637 resultaten.
Vergankelijkheid
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
494 Er staat een Conifeer in onze tuin
Uit zaad ontkiemd en groeiend zonder zorgen
Jaar in jaar uit, van d’ ochtend tot de morgen
Op fiere stam, geen centimeter schuin
Er staat een Conifeer in onze tuin
Ooit aangewaaid, een eigen plek verworven
In zwarte aarde, nooit door gif bedorven
Goed negen meter hoog van grond tot kruin
Er stond een Conifeer…
Vergankelijkheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
617 ’t Zal vijftig jaar geleden zijn toen ‘k aan het Groetse strand
een schoonheid van een meisje zag met een fles zonnebrand.
Maar ja het arme kind zat toch een beetje om het hand
Want hoe ze zich ook rekte, zij kwam niet aan d’ achterkant.
En ik zag haar geworstel van gepaste afstand aan
maar ben uiteindelijk toch naar het meisje toegegaan
en…
Vergankelijkheid
snelsonnet
3.4 met 14 stemmen
664 Wie zal over een eeuw er nog om malen
Het leven trekt gewoon zijn eigen plan
Corona? Wie weet daar dan nog iets van
Dat kon je toch bij de Chinees afhalen
Covidius waer bestu bleven
Du coors die doot du liets mi tleven…
De verganklijkheid
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.527 Het boompje laat zijn blaadjes vallen,
Aan 't Einde van de zoete tijd,
Gedurig enige van allen,
Zo raakt hij ook het laatste kwijt.
Dat doet verhevene gedachten,
(Terwijl haar naaste daalt in 't graf)
Ook deze zelve gang verwachten,
Want Adams blaad'ren vallen af.
De Wereld kan haar lievelingen,
Die met haar herts genegenheid,
Wel…
vergankelijkheid
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
497 O werelds leven
niets zo wraakroepend de dood
mee met de baring…
Vergankelijk.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
514 Stof stuift door mijn kop
zinvolle gedachten vervlogen
in mijn denkruimte van zijn
waar is de verloren vraag
verdwenen in het niets alom
een ons onbekend terrein
sporen zweven er volop
vruchtvolle zaden bewogen
in een natuurlijk vertoon
waar blijven de vruchten
vergankelijk is het verdorde
oer onmetelijk fantoom
meteen begint het…
Vergankelijkheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
534 Vergankelijkheid spelt weer de herfst
en langzaam leer ik lezen,
van zomerlicht genezen: de uren zijn geteld.
De zon viert nog, maar heel bedaard
verguldt ze de eikenbladeren.
Behoedzaam voel ik naderen
wat node wordt gemeld:
dat vuur gedoofd wordt, niets gehoord
meer waar de zangen klonken.…
Vergankelijkheid
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
532 Verdord herfstblad rust
nog even aan de tak vast
voor het loslaten
Ochtend strekt zich uit
over de velden, mist wiegt de bomen
zachtjes heen en weer, en elk vallend blad fluistert
over het loslaten dat de weemoedige herfst onvermijdelijk brengt.
Dauwdruppels glinsteren
op een spinnenweb, teer en kortstondig,
en ik blijf staan, luister…
Vergankelijkheid
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
252 Het regent, druppels vallen neer,
Geven krinkelingen in de spiegel,
Willen uitdijen in oneindigheid,
Nieuwe druppels dat verijdelen.
De spiegel gemetamorfoseerd
In een groene mandarijnenschil,
Waarop de zonnestralen zingen,
In ’n orkestraal symfonisch gedicht,
Wegstervend in de vergetelheid
Als de zon d’regenwolken verdrijft,
En de laatste…
Vergankelijkheid ( Haiku )
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
901 Het gevallen blad
vertelt ons het verhaal van
Vergankelijkheid…
SENRYU/ Meedogenloos
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
670 het leven als feit:
sexueel overdraagbare
vergankelijkheid…
verandering
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
538 vergankelijkheid
voortdurend verandering
stroom van het bestaan…
Spiegelbeeld
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
839 Vergankelijk broos
Waterlichte verbeelding
In rimpels weerkaatst…
broos geluk
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
499 Geluk is zo broos
kwetsbaar en vergankelijk
merelmoeder in tranen…
Wintertroost.
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
561 Perfecte vergankelijkheid.…
Tranen
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
440 glinsterende pijn
druppels vergankelijkheid
rustend in een oog…
De tijd.
