87 resultaten.
Lang verzwegen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
442 Berusting zucht
uit de geur van
bemeste grond,
het houdt het
groenste hart
omhoog, onophoudelijk
stroomt ververst bloed
door de navelstreng
van genegenheid, nooit
vergeten het verdriet
dat in mij een
kinderbrand ontstak,
vonken blijven springen in
wind, as en regen,
z’n broedplaats vindt,
veel te lang verzwegen aan
ieder…
Spiegelen
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.367 De tijd
was een toeschouwer die op ons leek
en het moment
bewaarde
in
een
gedachte
die
zijn navelstreng verloor.
De pijn volgt
ons niet meer
en verstopt
in het glas
waar mijn dromen
op sterk water
gedachten
blijven heb jij
de deur gesloten
waar ik
nog steeds besta.…
Wij zijn uit de dood geboren
gedicht
3.4 met 14 stemmen
10.808 'Wij zijn uit de dood geboren', zegt de een, 'en worden
aan de navelstreng binnengehaald als een vis aan een lijn.'
'Welnee', antwoordt een ander, 'wij gaan gestadig voorwaarts.'
Een derde haalt zijn schouders op.
Die laatste heeft gelijk.…
EEN GLAZEN BOL
hartenkreet
2.0 met 6 stemmen
900 Een glazen bol
gevuld met meeuwen
rolt over de golven
naar de horizon
waar oranjerood zonnelicht
vurig weerkaatst
krachtige vleugels
zoeken gespreid een uitweg
om de wind te benutten
die hun wil beheerst
vlieg, o vlieg
engelen der zeeen
ontdoe u van het glazen vlies
bijt door de navelstreng
verspreidt
vermenigvuldig
neem bezit…
Moeder
hartenkreet
3.9 met 13 stemmen
3.065 altijd geven en nooit
Nemen,
Zo besta je
In mijn herinnering
Donkere ogen
omhuld door witte
gelaat,
Keken mij aan
Ik voelde een drang
geborgen, van die ene blik
Verlangend naar de warme plek
De moederschoot
Er kwam een tijd
dat ik niet bij je kon zijn
De wegen werden gescheiden,
Hoe je het ook wendt of keert
De onzichtbare navelstreng…
blonde koppen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
696 de stengels als navelstrengen
verbonden mer de zomeraarde
wiegen ruizend ritselend
de rijpheid van de korrels in de korenaren
de molen scheert
met zacht gezang van wind
en zachte glans op wieken
het kaf
der blonde koppen van het koren
en voorproeft de instroom van de oogst
met ronde slagen
het gulle graan tot meel vermalen
voedend de…
Ik was de schikgodin
gedicht
4.3 met 3 stemmen
3.523 Ik knipte
navelstrengen door, ik leerde
zonder zakdoek wuiven.
-------------------------------
uit: 'Vergeten licht', 2001.…
Jouw prenatale dromen
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
808 nog zijn
je longetjes in rust
maar je lijfje
voelt wat mama doet
je schopt en rekt
wendt en keert
weet je gevoed door
warme moederkoek
pas als jouw dagen naken
en de weeën gaan ontsluiten
zal er een einde komen
aan jouw prenatale dromen
als de navelstreng is afgesloten
gaan jouw longen eindelijk open
kan het huilen beginnen
om…
Zandpendel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
164 Op dragende tonen trekt
de stoffelijke wereld uit een fles
die scheef aan zijn navelstreng hangt
en leegloopt over de blauwe mat
van het bewustzijn
van iedereen die erbij is
in sierlijke lussen een spoor -
een pendelende gedachte
Er schijnt steeds meer licht
door de fles en de wind
in onze zintuigen
wist de patronen uit
die we herhaald…
Navaho op reis
netgedicht
4.3 met 29 stemmen
541 een zweethut in hurkzit tuurt hij schommelend
naar een rood centrum omgeven door een zwarte cirkel
voorstellende de moederschoot
plots wordt zijn geest naar binnen gezogen
door een smalle ronde tunnel
de navelstreng brengt hem terug naar de baarmoeder
waar het leven zijn oorsprong begint
om zich te mengen onder miljoenen zielen tussen de…
Electrostress
netgedicht
4.4 met 27 stemmen
958 Eén ding zullen ze gelukkig nooit kunnen digitaliseren,
De onzichtbare navelstreng verbonden met moeder…
voelend naar het grote dorsten
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
888 hij rijpte uit haar schoot
het lijfje rood
ontdaan van alle vliezen
moest hij voor eigen
leven kiezen omdat de
arts de navelstreng afsloot
zijn eerste schreeuw
ontplooide ook de
longen, voltooide wat
in aanleg was begonnen
geluid verbrak de stilte en
werd gesust door moeders huid
kleine vingers op haar
borsten, nu al voelend…
Moeder
hartenkreet
3.8 met 19 stemmen
6.774 De navelstreng,
die mij met jou verbond,
is losgemaakt.
