3533 resultaten.
In de diepte van de herfst
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
49 Dagen bewegen trager door
mij heen; het wijde landschap verschuift
zonder geluid, met natte paden en vergeelde randen
in het zien, en ergens daarin lijkt iets ouds opnieuw te willen spreken.…
In de diepte van de herfst
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
11 Dagen bewegen trager door
mij heen; het wijde landschap verschuift
zonder geluid, met natte paden en vergeelde randen
in het zien, en ergens daarin lijkt iets ouds opnieuw te willen spreken.…
Avondgoud
hartenkreet
2.7 met 6 stemmen
8 De avond verstilt
een merel zwijgt op een tak
goud rust op het land
De avondzon legt koper
over het open land, waar schaduwen
langzaam de paden vervagen, gras drinkt de laatste
warmte uit de lucht, terwijl de wereld haar scherpe lijnen verliest.…
Beatrix en haar z(o)on
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
502 De laatste resten van de zon schijnen op het graf van haar uiteindelijk overleden zoon Friso, zo dichtbij gelegen, zo zichtbaar vanuit haar kasteelraam op Drakesteijn
Maar ook is hij Friso zover afgedreven, verstikken de gedachten van 'houden van':
"Kon je maar even bij me zijn"
Want wat hield zij van deze baby, van dit kind, van deze jongen…
LIEVEHEERSBEESTJES
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
454 Mijn God waar zijn ze
lieveheersbeestjes of houdt
hij ze liever thuis…
Amalgaam
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
525 Imperialisme is geoorloofd
Opdat niet iemand elders het gaat doen
Is een sofisme dat volken heeft beroofd
En werpt een smet op ons erfelijk blazoen
Gekomen zijn we tot de ontdekking
Dat de mens volwassen is geworden
Dat dit de allerlaatste stuiptrekking
Zij van een conflictueuze orde
Één aarde, één toekomst, één familie
Beklemtoont de…
Wie We Werkelijk Zijn
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
298 Ik voel de vleugels van vergetelheid mij omarmen,
als een warme deken op een koude nacht.
Gevoel vervliegt als rook naar verre kusten,
waardoor dit moment ontdaan is van pijn en schuld—
een perfecte samensmelting van harmonie en ontzag,
eenzaam penetrerend, doch aangenaam bekend.
Maar ik ontwaak, als uit een boze droom:
naakt in mijn schande…
rij vrij om komkolom
hartenkreet
3.3 met 9 stemmen
1.036 tot de slotsom
dat qualitate qua het concept kolom
meer ruim bood op rijm bemeten
dichters van groot gezag logen er niet om
een bijkomend voordeel van rij terzij
was de naamsverand’ring van G.Komrij
voortaan weledele heer G.Komkolom
in samenzang raakten we bezopen
schreven fado’s als kromkolom
lachten ons letterlijk in de from
als padden…
Hysterie
netgedicht
2.6 met 16 stemmen
1.217 Schichtig als een bange hond
aan zijn baasje vastgeklonken
loop ik hijgend in het rond
op zoek naar de vaste grond
in gepeins verzonken
Hallo mijn liefste
ben zojuist verdwenen
als een glimlach in de nacht
in mezelf verborgen
onbeduidend en onschuldig
zwevend naar een stille kracht
Zoekend op het stille pad
van vergetelheid en voeten…
requiem
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
1.980 mijn wangen
voel ik mij langzaam zakken
nu ik niet langer zwem
terwijl de koude zee
mijn woorden doet vergeten
die ik je ooit eens zei
of minstens één maal dacht
laat jij mij zachtjes los
omdat je hebt geweten
dat ik het wel zal redden
geheel op eigen kracht
terwijl de lage zon
mijn ogen doet verblinden
tel ik nu mijn stappen
op het pad…
