4149 resultaten.
Zwervend
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
889 Doelloos liep ze door de stad
had huis en haard verlaten
haar kleren kwamen uit een voddenzak
en zaten vol met gaten
Een oude tas met wat spulletjes
droeg ze los over haar schouders
haar grootste schat daarin
was een foto van haar ouders
Ze wist dat ze hen pijn had gedaan
fouten gemaakt, deed alles verkeerd
maar nu na maanden gezworven…
Herboren
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
674 slaaf van dit bestaan
ier hugenoot of een schipbreukeling
bataviaan uit uit het oude Java
door de ring van vuur gegaan
de kapotte klok
het avontuur
water aarde vuur
lucht
en dit hart van hout
is eindelijk opgelucht
verlicht verlost
van de wilde haren
laat voetstappen in het bos
bepalen
welk richting wij de eindstreep
halen
magic and loss…
Nooit vergeten
hartenkreet
2.7 met 7 stemmen
2.084 Samen zittend op een bankje
in het welbekende bos
dicht tegen elkaar
dit liet me nooit meer los.
Wat nooit had mogen gebeuren
werd de harde werkelijkheid
we hebben elkaar nooit meer gezien
ineens waren we elkaar kwijt.…
Tempelkinderen
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
625 in het stokoude tempelbos wonen vreemde wezens
ze dragen baarden van een meter en hun haren los
slofjes van kringloopbladeren en aan een biezen band
slingert het hardstenen amulet van de albatros
de vrouwen zijn er rondborstig en aanbidden aqua
hun watergodin die opstijgt uit een mosgroene wolk
boven het borrelend zwavelmeer tussen de rotsen…
Sonetten II
poëzie
2.8 met 6 stemmen
2.279 dat gij goed waart, eind'loos goed,
Dat gij uw vijanden vergaaft en bad
Voor wie u kwaad doen, dat ge een wet bezat,
Die zei, dat ge al wie lijdt, beminnen moet.
Gij hebt die wet, ja, maar zo dikwijls doet
Ge alsof ze er niet was, of ge 'r woord vergat,
Of gij u zélf vergat, want, ziel!…
Mei
poëzie
3.8 met 8 stemmen
5.183 Hakhout op zode'omsloot ze, zwaar bemost,
Daar hingen zoals onder zee in 't bos
Koraalbomen, nog dode bladen los,
Verbruind. Daarin scheen nog de zon vuurrood,
maar in 't gebloemte ging de kleur al dood…
- Onbarmhartig -
netgedicht
4.7 met 29 stemmen
540 Onverbiddelijk streng en langzaam
nam zij bijna stoutmoedig
onbewogen telkens weer het woord
tekende zichzelf door vele jaren heen
als een onbarmhartig synoniem,
verscheurd wilde de klokslag overleven
los van vorm en richting
ondanks puin en nog meer puin,
ondanks haast onchristelijke bezuinigingen.…
FLUITSPEL
poëzie
4.0 met 9 stemmen
1.624 En de knaap sprak: 'liefste, luister
Wat ligt in dit lied verborgen,
Los zich windend uit het duister?'
