865 resultaten.
Verwondering
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
529 Het is niet vreemd.
Het is natuurlijk.
Zeer begrijpelijk.
Iets buitengewoons.
Kan het niet verklaren.
Een bijzondere kracht,
onvergelijkelijk schoon.
Verbazingwekkend puur,
ontsproten uit mijn geest,
dansend op de Leieranden
sijpelend door mijn handen.
Schoonheid vroeger.
Schoonheid nu.
Schoonheid later.…
Verwondering
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
529 Koel en berekend
Afstandelijk
Gruwelijk
Niets betekend
Dat was mijn eigenbeeld
Nu niet meer
Het slechte maakt geen terugkeer
Door jou boven mijn kwade ik uitgetild
Loutering bestaat
Een weg die tot een doel leidt
Jouw fenomenale talent begeleidt
de tocht naar oneindige maat
van schitterende verwondering
die innerlijk vernieuwt
die artistiek…
verwondering
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
474 douchekop sta
verwondering, toen ik je zoende
ik voel, ik zie, ik besta…
Verwondering
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
527 Wij kunnen ons zo verwonderen Heer
Om de schitterende natuur ons gegeven
We mogen daar zo veel moois aan beleven
Het imponeert ons steeds maar weer.
Alles wat U geschapen heb is zo wonderlijk
De Mensen, de dieren, de prachtige bloemen
Wonderlijk , het is te veel om op te noemen
Alles blijft zoals het is, mooi en onveranderlijk.…
verwondering
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
516 verwondering is de vondst
van het onverwachte
met 't gedicht als
ultiem geschreven bewijs…
MEER VERWONDERING
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
575 Waren wij samen hier niet eerder?
Zeggen, dat je eenzaam bent
is een verwijt aan de ander
Eerst van jezelf leren houden
We gaan nu de diepte in
Jij wordt geregeerd door algoritmen en angst
Nu afstand nemen om naar jezelf te kijken
Bij deze een levensveranderend inzichtje
Mijn hersenen hebben je geparkeerd bij de?
Dit moet gehoord worden…
Verwondering
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
468 jij daar mens die me verwonderd
waar ik me mee
verbonden voel
met adem die ik herken
als van mij
dezelfde adem
die tot leven
liefde geluk blaast
nabij wanneer alleen
de nacht
nog over is
strelende handen
een
bloemenspoor
met ochtendgroet
een melodie
besloten in de ziel
bij snarenspel gezongen
dat de deur opent…
Verwondering
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
676 om ons mee te verwonderen…
Verwonderlijk
snelsonnet
3.8 met 9 stemmen
649 Bij die zonsopgang, zaterdag, gezien,
met verrekijker turend naar de maan:
een fraai verlichte bergkam, bovenaan.
Uniek gebied, klein wonder buitendien.
En voor de fakefreaks: aliens zijn daar
druk in de weer met ufo’s. Heus, echt waar!…
Verwondering
netgedicht
4.5 met 15 stemmen
622 Lente "Springmadam"
botjes in het struikgewas
kriebelige buiken…
Verwondering
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
512 Wanneer ik vroeg in de morgen een
opkomende zon aanvoel die met haar pril licht en
warmte stad en land zullen innemen tegelijk neem ik tijd om
de ontwakende natuur gewaar te worden en waar te nemen bij de overburen.
De gezonde boom vol kracht en wijsheid
van waar bladeren beginnen al te ritselen bij minste
zuchtje wind terwijl een nabije…
Verwondering
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
190 De berg in haar
wijkt niet voor
kracht
zij wijkt voor
inzicht,
voor de heldere hand
van ratio die haar
eerste scheuren
blootlegt
haar denken alleen
verzet geen steen
enkel verwondering,
wanneer vogels
als ondergronds
water bewegen
wanneer verdriet
liefde en verlangen
hun stille druk
uitoefenen
wanneer het
massief…
Verwondering
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
308 Meestal gaat het goed,
Ervaar je geen kommer noch kwel,
Blijft het licht branden,
Maar soms, heel af en toe,
Zijn verwachtingen loos,
Sta je in verwonderende verwarring,
In het duister wijl 't is licht,
Wachtend tot ’t tij keert ten goede.…
Verwondering
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
120 Een blauw vlindertje
verwonderd op je vinger
Bloesem — sluit leegte…
Verwondering
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
74 Hoog boven de uitgestrekte
velden trekt een wolk die zich langzaam
laat meevoeren door het ruime blauw; ergens diep
groeit een vredige verwondering zonder een naam te vragen.
In het zachte avondlicht wordt
de horizon een grens van goud en schaduw.…
dansje met God
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
975 ja hoor, mijn God bestaat
wie anders laat de melkweg dansen
in de grijze Zuiderzee?
en waar komt plots die zwaan
die rare witte zwaan vandaan?
ze peddelt langs gezonken dromen
over de golfjes van het meer
en meer en meer mijn blik voorbij
ze wuift naar me die waterzwaan
met haar luie linkerpootje
dat ligt te zonnen op haar rug
links?…
Ex minimis - III
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
829 De nacht. Overhuifd met nacht.
En verder niks
dan hemel.
