4314 resultaten.
Dankbaar
hartenkreet
3.1 met 9 stemmen
1.282 Ik weet het niet exact
Slechts een ding was zeker
Ik had mijn koffers al gepakt
Het leven verlaten
Ik stond er zeker achter
De sprong weloverwogen
De landing bleek wat zachter
Te zacht om te sterven
Te zacht voor mijn wens
Te zacht volgens planning
Dus bleef ik toch een levend mens
‘n Tweede overweging, ze bleef uit
Ik wil ook niet…
Omarmen
hartenkreet
4.1 met 15 stemmen
1.719 Al kronkelt hij nog zo door mijn hart
ik heb geen enkel verweer
Straks laat ik het wel weer regenen
en fladdert er terug verdriet in mijn keel
Een vergezicht wordt dan weer één geheel
een storm zal zich opnieuw ontketenen
Dan verdrink ik in een moeras van pijn
waar een oase terug verandert in een woestijn
waar bomen kermen onder een verlaten…
In De Wolken
hartenkreet
4.2 met 11 stemmen
2.374 De kilte overvalt me
Net alsof ik bij je ben
Het sfeertje en de warmte
Alsof ik je niet ken
Heeft alles je verlaten?
Is alles nu bij mij?…
Beuk en Bos
netgedicht
3.4 met 85 stemmen
20.466 bij ochtendschemer kuierend in
een poëtisch uitgemolken beukenbos
kil, verlaten en leeg
of ligt dat aan mij?…
Modderregen
netgedicht
3.9 met 104 stemmen
37.724 laken leek nog vies
Tranen van as vermengd met bloed
In banen van was gedrenkt in een grijze vloed
Langs haar papieren gezicht
In trage stromen een weg zoekend
Gaven blijk van haar leed, het doofde in haar ogen het licht
De dag van vaarwel herdenkend, maar vooral vervloekend
De berg weerspiegelt de omvang van haar zorgen
Het gevoel verlaten…
KINDERLOOS
poëzie
2.3 met 30 stemmen
2.980 Zij staart in ’t verlatene wiegje,
Op ’t speelgoed nog zwervend in ’t rond;
Daar ligt zijn popje; zij kust het
Met bleekbestorven mond.
Haar armen zijn ledig, zo ledig!
Weg, al haar levenslust!
Haar huis is uitgestorven;
Zij heeft noch zorg, noch rust.…
de Haagse beek
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
1.386 tussen loze duinen welt het water
door moeder aarde voor het laatst gekust
nog helder, van geen zorg en kwaad bewust
een kalme stroom -timide, geen geklater-
vervolgt zijn weg langs dromerige straten
een pelgrim op zijn doelgerichte reis
na Zorgvliet en een vredig oud paleis
besluit hij om het daglicht te verlaten
z'n diepe dal is nu volkomen…
Een vriend!
hartenkreet
3.9 met 23 stemmen
2.803 is
Een vriend die voor je vecht
Een vriend heeft veel betekenis
Een vriend waar je je aan hecht
Een vriend om van te houden
Een vriend om mee te delen
Een vriend om vast te houden
Een vriend om mee te spelen
Een vriend om je blij te maken
Een vriend om mee te praten
Een vriend om nooit meer kwijt te raken
Een vriend zal je nooit verlaten…
O, al de balzalen
gedicht
3.2 met 114 stemmen
41.018 O, al de balzalen van mijn jeugd
zijn nu bestoft en verlaten.
De vrienden die er bleven zijn mij vreemd,
maken geluid door de barst in hun gelaten.
Onder de slingers en het licht van weleer
zetten zij de polka verder van de dromen,
de quick-step van het verjaarde zeer
cirkels dansend om nooit aan te komen.…
De maandelijkse cyclus van de man
hartenkreet
2.9 met 11 stemmen
2.233 En als op de allerlaatste dag van de maand
mijn wederhelft mij weer verlaat
weet ik zeker dat op de volgende dag
een nieuwe wederhelft weer voor mij staat.