'Morgen', zong mijn fluitspel, 'morgen'.…
Vurig Verlangen
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
560 waarin we mijmerden
rennend door de duinen alwaar het helmgras wuifde
maakten konijnen dat ze wegkwamen door 't zand
bonkten onze harten als één, ogen die in elkaar opgingen
jouw gedachten werden de mijne, zo vergroeiden we
totdat wolken samenpakten, de spanning tastbaar
jouw blikken feller, mijn woorden grimmiger
maakten we ons verwoed los…
Halverwege Homo Sapiens (prozagedicht)
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
491 We laten dat nieuwe denken en
zelfbewustheid nog makkelijk los en gaan op in primitief
groepsgedrag; het leven bestaat meestal uit routine en
we vallen terug op onze dierlijke voorouders, misschien
de reden dat relschoppers aan chimpansee's doen denken.…
DE DIERENTUIN
hartenkreet
2.1 met 12 stemmen
1.755 die vinden dieren zo leuk
nee, wijzelf zoeken bevestiging
dat is toch precies mijn collega
moet je dat verwaande smoel zien
kijk tante Mien op haar best
je lacht je rot, lijkt wel een imitatie
in de speeltuin vergeten we de kinderen
zijn lekker bezig en leven ons uit
met gevaar voor eigen leven
beklimmen we glijbanen en schommelen er op los…
Elastische veren
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
512 gezien
om een hart als de jouwe
twee zomers elastische veren sterk
aan ons oor en hart
rondom het vuur bekend
jij wist mijn verborgen gedachten
in elk bloempje
waarin het eigen gevoel adem verzachte
langs een zonnige weg
alsof er geen zorgen waren
tussen de bloemen
van gelukzalige tijden
maar die liefdesroute is weg
we lieten elkaar los…
stil leven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
528 hoort
de kleine mond zal niet spreken
ze grijpt in het water naar het onvoltooide verleden
tot leven moet het gewekt worden
ze legt de handen op het smalle hoofd
van het altijd zwijgende kind
het weet niet waar het hoort
als ze ontwaakt ziet ze de leegte,
het venster en de zon
ze weet niet waar ze is
dan zingt ze
zacht zingt ze zich los…
Een uit de mouw aapje
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
632 De aap komt uit je mouw tevoorschijn,
een lief, onschuldig staartaapje zonder naam
-vooralsnog- geef het voer en water en het
Zal groeien, de richting op die het wil gaan
en laat het los, iedereen heeft recht op vrijheid.
Al vind ik het verdomd vervelend wat je me
Hebt geflikt, wat je mij hebt aangedaan.…
Gescheurde nacht
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.065 In de smoezelige kamer, brak alles los in bittere tranen
Al snel jankte ze mee, als prille tiener koesterde ook zij wanen.
Zacht zei ze: ik werk hier voor mijn kleine meid
Dat sloeg aan, ook hij leefde voor zijn zoontje, altijd!…
Gesloopt
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
544 De kogel slingert,
puntloos beukt hij erop los
Tot splinters, gruis vermorzeld
verdoemd tot bulken puin.
Gewond zonder dekkleed aan
’t is enkel nog geraamte
trillend, onder het geweld
trekken haar wortels samen.
Ze niest en proest en huilt
het hele nest bevuild
bij elke stoot ziet ze rood
haar statigheid verdwenen.…
gedicht met een knipoog
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
605 *)
strenge voordeuren
het is koud tussen de huizen, de stegen ademen
slechts hier en daar een warme bloem
voet na voet bedelt mijn bus wat smartengeld
verzameld voor een hoger doel, vergaard uit losse hoeken
en een zak vol stof
deuren zwijgen tot stilte leeft
een snelle blik vergeeft en mijn voorzichtig vragen
laat
wat ogen…
Haard en herfst
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
718 In de herfst verzamelen wij de zon
jij diep in de kleren ingepakt en ik
wat luchtiger achter de rolstoel aan
Met de venkel is het haast gedaan
proeven voorzichtig de zoetheid van het blad
In de hof plukken wij het groen van de pisseblom
voor de hoenderen in hun ren, zij kakelen
als altijd bij het zien van ons er lustig op los
Ik…
Bloemen
gedicht
3.2 met 36 stemmen
16.938 Op het water dreven bordkartonnen blaren,
De vlinders vielen uit elkaar tot losse vlerken
En van geur verdorden alle perken
Als alle mensen eensklaps bloemen waren.
------------------------------
uit: '262 gedichten', 1974.…
Overal liefde
hartenkreet
4.1 met 19 stemmen
1.117 Los of we teleurgesteld,
somber of gefrustreerd zijn.
Of dat we nu boos zijn over het verleden of
angstig over de toekomst.