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
458 Vergankelijkheid
stimuleert ons steeds verder
te gaan in de tijd.…
DE OUDE BOERDERIJ
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
922 ooit was ik statig trots
met mooie grote schuur
kleine kinderen speelden lachten.
ook de geluiden van de
meid en knecht drongen door
in iedere voeg en muur.
pa moe kinderen en opa
allemaal moesten ze mij
vergeten en verlaten
en ik hen en de geur van
hooi en het zwiepen van
koeienstaarten.
de trouwe treurende
ogen van de hond en
het…
vrij
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
525 niet meer
getekend door
niet meer
geketend aan
vergankelijkheid
vrij
om uit te varen
naar
ons diepste blauw…
Dood geluk
hartenkreet
4.3 met 14 stemmen
2.197 Als zelfs de liefde vergankelijk is
Hoe geloofwaardig is dan geluk
Hoe kan ik trouw nog hopen
Als dromen doodgaan
Stuk weer stuk
-’t Is als een vlinder
in de lucht
het geluk zit hem
in haar vlucht-
Kan liefde nog edel geloven
In een enkel verganklijk ogenblik
Als dromen doven
Stuk na stuk
Hoe…
sentier le sable
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
636 wij zijn slechts zandkorrels
op een strand
van vergankelijkheid
het is de wind
die ons laat reizen…
Onbegrip
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
1.075 Vergankelijkheid;
Afhankelijkheid,
Verbasterd tot levensvreugde.
-Verbazend wat mij verheugde
Toen ik nog niets wist!
Vereenzaming,
Verademing;
Gezapen in de bovenlaag
Verslapen wij de grote vraag:
Waarom?…
Getekend
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
870 Schilder, detailleer mijn leven
Zet mijn portret op papier
Maak me tijdloos, plaats die strepen
Creëer mijn lijnen met plezier
Geef de toekomst mijn verleden
Laat ze weten wie ik was
Zet het beeld stil in het heden
In tijd waar ik in pas
Schilder mij, wars van zorgen
Zet mij lachend op papier
Hou mijn twijfels goed verborgen
Vul de toekomst…
kerkhof
netgedicht
3.4 met 24 stemmen
2.297 treurende wolken
benevelen grijs de zon
de dag playbackt de avond
ingekerfde stenen rij aan rij
uiten gedateerd het verlaten
half vergane bloemen rotten
boven lijken diep begraven
stil knerpt het grind
schuifelend de dood aanvaardend.…
Dat meisje Claire
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
1.381 Over haar die niet meer
worden wil, eeuwig jong
kan blijven en verstrooid
over het water nog even
drijven blijft, in licht-
deeltjes teruggaat naar de zon
retour naar de moederschoot
het grote niets waar elke ster begon
ik noem haar Claire
Zij hecht zich vast in woorden
tekening van een paard
dat te glimlachen lijkt
de grote…
Tijd van leven
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
1.612 haar hoofd
rust zacht op mijn herfst
droomt van een lange zomer
waar ik nog jaag,
ren langs het strand
en om een glimlach vraag,
zij om een reikende hand
de afstand lijkt steeds groter
het slapen dieper dan ooit
seizoenen nerven mijn vel
jonkheid verdwijnt,
mijn toekomst dooit
haar wang
verraadt verte
de ogen spiegelen
mijn hart…
een drieluik der vergankelijkheid
netgedicht
4.0 met 27 stemmen
1.074 mij rest nog........................ een verleden dat nadert,
wat ongeboren tranen......... ik verstom,
bevroren zoals ze zijn..........alsof de dood schatert
en zonder waarde................als ijzer; verroest en krom
zij zullen nimmer,................terwijl ik in het diepe graaf,
gelijk met de zon,..............…
Sporen
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
612 De tekens, woorden, die ik zet:
voor wie en voor wanneer
zijn deze kleine klanken
van een verslijtend alfabet?
En alle sporen zijn zo klein
en blank, die wij hier laten
als op een sneeuwend veld
het vluchten van een hermelijn.…
Loslaten
netgedicht
4.5 met 52 stemmen
2.840 pas als je beseft dat alles wat is
eindig is
en dat datgene wat je achterlaat
een zelfde lot te wachten staat
zou het toch moeten lukken
in vrede afscheid te nemen
van wat het leven je geboden heeft
maar dan nog
weliswaar overkomt het mij niet
zo vaak
maar gisteren was het weer zover
beelden uit mijn kinderjaren
dringen zich aan mij…
tout casse, tout passe, tout lasse ...
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
1.694 alles is vergankelijkheid
geliefden onder steen geborgen
of met de wind weer weggewaaid
bij elke visite
nog verder verloren
een foto een naam versleten verdriet
zo kil klinkt stilte
immer dwingend de roep
vergeefs want hier vind ik je niet…