77 resultaten.
het boek Dzyan
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
660 Boeken verzwijgen hun geheimen uit vrees te worden verbrand
Letters rukken zich uit woorden en woorden uit hun verband
Afscheid van de waarheid zoals die geschreven staat
Voltooit de aftakeling van de wereld die haar draagt
Alles evolueert
Tijd en ruimte voelen aan als zachtnatte klei
Schaduwen uit schaduw brengen zeven rassen dichterbij…
ONTMOETING
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
789 Hoe aftakeling
en ondergang der wereld
geluksdeur opent.
Hoe ik mij verhef
boven alle ellende
en met jou geniet.
Hoe ik tenslotte
nu al in hemel kan zijn
van pure liefde.
Hoe de ontmoeting
met eigen diepste wezen
dus god tot stand komt.…
Euthanasie
hartenkreet
4.1 met 17 stemmen
3.607 opgesloten in mijn aftakelende lichaam
moe en verdrietig van mijn eigen lijden
gulle eindigheid in besloten ruimte
verloren vrienden van vroeger
hoop op bevrijding van bezetting
van pijn en verdriet in overvloed
nu wachtend op een stem uit de toekomst
afscheid van achterblijvers in een dode ruimte
mijn kracht is weggeëbd en uitgeput…
Holocaust
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
830 Als ik droom dat ik doodmoe wegzak
in een witte smetteloze wereld, waarin
ik gewichtloos zweef, de eeuwige pijn
in mijn lijf verdwijnt en ik geen zin heb
terug te keren, weet ik zonder verdriet,
dat ik stervende ben en dat het goed is,
mij niets onmenselijks overkomt, geen
lichamelijk aftakelen na vernederende
geestelijke mishandeling…
Pijnlijk vermoeiend
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
614 Het proces van
Aftakeling is onzichtbaar voor de
Wereld om je heen.
Met pijn vermoeit reuma zich door
De dag. Geen dagje zonder, geen
Vrijwaring van die pijnlijke lach.…
erectioneel verlangen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.229 mijn ogen hunkeren naar het licht
dat zich telkens afwaarts keert, het
leven draagt de stervenden in het zicht
van mijn witte handpalm, was er een god
dan zou ik bidden, maar de hemel heeft
de christenen gespleten tot spijs die
reeds gegeten werd
wat nu rest is de aftakeling van de burgerij, de zonde
van het vorstendom, een monarchie…
Dementie
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.847 een grijze mist dwaalt
over de kapotgeschoten akker
der herinneringen.
eens beploegd, bezaaid, geoogst
nu een vieze bruine plas
tussen aardkluiten
« En wanneer komt moeder nu ? »
je moeder is al dood
een hele tijd
ook de boer op de akker
is niet meer :
het veld ligt braak
kilte en koude
dringen door
dringen door de dunne huid…
De laatste Trabant
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.147 u aarzelt
de zon een schaduw
in het oor
leven bestaat
in uw ogen gaat een
plan de ronde
en houdt zich klein
uw wielen verzwijgen
wie en of ze zijn; eens heb ik
in u een taal gelegd
u houdt het allemaal
voor bekeken geen woord denkt u
loert op het verleden
u houdt zich klein
zon gunt u geen
toekomst in uw leven
vragen hij…
Ik zag je verloren
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
1.940 stilzwijgend ornamentaal ingenist
diepbruin weggekroegd in schimschaduw verholen
matgekraste zielespiegels achter grijs gefilmd glas
een kelk teveel door rookgordijn besluierd
buiten het middelpunt van jouw zwakke aandacht
moest ik je vinden
in een poging tot als vanouds hetzelfde zijn
sprak je krachteloos vriend
met ontweken liefde
liet…
Het is waar
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
3.718 het is waar dat het landschap zonder
mij zal voortbestaan dat de bomen die
voor mij de aarde vormen de vlak-
ten beminnen die mij bijeenvegen in vaandels los-
lippig licht dat het water het
dichtsbijzijnde geluid van aanraking weer-
spiegelt dat de maan achterover stort in
een struikgewas van pasgeboren
sterren het is waar dat het zal doorgaan…
Schrikbeeld
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
652 verzonken in een plas
schijnt de maan
in rimpels te sterven
een man richt zich op
het beeld verplaatst
hij kijkt omhoog
ziet tot zijn schrik de zwarte gaten
in deze novembernacht
zijn handen trillen
hij drinkt zichzelf vager
dan de godverlaten schim
verloren in het water…
Vader
gedicht
4.3 met 3 stemmen
4.477 IJsbloemen blauwgeverfde hand
geribbelde deken gebroken wit
hart zonder ophef hart ja nee
dingen gedaan wilde hij niet
o nee
dingen die hij wilde niet gedaan nee
vader is een ingepakte uitvinding
zichtbaar oud en ziek
(spijt niet zichtbaar genoeg)
een machine van losse grepen
de dochter een lopende band.
