Netgedichten over vrouwen

In zweterige kroeg, waar rook nog stiekem in rondjes buiten geblazen in kleding trekt, durft de man geen vuur te vragen en danst hij wat verlegen rond de borsten van de dame die het licht naar binnen bracht. Hij wil haar vragen mee te gaan en met hem te vrijen tot de zon gaten in gordijnen prikt. Hij danst wat verlegen. Tot de lichten…

Moeder gesluierde moeder hoe zijn wij fel gekant Tegen onrecht, zwaar onrecht onderdrukt te worden door mannenhand Moeder gesluierde moeder weet wat de grondwet zegt Man en vrouw zijn hier gelijkwaardig dus ontneem ons niet dat recht Moeder gesluierde moeder bescherm uw dochters tegen het kwaad Kwijt uzelf niet van deze taken…

Alsof er geen voortbestaan is, geen eeuwige geest, lastert en spot gij met koning en met God, ’t zal noch u, noch uw minnaar Paris baten: elke sterveling wacht hetzelfde lot. Als God ’t uur van uw afscheid heeft bepaald doorsnijdt de doodsengel ’t levenskoord dat uw ziel met ’t lichaam verbindt Onherroepelijk spreekt hij het laatste woord…

Wanneer het eind van uw dagen nadert, ‘t licht in uw ogen wordt gedoofd, slaat gij ze in een andere wereld op of ge op aard nu wel of niet gelooft. Wat baat het u hen die in Zeus geloven te overladen met uw ruwe zangen? Als uw ziel wordt gevaren over de Styx zijt ge voorgoed in Hades’ rijk gevangen. Weet nu, Heleen, dat gij niet beter zijt…

Heleen, gij blinde dwaas en ijdel wijf, Paris Hilton uit het rijk van Mycene, ge liet u schaken door een herdersknaap en zingt hier nu als een Trojaanse sirene. De Erinyen zullen u elegisch bezingen als u afdaalt in Hades’ diepe duisternis, ‘t rijk waaruit geen sterveling wederkeert - gij, die meent dat de dood het eind van alles is. In…

De buurvrouw, een Hongaarse heeft het mij geleerd, zodra er sneeuw gevallen is je persjes vlijen op het ongerepte. Zoals vroeger op het gras de lakens bleekten, veel wit op weinig groen, zo liggen daar mijn kleden tot het wit ze heeft bedekt. Dan kom ik, een knipoog naar opzij, veeg sneeuw tot in de polen van links naar rechts en andersom…

ze komt uit ‘t niets staat plots voor me oogverblindende schoonheid ze vraagt iets ik versta het niet m’n denken is geblokkeerd ik zeg niets en ben achteraf blij ik had onzin uitgekraamd ik vergeet te ademen het bestaat echt adembenemende schoonheid…

ik wilde dat ik een vrouw was ik wilde dat ik mij glooiend en vrij bewoog spiegels heb ik al gekocht uit achterdocht een ding dat blind is heeft dit voorgoed in mij verward wanneer morgen aan de dag de beklemming is geweken wil ik een vrouw zijn op zondag de zondag is nog onbesproken ik wil dan dromen geen mannelijke geur van teer…

Daarom moet ik wel van haar houden want wie houdt er niet van een vlinder? Zelfs als ze alleen maar het woord vlinder zou zijn, dan zou dat al genoeg zijn om van haar te houden. Maar aan woorden heeft ze niet zo veel boodschap. En een vlinder is ze eigenlijk niet. Ze komt namelijk nergens vandaan. Dat is raadselachtig vind ik. Misschien…

geen lief, geen doorsnee toverfee 't is gelijk een banvloek of bananeschil het maakt niets uit gevallen, godsgeklaagd gevallen ben ik mevrouw ik moet stribbelen van uw gedichten want zij dompelen mij in een element van ginds van water ben je niet gemaakt maar het draagt en lest me ben je niet meer dan een schreeuwlelijk voor't…

als grand finale schiep de Heer zijn meesterwerk Hij noemde het vrouw…

Wijl het zwarte koren schuurde langs haar ingevreten wonden beet Brechtje op een houtje en vloekte grommend naar de honden haar nazaat werd geboren in het wolkig water van de beek waar Brechtje lijkbleek wegtrok toen ze in lucide ogen keek waar biest vloeide uit haar borsten huilden wolven als in nood zij vreesden het wrede dorsten van…

(voor Dieuwer Verhagen) Ze heeft de schoonheid van een actrice, Soutendijk en Van Dyck ineen, maar ze wordt nergens ge-acteerd. Haar zachtaardige inborst wordt gedragen door kleurrijke kleding, met de flair van een middeleeuwse jonkvrouwe. Haar Mona Lisa-glimlach betovert iedere man die haar genaakt in haar curieuze dansfeest, haar schittering…

China, we schrijven het jaar 1920. Ze stond samen met de andere drie meesteressen op de binnenplaats. Achter hen de bedienden. Tien nachten lang was Meester Chen bij haar in huis geweest. Als een soort van huwelijksfeest. Ze was gekocht door de meester ná de dood van Vader. Ze was met haar negentien jaren de jongste hier. De eerste…

