811 resultaten.
weet je, weet je nog
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
552 zijn we elkaar alweer kwijt
gevangen in hersenkronkels
de eigen, onberekenbare doolhoven
laten ons verdwalen
tastend in het duister
verliezen we elkaar uit het oog
weet je, weet je nog?…
Het licht.
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.040 Het licht pakt me bij de hand
zodat ik niet zal verdwalen het
brengt me naar de goede kant.…
Allles is inwisselbaar
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
763 toen ik je ontmoette
Razernij is afgezwakt
Wat metaforen nu,
Je raapt ze op
en draait ze rond hun as
Ik heb je gezien
In het perspectief
Van wie ze waren
zij die meereisden
Voor een stukje
Soms
te lang,
Maar bijna nooit te kort
Ook jij niet
want ik weet hoe het zal gaan
Als repetitio
Staccato, het slordig
Verdwalen…
Chip
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
486 Bejaarden zijn geneigd om te verdwalen
En iemand moet ze telkens achterna
Dus naaien we een chip in hun BH
Dan kunnen we exact hun plaats bepalen
En geen pardon voor oudjes die niet deugen
Ze hebben weer genoeg intern geheugen.…
Gij zult niet
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
555 Het waren niet
haar getekende wenkbrauwen
haar zwart omlijnde ogen
noch haar donkere wimpers
haar met zorg uitgekozen neusring
haar prachtige boezem, in welke ik graag
zou willen verdwalen,
haar geil getuite lippen die mij
eventueel zouden kunnen verleiden
Nee,
het waren haar haren
die zorgvuldig verborgen zouden
blijven achter haar tijgerdoek…
het gewicht van de uren
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
436 toen hij de golven
op het zwarte strand
hoorde breken
verbrandde hij met
wijd open ogen
om niet te verdwalen
de wrakke schepen
achter zich
geen mens kwam in
de buurt van zijn ziel
niemand sprak de taal
toeschouwer in het eigen
nooit vertelde verhaal
het langzame gif
voelde hij pas later
toen het gewicht van
de uren hem…
Galigaan
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
463 blijf dicht bij de waterkant
drink deltagolven, ontredder
volhard in onslaapbare dood
aarzel niet met bestaan
kom van nature voor
ontloop een rode lijst
twijfel aan avondwater
verdwaal en herpak
juni en juli, moerassen,
vennen, ruik warmte en water
hondsdagen, vloei met
desem van aarde, kom ooit terug…
onderduik
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
489 Verscholen achter luiken
huist het kleine ongeziene leven
in de holte van de kindertijd
Zeven vreemde huizen je zou er
verdwalen verzwegen namen
woelen diep in de kinderborst
In de schaduw achter het
fluisteren van de groten
gaan bange geheimen schuil
Het daglicht botst
tegen gesloten luiken
de kat kijkt naar je wollen bal…
Terug
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
787 Moet ik dan terug naar sagen
En legenden, pralen
Met de magische verhalen
Wereld scheppen in zes dagen
Om je hart beheerst te vragen
In mijn wereld te verdwalen
Ook de Muzen te onthalen
Om je twijfels weg te dragen
Weet nu, stekende gedachten
Heb ik voor de donk’re poorten
Van de hel, onmondig weggesleept
Ik verdoemde alle nachten…
Gouden zonnestralen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
511 In bloemengeuren zal ik verdwalen.
Straks gaan de bloemen dicht.
Zilveren manestralen.
Het zilveren nachtlicht.