Zij is dan wel slechts van een stuk papier
maar zij mag er absoluut wel zijn
zij kijkt altijd zo verliefd naar mij
ook al weet ik haar glimlach is schijn.…
Kerstzwerven
netgedicht
2.8 met 30 stemmen
4.933 lente (2)
De ballen liggen weer in etalages te glanzen
zie mij bol gespiegeld in vele kleuren
hoor me de inwendige kou betreuren
voel de afkeer voor het gebrek aan nuancen
kerstliedjes klinken door de volle straten
gejaagd lijkt men de gladheid niet te merken
de drukte verschijnt opnieuw in de kerken
en ik glijd mezelf naar mijn stil verlaten…
kust
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.448 nul
ik durfde niets te wagen
voelde me een sul
en jij leek zoveel ouder
terwijl je dat niet was
je handen werden kouder
verborg ze in mijn jas
en zonder iets te zeggen
heb jij mij toen gekust
er was niets uit te leggen
stelde jij mij gerust
nooit vergeet ik meer die avond
vier voeten in het zand
we zagen duizend sterren
op een verlaten…
Modderregen
netgedicht
4.2 met 45 stemmen
2.255 laken leek nog vies
Tranen van as vermengd met bloed
In banen van was gedrenkt in een grijze vloed
Langs haar papieren gezicht
In trage stromen een weg zoekend
Gaven blijk van haar leed, het doofde in haar ogen het licht
De dag van vaarwel herdenkend, maar vooral vervloekend
De berg weerspiegelt de omvang van haar zorgen
Het gevoel verlaten…
mijn echte vader
hartenkreet
4.1 met 14 stemmen
2.780 Brak alleen de band
mijn wortels,jouw woord tegen dat van mij
Ik zie feller dan de ogen naar de bliksem gewend
doffer dan de plek waar de donder klinkt
Daar waar jij je spoor hebt gelaten
zijn de plaatsen waarin ik jou in een wervelwind zal gaan verlaten
De stilste stilte is ........na de storm...…
Zoveel verdriet
hartenkreet
3.9 met 12 stemmen
1.364 Hoe kan ik ooit nog deze cirkel verlaten,
als ik niet eens meer hierover durf te praten?
Liefste kan ik wel bij jou terecht,
voor, dit in mijn ogen, verloren gevecht?…
macht
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.420 heb iets wezenlijks gemist
ik reageerde alleen op waar jij je bevond
nam geen enkel initiatief
daar had ik redenen voor, zeer gegrond
want jij opende het offensief
maar wanneer ik verder wil gaan
zal ik je moeten tonen wat in mijn hart omgaat
en dan kunnen we beiden bepalen waar we nu staan
ik kan alleen maar hopen dat je me niet weer verlaat…
Weemoed
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
880 hand
geen kloppend hart
geen blik
geen woord
geen liefdevol gebaar
het bed blijft koud
en eenzaam lang
de nacht
De sluimer van
de zoete slaap
komt heel zacht naderbij
dan ziet zij hem
die zij verloor
hij komt alleen
voor haar
zijn warmte schenkt
het kleumend hart
een zee vol hoop
op leven
De dag valt
hard en koud
op een verlaten…
zomerden in vollemaanse nachten
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
2.122 ik heb je
tot vrouw gestreeld
je wonden zijn geheeld
je was eens het
verlaten kind dat in de
liefde nooit zichzelf meer vindt
we kwamen samen
in een dubbelleventijd
lente bloeide zomaar eeuwigheid
we zomerden in
vollemaanse nachten, kregen
van elkaar wat we verwachten
maar je wilde pijn
in drempelloze vlagen om dat
van vroeger…
VIRUS
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
2.146 De ruften verlaten oorverdovend mijn
anus, als zijn het schoten aan boord
van Hare Majesteits m.s. “Zus of Zo”.
Het snotteren is evenzeer frustrerend.
Menig zakdoek kan daarvan getuigen,
alsmede de lege pot kamille en Dampo.
Het rochelende hoesten doet het ergste
vrezen, één nachtvorst slechts en het is
gedaan.…
fotoboek
gedicht
3.5 met 217 stemmen
27.596 een hard maar ook vertederend portret
zijn stille ogen naar geluk op zoek
donker Den Haag, ruim een eeuw geleden
lang voordat Drees zijn zegeningen bracht
met kerk en kapitaal nog aan de macht
een sloppenwijk zoals in vele steden
de foto’s geven een ‘romantisch’ beeld
van sleetse panden in te smalle straten
van het zonlicht en van god verlaten…
stemmen
gedicht
3.1 met 86 stemmen
27.727 de blije kinderstemmen mee
maar liet de echo tussen kale muren
de straat lonkt om de leegte te ontvluchten
op zoek naar iets, naar God mag weten wat
zo sjok je uren doelloos door de stad
in plaats van sterren pluk je wrange vruchten
verloren in de overvolle straten
met duizenden maar altijd nog alleen
de echo wil zijn gastheer niet verlaten…
machteloos!!
hartenkreet
4.1 met 12 stemmen
1.182 Ik voel me soms zo machteloos,soms zo verdrietig en soms zelfs boos, soms zo verloren en soms zo verward, soms zo verlaten en soms zo verhard.