De liefde blijft binnen in ons
én onze omgeving.…
JEANNE & AMEDEO
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
722 Wegkwijnend naakt, dat lijdt aan verlangen
Soepele lijnen, poëtische kleuren
Hash, brandewijn, om zijn kijk op te fleuren
En Montparnasse in zijn doeken te vangen
Filosofie en gedichten aanhangen
Verzen vergarend om zich op te beuren
Tedere zuilen uit steen los te scheuren
Steeds in gezelschap van Maldoror-zangen
Zwijn zijnd plus parel…
miranda warning
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
946 U heeft op elk moment het recht
het oude los te laten
en u te beroepen op 't eeuwige hier en nu.
vraag 1: Bent u zich er nu bewust van
hoe de wetten van 't bewustzijn werken
zoals ik u heb uitgelegd?
vraag 2: Als u zich nu bewust bent
van uw scheppingsvermogen,
wat wenst u dan te creëren?…
Mijn vriend, de blonde dood
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
561 opborrelende woorden kruipen nabij als opstijgend maagzuur,
verankerd als een kankerende hoest,
die niet verdwijnt met een slok water,
maar terugkeert,
als gele urine,
keer op keer,
sterven,
vanochtend,
bij het naar bed gaan,
was ik moe,
ik keek in de ogen van de dood,
en kende geen schroom,
de dood bemint zij die vrezen,
maar ik laat niet los…
arend
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
589 Hij brandt het op zijn netvlies
en laat het niet meer los.
Laat zich dragen op
de handen van de windstroom.
Zijn adem kan hij sparen
voor zijn onvoorziene duikvlucht.
Wanneer weet hij niet
misschien straks of later.
Zijn blik staat op scherp
hij is er voor gekend.
De wolken zijn aan hem gewend
hij klieft erdoor.…
Weg in de massa
netgedicht
4.4 met 21 stemmen
598 Maar met een onuitgesproken lach rond haar mond
lieten haar lippen los
en verdween ze in het fotogeheel.…
De ruiter
poëzie
3.0 met 1 stemmen
979 In vlammenpracht, die pralend hem omvangt,
Rijst hoog de ruiter op zijn donker ros,
De wapperende manen waaien los
Van 't edel dier, dat naar 't gebied verlangt,
Waar reiner lucht het vonkelend omprangt,
Waar het zal dolen door 't fantastisch bos
Van sprookjesrijken, waar met vreemde dos
Onaardse kleur 't onaardse land omhangt.…
Eiland
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
562 Flarden van verlangen
hinken op een gedachte
van leven oeverloos
verder niet ziend
Spoelen grondzeeèn
de bodem los
van bestaan
het wit slechts
als schuimkoppen
Op grauwe golven
doet monotoon
motorisch geweld
het scheepsdek
verlangend trillen
Patrijspoorten kijken
schimmig van binnen
naar buiten slechts
achter druilerige
regengordijnen…
Voorhoede
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
607 In de hitte van de strijd
los van andere haat en nijd
dezelfde kant opgaan.
uitkomen op hetzelfde plein,
een eendere taal spreken.
Zonder uiting of woord
in de bepalmde tuin van het witte huis
onder een getralied balkon staan,
blakerend in de voorjaarszon.…
Tandenfee/ gebit van Opa
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.661 Weet je Oma, mijn tand zit los,
ach mijn kind, nu ben je de klos
je verliest je tanden maar voor even,
krijgt er grotere voor terug
daarmee doe je dan je hele leven,
is de bedoeling maar doe maar vlug
je verloren tandje onder je kussen,
want dan komt de tandenfee
die laat een muntje voor je achter
en neemt in ruil je tandje mee.…
Tjukurpa (droomtijd)
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
533 en dan
begeef ik mij zomaar
als witte austraalneger
in eigen droomtijd
mijn wispelturige haren
dansen rond in kleuren
over eigenhuidse
stammenwet
oerkracht is hoorbaar
beschilder mijn huid
als verloren mens
met witkalk
en aardse mystiek
daar waar
geboortegeesten wenken
op de heilige Uluru
ontwakkering
slaat woeste tranen los…