1372 resultaten.
Wat troostend zonlicht
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
685 Wat troostend zonlicht door de bomen
die bijna kaal en vredig zijn;
De herfst is weer met goud gekomen
maar ach, die schoonheid doet ook pijn.
De dagen korten en de mensen
willen maar liever binnen zijn,
met lamplicht, boeken, oude wensen,
gezelligheid en soms wat wijn.…
Het zoekend zonlicht
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
498 het viel in reepjes
schuifelde van uur tot uur
stilletjes met de klok mee
bleef haken aan mijn tenen
bediende de klink van de deur
liet mijn gage voor de toekomst zien
in kunst alsook in onderwijzende woorden
nu nog zoekt de zon
me naarstig op warmt mijn
kruimels houdt de deur
nog op een kier
maar het licht aan
mijn voeten herken
ik…
In het oudste zonlicht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
449 in tot eigen schaal los
van het allesomvattende uitspansel, als de
gekromde uitspatting van de aangepaste tijd,
het hart, de binten gekraakt in het schuim
van de bestemming uit het land van vertrek
tot de boodschap op de horizon is aangeland
tot het moment van de helderste dagenraad
door de smalste opening waardoor het oudste
zonlicht…
Karkassen in zonlicht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
526 Hun karkassen, de resten die er van over zijn,
liggen vandaag, één dag na de brand,
Te baden in het zonlicht
van de nieuwe dag, verspreiden
een niet te harden stank.
En tussen dat alles
het karkas van de automobiel
die kort ervoor nog van de
rijkspolitie was, verwrongen staal,
Een gesmolten stuur.…
het zonlicht vervaalde
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.872 scheen volzomer
er was liefde genoeg
we zochten de schaduw
warmte maakt loom
jij had ervaring en kende
het plekje onder de boom
ik lachte toen je me kuste
mijn zinnen met jouw
passie blusten, het blad viel
toen we uitgeput rustten
we zagen de herfst
in zijn donkerste kleuren
we zomerden nog en
schrokken door dit gebeuren
het zonlicht…
[ Stofjes in zonlicht ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
397 Stofjes in zonlicht,
zo dansen onze zielen --
Zie jij het nu ook?…
Het Vertrouwde Zonlicht
hartenkreet
5.0 met 7 stemmen
398 Zonlicht is zoals vertrouwen
het laat je stralen en warmt je van binnen op
maar dan gaat de zon weer onder
en is alles nog donkerder als te voren…
Spel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
468 Het zonlicht
speelt z'n spel
met wolken
Wolken
hun spel
met zonlicht
Is het verstoppertje?
krijgertje?
is het...
m'n gebrek aan inzicht?
Het zicht
erop is
in een woord: schitterend.…
Schaduwbeeld
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
651 Zonlicht door het
tuintafelruitjespatroon.
Netkousenbenen.…
Schaduw van de nacht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
480 'Ga uit het zonlicht,
schaduw van de nacht'.
'Ga uit het zonlicht,
want het is de nacht
die op jou wacht'.
'Jij wachter op de
morgen houdt je voor
het zonlicht verborgen'.
'Want in de duisternis
van de nacht; daarin
ligt jouw ware kracht'.
Eén lantaarn, één schijnsel
in de duisternis schijnt voor
een liefde, die de ware is.…
WEERSPIEGELING
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
599 het zonlicht spiegelt
zich in een koffielepel -
kan het niet pakken…
Zij ook
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
698 Zonlicht op een blad
zonnebank voor insecten
natuurlijk voor niets.…
ik beleef jou
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.954 brengt zin in dit leven
als het eerste zonlicht
beleef ik jou
elke dag…
In de zee
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
719 Ik drijf op de golven van de zee
onder een wolkenloze lucht
waarin wat meeuwen op de vlucht;
een windvlaag neemt ze mee
Zoute druppels op mijn gezicht
op mijn neus en op mijn wangen
op mijn huid die is gevangen
in de warmte van het zonlicht…
Betovering
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
2.068 zie haar liggen, d' schone maagd
zo onschuldig als haar spinnen
zal ik haar fluweel beminnen
totdat ze magistraal ontwaakt
zie haar ogen langzaam open
begroeten ziel in vogelvlucht
verjagen kilte uit de lucht
elk angstig zet het op een lopen
zie haar wimpers tegen ‘t licht
vragen knipperend de zon
ontslaapt nu eindelijk mijn bron?…
Nevel
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
909 Geruiloos zweeft de nevel
Over het koele meer
In de koude ochtend
Gehuld in mystiek
De kleur is niet te lezen
In de eerste zonlichtstralen
Lost de nevel langzaam op
Schaduwen worden zichtbaar
Geruisloos zweeft de nevel
Terug naar het onaantastbare
De avond maakt zich op
Om de aarde te laten slapen
Geruisloos sluit de nevel
De avond…
Morgendauw...
