885 resultaten.
ruimte en vertrouwen
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
697 in de schaduw van het licht
verscheen een vaag gezicht
gevangen door bramen en doornen
onduidelijk daar doorheen te komen
er was geen ruimte, geen plaats
enkel wat zwak maanlicht weerkaatste
die enge beelden geheel onverwacht
in het diepst van een zwarte nacht
zo speelden weerwolven en demonen
een kat-en- muisspel met mijn dromen
ik was…
EEN PAARSE BLOEMENKRANS
hartenkreet
4.9 met 8 stemmen
602 Paarse bloemen die haar jeugd hadden getooid
uit tranen van verdriet veelvuldig gerooid
als doornen staken zij door haar frêle hoofd
toen alle hemellichten werden uitgedoofd.
Zij droeg paarse bloemen als een krans
hun namen werden op een dag verschanst
in het nieuwe morgenlicht heel diep begraven…
mocht zij voortaan nog lentebloemen garen!…
Rose
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
539 Zelfs om je doornen word je benijd,
want na kleine ruzies komt het zoete vergeven,
en voel je je bevrijd,
al is het maar voor heel even.
Wat zou men moeten zonder jou in het leven,
je kleuren niet kunnen delen,
je odeur niet in de lucht kan zweven,
je niet kunnen strelen.…
Novemberroos
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
544 Het rood zal zich weer aan mij ontvouwen,
dan vraag ik de ochtend jou met zilver te bedauwen,
om mijn pijn van jouw doornen te verzachten.…
ZAARTBOS
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
361 Tussen dichte doornen krijgt menig dier
hecht tehuis, beschermd aan elke kant,
verlaat de strenge struik, speurt over drijfzand,
vindt in open galerijoerwoud vertier.
Een vinger van rivier Aa of Weerijs
drenkt met ruime kronkels drassig, ruig veld,
stroomt traag vol verkwikkend, helend bruingrijs.…
Luctor non emergo
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
199 Het toenemende aantal
Zwembaden verslinden water,
Die gezien de verwachte tekorten
Een doorn zijn in het oog
Van de drinkwaterbedrijven,
Terwijl het open water in ons land,
Zo vervuild is door industrie
En boerenbedrijven, dat daar
Zwemmen suïcidaal is te noemen.…
Bulls Eye
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
427 Maar pas op voor de doorns:
ze blijven tot bloedens toe steken,
venijnig op de stengel staan,
tot de roos reeds lang verwelkt is
en het schip vergaan.…
Drijfzand
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
194 Er is een plek waar de grond niet draagt,
waar elke beweging dieper maakt
wat al niet meer vast was.
Iemand stond daar ooit.
Niet roepend.
Niet zwaaiend.
Alleen langzaam lager aan de horizon.
Ik kende de diepte van die ogen,
hoe gevoelens konden zinken
tot op de bodem van zichzelf.
Ik leerde dat drijfzand niet verslindt uit honger.…
Westerschelde
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.811 en dreven koopvaardijen
het diepere binnenland in
vroegmiddeleeuwse stormen
verbonden Hont en ham
het nauwe veenriviertje
promoveerde tot zeearm
werkloze Brugse reders
voeren voor Hollands loon
Brabo bevrijdde de Schelde
van de tollenaar Antigoon
het riviertje zwol tot stroom
tot ader Vlaand'rens welvaart
maar prikte met zijn doorn…
Bij een boeket
gedicht
2.7 met 35 stemmen
12.287 Hun blikken doornen doen de vingers snikken
tot naar behoren op mijn werkstuk is geplengd.
Kunst als bedrog eist list - o grijze ogen
die, zelf zo vaak bedriegers, het bedrog
ontwend zijn en niet zien, wat ik hier heb herkend
in grijze rozen, kuis en decadent.
----------------------------
uit: 'Gillette', 1998.…
Hades aan Demeter
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.070 Doornen scheuren hun tanden stuk op steen
schuren als betonnen zon rinkelt
op bepoederd ijs. Zoete herinneringen
zijn een verleden op zich.