De aarde gaat nu slapen
tot aan het ochtendlicht.…
Lentetinteling
netgedicht
2.9 met 16 stemmen
1.027 de zilverwitte berk nog kaal
wordt bezet door meesjes
die kwetteren van plezier
de morgenhemel blauwt
en draagt een gouden kroon
zachte stralen smeden kleur
heide in paarsrode tinten
een camelia vol in de knop
grauwe lijsters schrapen mos
kijkend naar dit luisterrijk geheel
laat ik even mijn hoofd verdwalen
in het bontgekleurde ochtendtafereel…
geestkracht
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.068 Geef je over aan de
creatieve krachten
van je geest
ontdek plaatsen
waar je nog nooit
bent geweest
en geniet
want jij bent
de enige die
alle beelden ziet
zet ze naar je hand
laat ze maar komen
dan verschijnen ze
vanzelf in al je
dromen
en verdwaal in je
eigen sprookjesland
waar schoonheid is
geluk en fantasie
Dan pas beleef je…
Zelfverwijt
netgedicht
4.4 met 27 stemmen
1.058 Je leeft nu in vertraagde beelden
geheel ontvlogen aan de tijd
waar eens je zachte handen streelden
ben ik gevoel voor richting kwijt
bij het begaan van alle wegen
verdwaal ik op de huid van spijt
aan elke zekerheid ontstegen
verpoteld binnen zelfverwijt
in mistflarden van minnestreken
ben ik op jou blind gevaren
wil wachten tot mijn ogen…
TWEEDE KERSTDAG
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
930 de eerste had ook voldoende geweest
er wordt dan overmatig gevleest
de tweede een rustdag mijn idool
herkauwen van gisteren
nu weer aan de boerenkool
liever zonder jus en worst
alleen al uit medeleven
vandaag wordt dorst gelest
door water
veel, veel water
tussendoor verdwaal ik af en toe
in de derde wereld
waar veelal niets te…
DE WEG NAAR
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
470 hij heeft bergen beklommen
via afwijkende wegen
en kronkelpaden
heeft rivieren bezwommen
daarin bijna bezweken
zich onnodig met problemen overladen
toch bovengekomen
de overkant bereikt
zal hij weer afdalen
een weg die soms afwijkend lijkt
en dreigen te verdwalen
maar ook hij zal
als een ieder het einde halen
ook hij hoopt na de finish…
Troebel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
547 Alles van gewicht
Heeft tijd om neer te dalen
Emoties zonder zicht
Gedachten die verdwalen
Chaos, wanhoop, onrust
In hoofd hart en lijf
Kloppen deze onbewust
Lijkt louter tijdverdrijf
Niet minder is er waar
De tijd laat inzicht komen
Tergend minder zwaar
Gaat het hart weer stromen
Ergens wordt het troebel klaar…
fluister wie ik ben
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.207 wind vlaagt in mijn huid
laat me voelen waar ik ben
als ik verdwaal in lucht
terwijl mijn voeten aarden
ze raakt me in de kracht
die aan me hangt die ik
weersta als ik gelegen heb
en op ga uit de nacht
mijn ogen zetten
dingen om me heen
bekleden me met aanschijn
maken me niet meer alleen
in jouw blik
vind ik waardigheid
je stem…
rode schoentjes
netgedicht
2.4 met 8 stemmen
928 rode schoentjes
gaan luidruchtig
over straat
stappen met
een ferme pas
in iedere plas
hebben net
genoten van een
scheve schaats
ze blozen
nog de hitte
van hun kleur
verdwalen
bijna in de
voetengeur
de voordeur zit
in het complot
en is van slot
de trap wordt
stil gedaan, het
rood kijkt elkaar aan
niet uitgeveterd…
niemand die zo kraken kan
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
583 zij is stilaan oud geworden
zilveren haren verdwalen
op haar smalle schouders
met het Largo van Ombra mai fu
in de oren tooit ze zich in de schaduw
in haar vechttenue
met een fiere all season jas ontmoet zij
de wereld die almaar groter wordt
in een taal die nauwelijks hoorbaar is
met niet aflatende verende tred
treedt de dood haar…
Woordeloos
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
447 Jouw klanken weerklinken
woorden verdwalen
en zinnen verdrinken
Je ogen vertalen
vertellen verhalen
ik laat ze bezinken
Mijn vingers die strelen
over je wangen
met je krulletjes spelen