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
1.781 De morgendauw nevelt tijdloos
als een pareldeken over het landschap
Een stilte kleurt het morgenlicht
langzaam in wolken van sereen
In al haar schoonheid weeft de aarde
parels van dauw aan het gebladerte
De zon laat het landschap ontspringen
in een fontein van geweven waterdamp
Het is alsof de tijd niet meer bestaat
alleen de schoonheid…
Schoonheid
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
515 je ladderde
in veranderend
licht de ontelbare
treden naar
beneden waar de
bloemenmand voor
heden de kleuren
van morgen al had
jij hebt selectief
naar het zonlicht
breken gekeken
met armen vol
keuzes corrigeer jij
stukjes schaduw
tot schoonheid en
harmonie in balans
waar eerst het
prille nog kille licht
de natuur verkent
gaat…
Lieve anne
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
3.255 maakt de harten kil
doet molens twijfelen
en stilaan wachten we
wachten tot jij
jij ontwaakt en in het prille gras
met blote voeten boe roept tot de koeien
en de natte neuzen zoent
zomaar de liefde rond strooit als
kruimels voor de mussen
je lach in de ochtend waar de
leeuwerik op wacht
ja dan kruipt hier de nevel terug
komt zonlicht…
Compositie #1 een treindagwonder
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
554 Schoonheid ademt grootsheid
En smeekt mijn blik weg
Van velden leeg en wijd
Totdat ik in amen kijk
De stilte spant zich als een boog
Een zucht snijdt als zonde
Door deze holle monoloog
Een trein, een dag, een wonder…
Depressie
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
844 weeldebomen kleuren zwart
oevers lijken aangevreten
gulzig door cyclopen
wijn proeft grote afkeer
watervallen storten langs
gelaat en hartzeer
neplicht hangt de strot uit
de hemel krijst de sterren stuk
wandelen zwenkt doodlopen
lief woord is als de lente
ontluikend schoon smaakt zoet
kus verheft gelijk een drijfveer
als dan je ware…
klaterend goud
netgedicht
2.7 met 11 stemmen
571 als klaterend goud
valt het zonlicht in het bos
bron van levenskracht…
Jouw ogen
hartenkreet
4.6 met 8 stemmen
1.377 Jouw ogen
Lijken licht te stralen
Jouw lach
Is warmer dan het zonlicht
Dat samen
Is in elk geval
Een goede reden om te leven
Dus ook
Als het eens tegenzit
Hebben licht en warmte waarde
En ben ik
Aan het eind der rit
Blijf 'k toch
Het liefst bij jou op aarde…
engels gras
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
718 Tussen Maasland en De Lier ligt een veldje zo klein.
Dat weet geen mens, dat is alleen maar van mij.
Ik verwarm daar mijn lichaam in het prille zomerlicht.
De wereld gaat open mijn ogen gaan dicht.
(engels gras, engels gras
hoe groen ik was,
engels gras geeft mijn leven kleur
eens was alles grauw en besloten
maar mijn hart is nu een open…
Een nieuwe dagenraad. 2
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
502 Pril zonlicht schittert
als miljoenen diamantjes
in de dauwdruppels…
Send me the Pillow
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
1.442 Ik stond op en liet eindelijk weer wat zonlicht toe in huis.
‘Een roodborstje moeder, kijk een roodborstje!’…
de ganzen van steen
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
688 ooit vlogen zij voorbij de dorpen
zagen de was hangen en een jong
stel achter de schuur staan vrijen
de haan van het kerkje draaide
met ze mee naar het oosten, zijn
koper blonk in het zonlicht, stemmen
stegen verwaaid omhoog, vervaagden
terwijl over de kreek op een terras
muzikanten oefenden, zwaailichten
van de brandweer door het vlaswerk…
Wilg
gedicht
3.1 met 35 stemmen
11.037 De zon is opgekomen.
De wilg, nog zonder blad,
wordt in het licht gevat
en laat zijn takken stromen.
Traag breekt de middag aan.
Heeft iemand zoveel uren
met naar een wilg te turen
ooit vruchteloos verdaan?
De lucht trekt rose dicht.
Niets valt nog te verlangen
dan dat de wilg zal vangen
de laatste schilfers licht.
----------------…
Terug naar Andreus
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
709 Terug naar Andreus
loop ik dwars door mijn hoofd,
stap mijn oor uit en zie
mezelf zitten van glas
en van woorden die zoeken
en zingen hun liedjes
van kom maar en ga,
drink ik zonlicht
als nectar tot diep
in het merg van het zijn.…
Reikwijdte
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
446 [Haiku]
wilde kastanjes
beschenen door de herfstmaan -
het zonlicht reikt ver.…