Niet abrupt,
zoals bij mijn geboorte,
maar één voor één
zijn alle vezels
losgeweekt.
De laatste tijd
van jouw bestaan
is ons bestaan.
Nooit was ik dichterbij
Nooit was jij verder weg
dan half begonnen
aan jouw grote reis.…
Familieband
hartenkreet
3.8 met 14 stemmen
2.684 Haar navelstreng wordt doorgesneden
het heeft nu al lang genoeg geduurd
Leven is een pijp kaneel, een ieder
krijgt een vrolijk en een droevig deel
Na Lourdes wacht nog het Vagevuur
Slechts door loutering kan een mens
de hemelen betreden
De pomp die levensfuncties overnam
wordt stilgezet met vaste hand
haar laatste zucht klinkt door de kamer…
Gekluisterd
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
936 Een pijnlijk wurgen, een ijskoud doodshemd
camoufleert mijn purpergevlekte huid,
donkere schaduwen in mijn hals,
door een witgevroren navelstreng omklemd.
Ik blijf gekluisterd in
de baarmoeder van mijn verlangen,
steriel glijdend in mijn naakte drang
om geboren te worden zonder dwang.…
een roos in blauw
netgedicht
4.1 met 23 stemmen
737 opstaan uit het stof van de aarde
kind zijn
vrij van zonderlinge gedachten
kunnen slapen en ontwaken
zonder verhaal - zonder heimwee
in een bed zonder vreemde stemmen
balanceren op s`levens navelstreng
om niet meer te hoeven verbergen
mijn gezicht
in het huis van gedachten
waar de kilte het lijf in harnas steekt
ik wil opstaan
uit de…
Stervend ijzer
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
641 zijn
mezelf te horen liggen
in het geblazen zand
zonder te bewegen
een beetje dood beoefenen
ruiken aan het bederf, geen wierook
of wat afgeschaafd dennenhout
dat mij omgeeft in de dagelijkse
kledij van gewapend beton
schuifelend kent de dag mijn tijd
leert me afzijdig te houden van
houten beelden, bolle buiken
en aangesnoerde navelstrengen…
NAVELSTRENG NOOIT DOORGEKNIPT.
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
137 Maak je ook geen zorgen, Harteke
Tot ver over hoogste velden, weiden, bloemenprachten
Zo beminde honden en katten ook peperkoeken huisjes,
ontmoeten we elkaar steevast natuurlijk
Want de navelstreng werd Nooit doorgeknipt.
Wat.....zie ik je toch graag...…
NAVELSTRENG NOOIT DOORGEKNIPT.
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
683 Maak je ook geen zorgen, Harteke
Tot ver over hoogste velden, weiden, bloemenprachten
Zo beminde honden en katten ook pepeperkoeken huisjes,
ontmoeten we elkaar steevast natuurlijk
Want de navelstreng werd Nooit doorgeknipt.
Wat.....zie ik je toch graag...…
Herfst mag komen.
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
1.104 Herfst met navelstreng verbonden,
komt traag uit z,n barensnood,
een vogel schelle welkoms schreeuw,
bomen wachten stam aan stam.
Weemoedsklank in zachte kleuren,
't is zomers afscheids symfonie,
herfst kan nu zijn troon bestijgen,
regeren in het nieuwe jaargetij.…
Omringen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
689 De navelstreng biedt hoop en harmonie.
Waar wij stralend samensmeltend zaten.