----------------------…
Ze weet soms nog
gedicht
4.0 met 3 stemmen
9.459 Ze weet soms nog waar ze is, als ze voor haar huis danst
meestal, na het dagelijkse voeren van de duiven
maar hoeveel mannen ze zoende, de namen van haar familie,
haar vrienden, haar vriendinnen - ze verdwenen,
zoals elke ochtend de stukken brood die gulzig hemelwaarts
worden gevlogen.
Elke avond zit ze op haar bed en luistert naar
het…
Terug in de tijd (Alzheimer)
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
911 Het hier en nu
jij en ik, een individu
niet vooruit maar daar vandaan
is de tijd op reis gegaan
Vandaag is voorheen
en gisteren vandaag
zij die verdween
met dezelfde vraag
Vertellend over hem
met oude stem
zonder gemis
omdat hij nog is
Een nieuw verhaal
is zo vervlogen
en ik herhaal
met droeve ogen
Langzaam verdween
voor ons…
Haar oude ouders
gedicht
5.0 met 2 stemmen
4.366 Haar oude ouders zonder oude spullen
die hun beroofde hoofden van nog gekker
weg wilden trekken, zijn op droge benen
hierheen gekomen, hopend op gedogen.
Hun Heer kwam mee, die kan hier ook aanbeden
en hun Maria heeft ook hier die ogen.
Hun tenen schieten wortel in hun schoenen.
Hun woorden durven zich niet te vertonen.
Ze krijgen tweedehandse…
Een appel
gedicht
4.7 met 49 stemmen
7.839 Er ligt een appel op een schaal
voor een open raam-
als hij zou kunnen denken zou die appel denken:
is dit nu beurs, zo n doof gevoel...
hij is nog zoet,
maar hij wordt al moe zoals alleen een appel
moe kan worden,
hij rimpelt en verkleurt,
het is een warme dag, niets grijpt om zich heen
en niets gebeurt
en een hand pakt hem op,…
Een lege postbode verdrinkt op de landweg
poëzie
3.7 met 7 stemmen
3.640 Voor A. Morriën
het is verdomd al weer haast herfst
en mijn vermoeid lichaam dat geen honing kent
lichaam zwak boven mate en gespleten
het is een oud huis als in Greenwich Village
de bomen staan haastig in te pakken
hun bladeren gaan in de koffers van de grond
de wind is een gezwinde sleutel
en over het deksel legt zij een kleed…
Inwoner
gedicht
1.0 met 1 stemmen
6.669 Beschouw hem als je gast,
verzorg hem als was je hemzelf.
Je kamt toch 's morgens nauwgezet je haar
en scheert je zorgvuldig?
Hij woont al lang bij je in,
in alle kamers nog wel.
Vult hoeken, gaten en kasten,
laatjes en plinten zelfs.
Als ik je ook nog eens een keer
een goede raad mag geven:
trek met hem op,
leef met hem mee.
Begint…
Veranderd
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
590 Een oude bekende van jaren geleden liep
plotseling langs mij heen en zei 'Ik herken
je bijna niet meer!'. 'Ik ben dan ook een
ander!', zei ik serieus.
Maar het is in wezen nog erger, want als ik
in de spiegel kijk, weet ik niet wie ik zie
en ben ik voor mijzelf een totaal onbekende.
Je kunt gaan schermen met Alzheimer, Korsakov
en dementie, maar…
Altzheimer frietjes met kroket
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
456 Zo parmantig wriemelt ze de gouden staafjes
met haar vingers in haar mond, keurig één voor één,
geen vork, geen mes, geen eetgerei, maar heel braafjes
haalt ze eerst de frietjes door de fritessaus heen.
Die frituurmaaltijd is duidelijk naar haar smaak
en ook geniet ze van de geprakte kroket.