Je blik die blijft hangen
vervuld van verlangen
dat we woordeloos delen
Een stille affaire
is lang niet zo gek
geen taalbarrière
Ons lijf in…
ogen die beroeren
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.254 magisch zijn de ogen
die je beroeren in dromen
het hart doorboren
smachten naar jouw ziel
die een lach ontplooien
elkeen laten hopen
die zorgeloze blik
een liefdesgebaar
lach in de ochtend
laat werelden ontwaken
breng mij in hogere sferen
omhels mijn hart
laat mij er in verdwalen
geheimen achterhalen
waarom die ogen van jou
mij…
Verloren en teruggevonden
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.618 Ga geen vragen stellen,
geen heel verhaal vertellen,
maar kijk me stil in de ogen
en ik weet weer wie ik ben
Probeer me niet over te halen,
laat me af en toe flink balen,
kom naast me liggen en hou me vast
en ik weet dat je bij me past
Als ik mezelf niet meer kan vinden
en verdwaal tussen al die vrienden,
hoef ik maar naar jou te kijken…
Zwijgend
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
1.126 twee mensen staren elkaar aan
sprakeloos
maar hun ogen vertellen
des te meer
later verdwalen vingers
in het boek vol dromen
zinnen open en bloot
leesbaar op papier
over mensen en halve goden
geen valse wensen
het heeft immers nooit
aan het zwijgen gelegen
nu rest slechts
een blad vol
lege letters
onmacht op papier…
Trappen met woorden
netgedicht
4.5 met 16 stemmen
1.797 Verdwalen in woorden
met het hoofd betreden, met lede
ogen naar uitgangen speuren, deuren
zijn er teveel en te vaak aanwezig.
Toch is het woordenloze gehijg
het enige wat ik hoor wanneer ik mij
de zoveelste verdieping op jaag
om ergens op een onbekende afdeling
te stranden, belanden met handen
in het haar want waar ben ik dan?…
drenkeling
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
1.276 het schuim op mijn lippen
is zee
het zout op mijn huid
zijn tranen
haar ogen
de oceanen
waarin
ik langzaam verdrink
het haar in beweging
is duin
de wind om mij heen
haar adem
de afstand
nog slechts één vadem
waarin
ik telkens verdwaal
haar lichaam in ruste
is strand
de hand uitgestrekt
een baken
die hartstocht
weer doet ontwaken…
Jaarwisseling
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
736 Niets heeft een bestemming
alles leeft in verbeelding
en in de wirwar van wegen
verdwalen alle richtingen.
Miljarden jaren stapelen op
in het zonlicht dat nu straalt
en de oliepan doet spetteren
bollen bakt met rozijnen.
Aan het eind van zo'n tijd
die geen enkele zin vond
ben ik maar een schijntje
een gillend keukenjoch.…
Gordijnen toe
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.166 Gordijnen toe te moe
te weten dat ik bekeken
zonder ogen zwerf
in de geworpen blik,
verdwaal in duister.
Zien verteert mijn kracht;
in slaap wens ik loom
weg te dromen van hen
die door me heen kijken
en niets weten van mij.…
gebroken beeld (voor mam)
hartenkreet
4.3 met 10 stemmen
2.758 gewonnen om te falen,
in mijn eigen wereld
te verdwalen
op de vlucht,
struinend
of lukraak kruipen
van mijn verhalen
krijg jij de stuipen
Kon ik maar zijn,
door jou gemaakt,
als een moedersillusie
heilig en volmaakt.…
De geboorte van het kind
hartenkreet
2.2 met 69 stemmen
8.502 Ik wil mij niet herinneren
wanneer het zwaard me treft
en ik onthoofd
in het licht verdwaal
*
zoals het vuur me bestrijkt
als de sterren naar me staren
en ik onnoemelijk nog veel lijd
van die voorbije jaren
kan ik pas loslaten
als het duister me omringt
en schaduwen één zijn
met mijn gedachten ?…
poreus
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
606 poreus
hier in deze kamer
is stilte een ruimte
waarin we ons verschuilen
zo breekbaar als
de dunne doorzichtigheid
van haar schaal
veilig is niet het woord
verte ligt altijd op de loer
het verdwalen
in datumloze dagen
wachtend op het onheil
dat een plek zoekt
om te gebeuren
het uur waarop
de rui zich aankondigt
de vleugels…