Kleren maken de man meer mans is als een koe maar wel nu los van geslacht Bij de eerste indruk wordt voor je gedacht Je krijgt gewoon geen tweede kans Zijn dames die bijstand trekken al blij er enigszins bedekt bij te lopen van eindjes die ze zelf aan elkaar knopen Ze gaan af bij gesprekken Hun lot voelt bij werkgevers gecast in hun oude…

Brechtje’s voeten dragen water, scheuten schieten door haar buik, ze schreeuwt en beurt haar dracht in stuwend moeten de laatste krachten nog niet verbruikt haar wraak zal zwarter zijn dan de pest vanuit het koude karreveld legt ze braak een barre vloek in de mond van de mare laat teugels vieren en zal in vrijheid baren een stortvloed van…

was de glazen, verschoon het bed laat haar geur het raam uit waaien en verwijder haar haren uit het lavet probeer alles snel te wissen want m’ n vrouw komt zo terug maar hoe verklaar ik in vredesnaam al die nagels in m’ n rug…

Brechtje Blaasbalg slingert heen en weer tussen kwaad bloed en koudvuurspoor ze zal geraakt worden door de knoet van het luid klappend volk zij rekent niet meer in dagen of nachten tot de oogst aan haar voeten ligt zal zij wagen om dit godvergeten land van man en macht te ontschragen het vuur in haar ogen ontvlamt de gerst vogels verschrikken…

ik ben een dame fijnbesnaard ruim denkend ik ken mijn Vondel en van ‘t Reve alsmede Debussy en Davis het gedachtengoed van ene Marx is mij ook niet vreemd voorts heb ik een hond geheten Bull waarmee ik met behulp van stok en speciale schoenen beschermd miskend mijn lieve leven leef…

Niet langer kiezen we het ruime sop Niet langer verlaten we anker huis en haard "Het is op" zei jij voorbij het praten Ons schip heb ik eigenhandig het strand opgetrokken Het zeil gestreken in het vooronder geborgen Onttuigd ligt het te verlangen naar morgen ...misschien?…

daar lig je dan uitgeteld naast me, slapende schoonheid, je trekken thuis, ontsnapt aan regie - ontspannen, wat spuug lekt uit je mond, zelfs pruttelt ergens onder het laken een windje dat je lippen de naam van een ander prevelen is niet leuk, dat we als je wakker wordt hartstochtelijk vrijen maakt alles goed…

Wie...zou niet naar zo'n vrouw verlangen zo'n goddelijk wezen half vrouw, half vis Wat is met zo'n verlangen mis verenigt ze niet twee elementen water en lucht en omgekeerd Misschien voelt zij zich wel vereerd doel te zijn van dit verlangen Elke zeeman kent haar zangen haar goddelijke leest en... dito profiel In volle zee…

als dikke poten op hoge hakken mij op de tenen trappen blijf ik vreugdeloos aan een straattegel plakken…

het grijze haar dat eigenwijs gekruld haar bruin gezicht omkranst, valt even op maar onopmerkelijk maakt kleding haar tot muis de vaste reiziger kijkt door haar heen, haar beeld valt weg tegen de achtergrond van het veranderend landschap het raam maakt in een flits een foto, mooi omlijst zij laat het gaan wil niet meer weten waar nog…

De boerenzwaluwen teruggekomen van de donkere kant van de maan hun tri-riet, tri-riet, tri-riet, tri-riet knierpt de ochtend aan pierementen De koele wind komt door het raam vertelt van verre bliksem en regen schenk mezelf groene thee en kom mezelf weer in de spiegel tegen Een wenkbrauw trekt borstelig omhoog even later volgt de…

Glimlachend kijk ik op je neer terwijl je slaperig in je ogen wrijft wijs je op het mooie weer vertel je dat je bent als een roos dat je ruikt naar viooltjes narcis en lavendel als ik je zie dat ik steeds bloos met een glimlach sta je op en zegt dat je de tuin ingaat bloemen plukken voor op tafel.…

Het voelt soms best nog triest dat ik een verhaal liet afbreken toen het juist was in zijn mooiste vorm die trieste dag in de herfst toen je terugkwam uit Spanje waren we weer samen in de klas voor een feestje een terugkomst van klasgenoten die ooit over duinen holden voor het vieren van een feest met bier en rollende stofnesten nam…

zij was op zoek naar het zijn der dingen ze keek links niks rechts nada naar boven maar voor je daar mee mag praten dat duurt een eeuwigheid dus dan naar onder de bron van alle waarheid helemaal voor haarzelf alleen…

Er stonden meisjes op het duin, stil, in het laatste licht gevangen van de ondergaande stralen, gekleurde nagels op de lange rokken, het avondrood smeert de smetteloze wangen, de bleke lippen tuiten zich in gene van een groot verlangen, de sokken tot de magere knieën opgetrokken, de blonde lokken verleiden zich en de zwoele avondwind,…

Mag mag ik mag ik je deze papaver schenken? Het rode hart koolzwarte vegen tere huid Vanuit verte is er onophoudelijk wenken Ik maak alleen als bij of hommel geen geluid Mag ik je deze tere bloem schenken? Beloof je honing... rijke buit.…