Soms zo vol verlangen, verlangend naar een hug, verlangend naar de liefde de blijdschap en geluk.
verlangend naar het leven, het leven met een lach,
met af en toe een traantje, want AF EN TOE dat mag.…
Droeve Pythia
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
601 ze stamelt geluiden en klanken
waarnaar geen sterveling
met aandacht wil luisteren
haar eigen woord vertelt van pijn
omdat haar hart verscheurd is
en haar ziel voor eeuwig gewond
alles wat zij heeft verloren
brandt gaten in haar wezen,
de taal heeft haar verlaten
ik zie haar dwalen door deze tuin
der dwazen, gelijk de Pythia
spreekt…
Eén brok liefde
hartenkreet
4.5 met 19 stemmen
2.805 verandert de dorre bodem
in vruchtbare grond en
laat haar oevers er landen
Ik stroom mee op haar liefde
en draag haar op handen
Als één brok liefde
Ze verkent m'n innerlijke vertrekken
loopt langs gevoelige snaren
littekens en blaren
zet de ramen ver open
en laat de zon binnen
om mijn gemoed op te klaren
Ze neemt plaats
in de lege verlaten…
dát kind
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.122 zo ver je kijkt enkel nog puin en stenen
onwerkelijk is het hier en koud en grijs
door God verlaten, zielenloos de prijs
voor 't pijnvol heden dat ook mij laat wenen
ik huil om ’t kind dat hier eens droomde
vol van het leven en in een fantasie
streed tegen draken met een zuivere magie
dat lachte, huilde, elke angst weghoonde
waar is nu…
Zonder Fee
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
1.285 lag ik daar in het koren
bloedend in het ochtendgloren
spontaan een tweespaltig verleden verliezend
ten doele een richting -een plotline- te vinden
uit alles wat vrouw was en ik ooit beminde
stond daar een reiger roerloos
in het bloedend verschiet
sneed het riet -dramatisch
een fluist’rende ode
zo zacht en gesluierd uit verzen verlaten…
de geboorte van de eenzaamheid
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
947 geboren uit het paradijs
van warmte en overvloed
teloorgang van de wezenlijke
verbondenheid
ben ik afhankelijk
geworden en gebakerd
mijn ziel is gescheiden,
de Heelheid kwijt
hier is mijn eenzaamheid
geschapen
de mens eigen
en zo fundamenteel
de onvermijdelijke
sterfelijke verlatenheid
ik zoek vaak
doch ben niet
altoos…
Schoot
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
484 jaren
toen passen nog
veerkrachtig genoeg
waren om de echte wereld
buiten te houden
en terwijl het grind
krijst onder de zooltjes
van haar wit gevlochten
zomersandaaltjes
waarin roodgelakte nagels
eigenwijs vooruit
willen lopen
kijkt ze naar links
ziet bronzen letters
bijna dansen tussen
bloemen in kleuren
van elk seizoen
verlaten…
Parel van schoonheid...
hartenkreet
4.1 met 28 stemmen
1.915 mijn huid
en laat haar stralen gloeien
Het land waar tijd niet toe doet
Waar olijven rijpend bloeien
Voor altijd wil ik je proeven
Lief Kreta, land van eenvoud
Heimwee vult mijn gedachten
omdat ik zoveel van je hou
De bergdorpjes dompelen zich in witblauw
en steken sierlijk af in een deken van rust
Lief mooi eiland ik moet je weer verlaten…
zondagsrust
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
922 zo druk en zo vol het in Zoutelande was
zo stil en verlaten oogde het naburige
dorpje Biggekerke
enkel een versteende Walcherse boerin
staarde onbewogen langs me heen terwijl
ik ‘n eenzaam rondje om de kerk reed
leek in de verwaaide geur van een oude
smederij en bakkerij bij het zogeheten
‘klokhuus’ de tijd voorgoed verzonken
daar…