Ik heb in duizend ogen de maan gezien
maar nooit de zon zien doven.
IJzer duidt leven
op exoplaneten.…
Onbekende schone
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
847 Zit daar nog steeds mee
met dat 'vergrijpen om'
met 'aan' handtastelijk aanvallen
zich wederrechtelijk trachten
toe te eigenen
Walgelijk ontroerend hoe
jij de nostalgie weet te wekken
af te doen als niemandalletje
dat niemand anders kan
op je hoofd gaat staan
je laat verwonderen hoe
zwaartekracht je jurk overvalt
mijn stem die spreekt…
geweven vlas
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
452 iemand ademt zacht
onder het witte linnen
gehavend onder een
deinende kalme zee
traag strijkt iemand
het verlangen glad
ziet waar iemand
schipbreuk leed
iemand valt met de
grote vlakte samen
ademt zacht onder
geweven vlas…
Betovering
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
730 De filosoof had nagedacht,
Langdurig, zonder een oplossing te vinden,
en keek met verwarde ogen naar de wereld.
Vroeg zich af:
Wie ben ik?
Een mens, verloren in de wereld,
homo sapiens zonder bestemming.
Darwin had zijn tanden gezet,
in de betovering van het leven:
Wie ben ik?
Als er een vraag was die
altijd zou moeten worden gesteld…
Een nieuwe dag
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
857 Telkens weer kijk ik
met verwondering
hoe de opkomende zon
met haar nog
zwakke stralen
de dag teder wakker kust
en met ontroering luister ik
naar de gevederde vrienden
die hun liefdeslied
oorstrelend zingen
in de prille morgen
zo geniet ik
van de schoonheid
van een nieuwe dag
in serene rust
en zonder zorgen…
model
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
514 de subtiele trekken van een indruk
geschapen uit de houding van wie je kan zijn
vrouw, man, mens
de wens gezien te worden
door de ogen van verwondering, tijdloos
kijkend langs plooien van nu en van wat
verleden was
morgen kijkt de wereld anders
morgen
valt een oude jas
van nieuwe schouders…
drempels
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
588 verhullen gaat niet meer
ouder en wijzer
weet ik nu
de wegen naar jouw hart
geen nieuwe drempels meer
of stroeve hindernissen
geen uitvlucht, zijweg
of verlaat excuus
nee, tot een weerzien komt het niet
hooguit nog tot verwondering
en hoe ik in gedachten
toch nog struikel…
zwaluw
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
575 ik zie een zwaluw boven mij
dartelend in de wolkenloze lucht
blij en onbekommerd
onbewust vermaak
en ik
wetend
van mijn denken
in verhevenheid
volg verwonderd zijn ballet
hij lacht mij toe
grotesk meewarig
ik zie een zwaluw boven mij…
hartsverbazing
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
538 er werd een kindje in
mijn hand gelegd, zijn
haren goud
zijn lach verweven met de mijne
schier beslecht, met al dat fijne
van een pasgeboren dag
alles mag opeens
nu bruikleen in mijn vingers snijdt
want straks als hij weer weg is, voel ik spijt
en ongeduld
wonderlijk, hoe liefde thans
mijn lach verguldt
gehuld nog, in zijn vroege…
Vraag van Sint
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.212 Het leven is een jongleren
tussen goed en ook slecht
tussen onwaar en terecht
een contempleren is het
tussen los en gehecht
tussen vrede en vecht!
tussen een witte en zwarte knecht
tussen een oude baard
of één met stoppels, recht
tussen een is-dat-de-moeite-wel-waard?
of dat je pas laat je lijf eens neerlegt
tussen gezond en ongezond
onbevreesd…
[ Mijn wonderbaarlijk ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
437 Mijn wonderbaarlijk
is tegenstrijdig, maar mij --
heeft ze altijd lief.…
[ Verwonderen mensen ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
417 Verwonderen mensen
zich nog? Ze hebben zoveel --
ooit al eens gezien.…
zonder titel
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
326 De oude man is krom gaan lopen.
Zijn wervels drukken op elkaar.
Ooit was hij kind. Nu heeft hij staar
en moeite om zijn das te knopen.
Dat doet het klimmen van de jaren.
Hij houdt hun aantal niet meer bij.
– Het zal wel goed zijn –, zegt hij blij
en dwarrelt verder door de blaren.
Soms moet hij thuis worden gebracht;
geen flauw benul meer…
Ontpopping
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
700 Wist niet wat te maken
Kreeg een metallic blad
om op te schilderen
Eerst wat ronde veegjes
Daarna wat schuine strepen
Bleken vleugels van vlinder
lichtval bepaalt de kleuren
Toen 't verhaal verteld van Adam
Filmhuisfilm over Marokkaanse moeder die haar komend kind
niet houden wou,
de tijd elders doorbrengen zou
totdat het kind geboren…