komt er nog wel een plek vrij om te wonen? Gerenoveerd of amper onderhouden met veel 'oorspronkelijke elementen' verborgen leidingen…

Er ligt een korte stiltedroom in het plots ontwaken tussen de ochtendbakens van nieuwe dagdromen Een rivier stroomt langs haar rode havenmond nu ze het zwijgen leert begrijpen in liefde Ze is jong en de wereld is mooi haar leeftijd kent negen talen om je nog veel mooier te maken ze heeft je in haar stiltedromen lief De stilte lijkt…

Hoog en wijd platanenloof overhuift luchtig stenen en tegels van de vierkante plaats schenkt Zuid-Europese adem aan winkels der zelfbesturing en warm geurende spijshuisjes zonder vrees voor warenhuizen al dit leven en werken wordt bemoedigd door gastvrij buurthuis de Vlieren dat waakzaam schouwt en denkt ziel en wezen vol opwekking…

Er lopen donkere schaduwen samen met haar door zonnige straten ze kent de namen niet van de ganzen die haar vergezellen in de arme stad deze stadsbuurt geniet bekendheid vanwege de kakelende kippen de donkerbruine schapen en het gebouw dat op een schip lijkt vroeger was hier een bruine kroeg met een telefooncel op de hoek en kroketten…

Daken en muren van Rommeldams huizen ogen enigszins schuin en ingezakt. De gevels, roze en bleek groen gelakt, hebben wat scheuren: werk van sterke muizen. Gammel aanzien en achteloosheid suizen door straten, worden door stenen vastgepakt, spreken van verborgen kracht, die nimmer knakt. De stad houdt stand, al kan zij soms vergruizen.…

Mijn eigen bed waarin ik in de stilte luister naar jouw ademhaling, en lieve woordjes tot je fluister; De keuken waar ik onze koffie maak en met een broodje rustig ontwaak; Het hollen begint in de hal waar ik straks ook weer thuiskomen zal; Vervolgens door naar de werkkamer, alwaar ik eerst nog wat klusjes doe en dan mediteer voor…

Het taaie beukenhout, weerbarstig door regen en de wind geworteld in donkere grond in het park waar de reiger wandelt een droom over jou en mij en de snel zwemmende vissen omdat het zwijgen onder water lijkt en beuken beginnen te bladeren voor het dorp dat in de lade ligt een brief zo ongeschreven blijft.…

Terras gelegen op het zuiden En naast het huis een houten brug Waarover nu en dan geluiden De planken veren steeds terug Dit paradijs ligt goed verscholen Ik waan me in een hemel hier In duizend jaar verrukking dolen Seizoensgebonden kijkplezier Wat een uitstekend woongenot Ik heb je lief mijn huis en haard Ben helemaal aan je verknocht…

Met het busje aan je hand waarin gerinkel luidt soms ook wat zwak geritsel door straten langs gevers gaan bij een oud krot gaat de gammele deur piepend en knarsend open een verrassend aanzien enige schemerlampen brengen zacht gouden licht in de kleine huiskamer waar gelukkige ouders tevreden kijken naar hun vier kinders…

Te midden van roerig sprookjesgebeuren rent onze kleine roodbruine kameraad heen en weer, duikt bij mensen op, en gaat, gewenkt door boomkruin en verre geuren. Het diertje klimt, wil ijverig speuren naar eikels en noten voor wintervoorraad, daalt weer, waagt zich op plein en wandelstraat, proeft kabouterkookkunst naast eethuisdeuren. Tijdens…

Eens was ik een rechte zandweg tussen bloeiende weiden waar vogelzang en -strijd moed en bescherming gaven voor het verzorgen van nesten boerenwagens hobbelden over mijn ruggen en kuilen koeien en varkens kietelden me dikwijls met hun trappende hoeven wanneer de haastige tocht klonk tussen stal en open leven over heel mijn huid werd…

De ochtend valt in droomschaduw hij betreedt regels der heimwee een tante die de was doet in de rivier de oude vader die sigaren rookt krachtige wortels zwijgen in lage mist wanneer landelijke tongen verdwalen geen leugen haalt de horizonnen een harde zon prikt door de nevel kraaien vliegen boven het groene weiland terwijl jij droomt in…

Rode en witte vierkantjes glanzen vrolijk in rijen op de zwaaiende doek van het land aan de Maas dat trotse aanzien vol rechte lijnen en hoeken lijkt enigszins in strijd met de aard van dit gebied waar men ongaarne denkt aan straffe tucht ongedwongen uitkijkt naar wachtend avondrood of het volgende ochtendgloren.…

Jarenlang was ik een stadjer Maar van buiten, als student. Kom ik terug, ben ik expatjer Die verdwaald lijkt, niets herkent Van A-Kerk tot Martinitoren En aan de Vismarkt Huize Maas. Promenade, stadsgeraas Voel 'k mij nog thuis, ben ik verloren? Een krolse kater 's nachts op pad Laat onbedorven feuten huilen Bij alma maters Vindicat…

Michiel woont samen met zijn hartsvriendin Sinds jaar en dag in een modern gebouw Met in de lift een heel speciale vrouw Zij zingt 'de deur gaat sluiten, kom erin Waar moet u heen met fiets en die bagage?' "Naar Piano nobile, eerste etage" Zeg ik voor l'ascenseur vertrekt naar één Als hij daar stopt zingt zij 'de deur gaat…

de straatjes van mijn jeugd ik kan ze nog benoemen ik weet ze in te zoemen ze waren een geneugt de straatjes van mijn jeugd ik liep er nooit te kniezen ik had ze voor het kiezen dat was een ware deugd de straatjes van mijn jeugd…

De kleur van het trotse Breda schemert zacht binnen slanke zuilen, hoog in de toren, wiens roommantel blank glanst bij avondgloren, straalt over de Markt vol lichtende pracht. Zingend klokkenspel met galmende kracht zendt zijn klanken door het duister, treft oren van ieder, wie het luiden mag bekoren. Het donk're, maar opgebeurde getij lacht…

Opgericht, lang en blijvend recht voor de goede orde die ik bracht, een maatstaf waarneembaar van wat rook naar eerder verdacht steen na steen verstild.. na een lang beroet verleden veranderde mijn bestaansreden, in een indrukwekkende skyline met uitzicht bij het avondlicht herkenbaar tot ver beneden kreeg ik een kroon aangemeten.…

een klein dorp ging dood het was een geleidelijk sterven samen met de achterblijvers olijfbomen treuren in de verweesde boomgaard vóór het geblakerde huis hangt een schommel scheef aan gerafeld touw op oeroude verlaten grond het dorp zwijgt dieper dan het graf uit het bos klinkt het gezang van een merel zijn buurman valt…

in een achterbuurt in een slum van Cape Town in een grot van de woestijn waar je woont daar ben je voorbereid op tegenslagen daar liggen herinneringen aan je onzichtbaarheid opgeslagen…