Huil niet madame, het leed is nog niet lang
en nog lang niet geleden.
Zinloos is het nu al troost te zoeken,
nog voor de eeuwigheid ben ik
terug op weg
naar u.…
Liefst nog vandaag
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
841 Onheilspellend laag
hangt de humane zon
boven de graven aan een
getergde en verre horizon,
regeltjes tooien hun scherpe
doornen over mensen die de hoop
al hebben verloren, het lijkt een
kleine daad, misschien wel een
druppel op de aardse gloeiende
plaat, geboren uit de wanhoop
van verwachting in het licht van
een uitgestoken hand mag…
Jij kende mij
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
793 (voor Hanneke Majoor)
Jij kende mij als jonge dichter,
toen ik met zwartgelakte nagels
en zwarte oogstrepen doelloos
over de straten zwierf, doorn
in het oog van de braverikken,
doelwit van valse roddelaars.…
Op het netvlies van de wereld
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
565 Het kruis brandt op mijn ziel
als kindervuistjes rammen, op trommels van verlangen
op het netvlies van de wereld van een hunkerende God
Dit licht waarvoor ik kniel
om schaduw in te dammen en normen op te hangen
aan de doornen van de mensheid in haar onomkeerbaar lot
verzoent zich met het offer, wat genageld aan het hart
de hemel waar moet…
Zoom aan de overkant
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
456 bloeit een bloedende doorn als
tranen in het oog van het labyrint
waarin mijn tocht zich zal herhalen,
symbool van een gestreden strijd.
en het zoete vlees zal sterven,
zullen de witte vlinders lijden
waarmee ik een tijdloze droom
omhul aan de zoom van de overkant.…
MIJN MOEDER
poëzie
4.3 met 3 stemmen
982 En toch, gij wist nog niet half wat ze deed
uit verborgen zorgen; hoe hard zij streed
in de nederigheid van haar weduwsmart,
met een roos op 't gelaat en een doorn in het hart!
Haar kinderen schonk zij het brood uit haar mond,
tot het laatste bloed uit haar warme wond....
Mijn moeder!...…
Roos der rozen
netgedicht
4.9 met 7 stemmen
611 Mijn mooie Baccara roos, je doornen, mijn pijniging,
ootmoedig beken ik, ik heb je toch zo innig lief.
Druppels bloed in helder water, jij blijft me de baas,
jij alleen nu, schittert, mijn onvergetelijke troefaas.…
Éénrichtingsverkeer
hartenkreet
3.6 met 12 stemmen
959 De weg naar jouw hart is lang
Ik arriveer nooit, ben ik bang
Maar ik blijf op het beste hopen
Ik zal over deze met doornen bezaaide weg lopen
Met vallen en opstaan kom ik eraan
Mijn trots en eigenwaarde heb ik allang laten gaan
Angstig kijk ik een keer om me heen
Het is hier zo verlaten, ik ben helemaal alleen
…En de nacht is koud en zwart…
Mijn moeder
poëzie
4.0 met 18 stemmen
3.601 En toch, gij wist nog niet half wat ze deed
Uit verborgen zorgen: hoe hard zij streed
In de narigheid van haar weduwsmart,
Met een roos op 't gelaat en een doorn in 't hart!
Haar kinderen schonk zij het brood uit haar mond,
Tot het laatste bloed uit haar warme wond...
Mijn moeder!...…
Veertjes
hartenkreet
4.1 met 15 stemmen
1.270 Rozengeur zuiver zoet
douw druppeltjes zo klein
Haar doornen messcherp
kleuren die prachtig zijn
Water blauw water blauw
golven deinen er gedwee
Helder fris geheimzinnig
schitterende woeste zee
Wolkenlucht kleurenspel
zomaar in beweging gezet
Welige vormen welke ogen
als een zacht donzen dekbed
Hoor die prachtige vogels
zwevend spelend…
GOEDE VRIJDAG
poëzie
3.2 met 12 stemmen
5.498 Ik zag Hem op zijn kruis, gelaten en verduldig,
Met nagelen door zijn hand, en doornen in zijn hoofd;
Bloed stroomde langs zijn oog gebroken en verdoofd;
Hij stierf voor uwe schuld, en voor de mijne, onschuldig!