Als ik dan haar handen met een servet schoonmaak,…
Onzekerheid schrijft
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
488 ik heb stilaan je
kleuren zien verdwijnen
haren pieken waar
ooit de zon zijn
licht in blonde krullen
heeft laten schijnen
sferisch omhullen
kleren het vroeger
goed getrainde en
gespierde lijf dat nu
met wankele stappen
onzekerheid schrijft
je bent een schim
van je vroeger extraverte
persoonlijkheid die in
bedeesd teruggetrokken…
niet meer langs start
netgedicht
1.5 met 6 stemmen
736 over zijn top hangt hij
de gebarsten kop geplooid
naar de zinnen van een ander
er blijft slechts stoom over
waar hij vroeger zo kon koken
nog lang na de overwinning
een veeg teken aan zijn wand
van aftakeling, spoedig voorbij
de dokters spreken niet meer
hullen zich in mysterie
met te dure woorden
veel ervan al vergeten
nog voor goed en…
Vriend zonder vader
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
651 De ziekte van jouw vader
schilderde heimwee aan zee
papieren schepen op golven
van een onzichtbare wereld
de aftakeling, zijn dementie
het verliezen van zijn geest
toen de planeet verkoos
te zwijgen, ademde jij
onzekerheid, zocht naar
veiligheid,
maar de dichtgetimmerde waarheid
had geen spijkers op laag water, slechts
onbeminde voeten…
Vriend zonder vader
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
594 De ziekte van jouw vader
schilderde heimwee aan zee
papieren schepen op golven
van een onzichtbare wereld
de aftakeling, zijn dementie
het verliezen van zijn geest
toen de planeet verkoos
te zwijgen, ademde jij
onzekerheid, zocht naar
veiligheid,
maar de dichtgetimmerde waarheid
had geen spijkers op laag water, slechts
onbeminde…
Rampen
hartenkreet
4.6 met 11 stemmen
913 De wanorde en chaos na de aardbeving
een tremolo van binnenuit het moederhart;
een huivering, die waarschuwt voor de aftakeling
als Gaia vecht, waar mens het noodlot tart.…
pijn
hartenkreet
4.1 met 14 stemmen
1.535 naar het hart
als vurige pijlen
geladen met vragen
en waaroms die
onbeantwoord blijven
maar wel aan het
verstand gaan knagen
pijn gaat soms gepaard
met beelden en hoewel
ze vervagen, toch
blijven de details
nog goed bewaard
komt dan de uitbarsting
of blijft het smeulen
en werkt het zich naar
binnen op weg naar
een langzame aftakeling…
Diepe stilte
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
776 horizon
die niet meer beweegt
rond de rimpels van jouw lach
toe omarm nu de stilte
geef mijn hart nog een kans
en gun mij de benen van een antilope
wij zullen in dit stilteland
een nieuwe zon gebaren
naar diepere wortels
rauw en ongekookt
voor diepere lagen
geilere vibraties
en een rijper verstand
zal zich openbaren
tot aan het aftakelen…
Gouden hart
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
722 Hij bracht de kleuren van de papegaaien en
de regenbogen onder woorden, soepel als een
lasso, hij zalfde ons met de zachte golven
van zijn geurige lichaam, terwijl aftakeling
hem tergde als een gifslang in zijn bloeds-
omloop, bleef hij tot zijn laatste adem
poëzie halen uit het diepst van zijn longen,
de gouden blaasjes naast het gouden hart…
Verloren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
163 de grootse schoonheid
waarvoor ik wil leven
Ik loop rond om mijn weemoed
te delen, herinneringen
aan mijn plannen en de jouwe
We amuseren ons
met gespeelde zelfgenoegzaamheid
en wijden ons aan het zalige nietsdoen
Babbelend zijn we afwezig
Na de eerste vogels
voel ik me treurig en ongeschikt
voor de dagen in het helle licht
de aftakeling…
Ik zag mijn vader
gedicht
2.9 met 21 stemmen
8.226 Ik zag mijn vader dood toen ik al dertig jaar
geworden was, toch gaf het mij een harde schok:
wij waren altijd goede vrienden van elkaar,
maar toen hij daar zo lag en met zijn lippen trok
alsof hij snauwen ging - iets wat hij haast nooit deed
terwijl hij leefde - leek hij op een dode hond
die, voor hij stierf, nog grimmig in het leven beet,…