Reflecterend en dicht op onze symfonie.
Ver van de realiteit in een universum.
Zoals een geïnterpreteerde compositie.
Ik omring jou als jouw dynamische parfum.
Welke expeditie biedt ons synchronie?…
GEBOORTE COLLEGE
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
539 Ook ik uit het donker
Krijsend op een buik van leem
Sappho, die de navelstreng doorknipt
Zo fel het licht, zo hevig de honger
Gaia’s borsten lekken inkt
Verkrampt wacht ik op ontspanning
Hoe angstaanjagend de ruimte
Hoe nieuw mijn longen vol lucht
En, hoe gaat het kind nu heten?…
MIJN LAATSTE STAP
hartenkreet
2.2 met 5 stemmen
796 Mijn begin
is start aan navelstreng
een eerste breuk
een eerste kreet
de eerste stap
mijn groei
is hand in hand
het moet alleen
mijn eerste val
ook weer een stap
mijn onvolwassenheid
geen hand, geen steun
alweer alleen
het lijkt een val
een stap, een misstap
ja, misschien
mijn vader zijn
mijn hand geeft steun
kind niet alleen…
Het enige wapen?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
523 De winterwind rukt
aan de ketting van zijn muze
waarin de toon veranderd
lief en leed in ieders
voortschrijdend verhaal,
boreling die zich voedt aan
de navelstreng van het alfabet
de couveuse van de moraal
en ik meer te biechten heb
dan schrijven kan
de toekomst wordt op
elk moment gedrukt op
de onmetelijke borsten van
het…
Het Bufferen van de Hemel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
418 Je zegt “misschien” in een spraakbericht van glas,
terwijl de maan zich laadt aan een kabeltje
dat kronkelt als een navelstreng naar nergens.
Mijn vingers vegen pixels van je wang—
de lucht hapert. Zelfs de sterren
staren nu als laadicoontjes in een zwarte browser.…
Koorddansen
gedicht
3.8 met 28 stemmen
16.182 Altijd op zoek naar een navelstreng
nu de eerste niet langer bestaat,
balanceer ik op de ragdunne draad
van blik tot blik, tot het ogenblik
dat ik opnieuw jij
en jij ik.
Een keten weer opeens
hangen we boven het land.
Geen afstand meer. In dit verband
past het heelal met gemak
in één hand.
Ik snoep je lieve woordjes.…
Pruisverkimmel
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
772 wrop
Lang gelee, triestzeurend en batroes
Het leven nu, is een grauwgegroppel
Snaterend in je hoofd, vol kruig
De oren vol met jostverstoppel
De ogen bedekt met frummeltuig
Ik ga terug, snel en met hestenvaars
Achteruitleven, keerom naar de wommel
Met warmtezoekende handen, liefdingaars
Rust en kalmte, m’n hartslag weer als kadommel
De navelstreng…
Wanordelijke rust
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
605 Hij draagt de dagen van een oud land
zijn aanblik even grijs als het licht
van een gesloten mijnstreek
- waar onzichtbaar littekens zich
in donkere gangen als versteende navelstrengen
dwars door de leeggeroofde aarde
zwartommuurde wegen banen -
gevallen maar niet gevloerd
verdoofd en schijnbaar zonder levenssap
wordt nieuw leven voortgebracht…
Tijdgerijpt?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
450 hopen,
die in elke seconde start en
eindigen kan, in de avond ligt de
overvloed met bevroren plaveisels
ingelegd en in de ijspaleizen waarin
we rouwden in verdwaalde nachten
weer geslecht, resten de morgens
waarin we lachten en steeds hoger
bouwden in het zuurstofvolle bloed
van liefde en erkenning door een
tijdgerijpte navelstreng…
zo ik iets ben ...
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.351 met jou een spel van ‘zwaan-kleef-aan’
men kan de wieg nog aan je tongval horen
de nestgeur is wel vaag, maar niet verloren
zijn wortels zitten diep in elk orgaan
in welke vreemde haven je ook bent
er blijven schimmen uit een ver verleden
zij volgen kalm maar altijd consequent
het afscheid was niet meer dan ‘au revoir’
al lijkt de navelstreng…