Ik heb opnieuw bemind, daar 'k weder heb geloofd!…
Liefde, is er geen ander pad?...
poëzie
4.0 met 6 stemmen
2.654 Ai, de rode wonden uwer doornen
Hebt ge, een kroon van rozen, om mijn hoofd gedaan.
Zie dan mij: ik wil uw licht
In mijn sidderende handen dragen.
Gun mijn hart uw gloed dan alle dagen,
Maar geef mij het masker van een blij gezicht.…
Het pad van misschien
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
489 de zon
wentelt haar golvenlied
verlangend in sneeuwwit
dragen
(ergens verder ligt een dorp)
waar ik mijn dromen
heb neergevlijd die strekkend wiegt
in een bepaald ritme
(op de vierkante meter
hoog gericht en laag,
rechts en links)
elk draagt haar kleurenpallet
min of meer transparant
uniek
zoals een roos aan roos
zonder doornen…
Morellen
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
830 zullen dragen, de kleine
danseressen op de spitzen, stelen
dansend madelieven uit gemaaide gras,
delen speelsheid met libellen naar
believen op een aards gazon,opgedragen
op glazen vleugels, vertellen de intiemste
geheimen in het struikgewas, waarmee de
zijden kousen in eerbaarheid zijn belast,
benen met schrammen door scherpe
doornen…
DOLERSVERBEELDING
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
422 Een zesjarige bosliefhebber
draaft tussen de oude eiken
van het wijde verlaten landgoed
gaat zitten
naast de wilde rododendronhof
doorweven met ruige wingerds
en manshoge braamstruiken
tuurt peinzend:
"achter die paarsroze bloemen
is wellicht een klein kasteel
door vlijmscherpe doorns beschermd
waarin een mooi meisje rust
de onheilspellende…
Slapend kind
poëzie
3.0 met 1 stemmen
1.137 Eens zult ook gij, die thans nog droomt van spelen,
Een kroon van doornen om uw voorhoofd voelen
En, bitter wenend, op uw leger woelen.…
Druiven aan de horizon
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
484 Lokroep van late vlinders uit het
aardse heem, op transparante vleugels
van glas , vertellen hun intiemste verhalen
aan de moerassen van de waterplas,
door ervaring moe gestreden door
de doornen van de tijd.…
Zeven ?
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
466 op jouw lippen, zoek
de vreemdeling voor
een gesloten poort, er
vloeit water waar licht
uit gloort, in zeven uren
waarin je niet kon wachten
op zeven warme harten,
die bruisend ontsponnen
om zeven dromen te behagen
even zovele tranen verwelkt
van zeven rozen, één voor
elke eenzame nacht gekozen,
zoektocht langs de zeven
doornen…
Stille tuin
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
359 Een rode roos
ontluikt, rijk
aan vergeten beloften –
haar scherpe doornen
delen de diepe
prijs van passie.
Bijen brommen
traag hun blijvend,
oud refrein terwijl
dauwdruppels dansen
delicaat op teer,
groen blad. Hier
heerst geen haast,
geen harde stem
die stoort – slechts
zacht gefluister
van de slapende
aarde.…
Sjors Boesch – We noemen hem Kees XXIV; vers 283
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
314 De knoppen niet uit te zien rollen,
opkomende bollen niet laten knakken
onder volle billen,
knokige knieën
diep in de grond gedrukt;
tenen niet in vechtstand gestoken,
geen harkende vingers
in ’t frisse groen
van stikstof minnende planten
met doorns
die de vroeg ontluikende lust
verstikken in bloed
dat druipen en kruipen zal
langs…