zoals die anderen
hartenkreet
3.8 met 14 stemmen
2.984 Zonder anderen is ze niets
haar mening is zoals die van hen
ze kan niet kiezen, ze wil niet kiezen
ze is zichzelf niet meer
geen moeilijke keuzes wil ze maken
en zonder haar mening gaat ze op pad
ze laat zich leiden door die anderen
ook al is ze hun mening zat
wil jij ook zo worden???…
hartenkreet
3.3 met 9 stemmen
1.023 gekleurd
Jij maakt zoveel emoties in me los
Rode krullen dansend in de storm
Slanke handen teder en zo fijn
Een trui onhandig omgeslagen
Trieste ogen vervuld met pijn
De rust van de natuur zo mooi en zacht
Het gefluister van de wind in mijn oren
Gevlucht uit de drukte van de stad
Waar ik even niet meer bij wil horen
Weet niet waar de paden…
Door ’t kreupelbos
poëzie
3.1 met 9 stemmen
2.802 Wie in zijn jeugd op gladde baan
Te lang aan moeders handje stapt;
Geen strobreed hoeft ter zij te gaan
Of op geen steentje trapt,
Wijl hij zich nimmer voorwaarts waagt,
Eer ’t pad voor hem is schoon gevaagd, —
Hij heeft het zeker kalm en goed,
Maar blijft, bij ’t minst verlet, een bloed.…
de reis
hartenkreet
2.7 met 30 stemmen
4.660 ons leven is een avontuur
vol bergen en met dalen
meedogenloos is de natuur
zullen we ooit het eind wel halen
liefde en vijandigheid
doorkruisen ons het pad
wat vroeger ooit een vriendschap was
wordt nu zwaar overschat
maar de reis moet verder
en hoe dichterbij we komen
zie ik niet meer hoever ik ben
door massaalheid der bomen…
Binnenste buiten
netgedicht
4.1 met 30 stemmen
1.022 ik ben meer
dan het gevoel dat jij me geeft
jouw woorden dreigen,
zijn gericht op open wonden
doch met eigen onmachtig
speeksel doorzeefd
avec toi, la basse opinion mourit en même temps
nog steeds
de strenge vroege akkoorden,
aldoor onderweg,
waar op het voortschrijdend pad
het genot zelden bekoorde;
een kinderziel is met verwarring…
Meibloesems I.
poëzie
3.4 met 5 stemmen
2.117 'k Voel me als een kindje, dat een volle kelk
Langs diepdoorploegde paden zoetjes draagt,
Zó bang voor 't storten van de blanke melk,
Dat nauw 't de voetjes te verzetten waagt,
Die dartle voetjes, rap genoeg voor elk
Gevleugeld diertje waar de hand naar jaagt!…
Regenboog 1
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
971 Wij gaan zitten midden op het pad,
Jou bruine ogen ontmoeten de mijne.
Niets hoeft, alles kan en mag.
Niemand die iemand wil opeisen,
Liefde laat zich niet bewijzen.
Onze ogen zuiver en helder-
Zoals het water uit de bron,
Als de blauwe lucht en als de zon-
In elkaar dieper en verder kijken.…
Duisternis
hartenkreet
4.5 met 12 stemmen
885 Langzaam gaan mijn ogen open
En zie een lichtje daar op het pad
De handen uitgestoken
Stemmen overal om me heen
Ik pak de handen en voel me geborgen
De stemmen stellen mijn gerust
Van ver weg ben ik gekomen
Toch lieten jullie me niet alleen
De kracht die me is aangeboden
Helpt me nu, door de duisternis heen
Ik heb jullie nodig, ik was…
De trol die niet kon schrijven
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
2.068 niemand speelde met hem
waar moest hij heen
als de zon nou
eens schijnen zou
werd hij vast liever
net wat trol wou
maar door de bomen
kwam geen zonneschijn
ze hielden 't licht tegen
als een gordijn
trol wilde nu
de zon een brief sturen
maar hoe o hoe
hij dacht vele uren
schrijven kon trol niet
wat toen gedaan
hij ging op pad…
Lichte tred
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
776 Op de frêle schouders draagt
ze een ransel met de elementen,
de wind, de regen, en haar
fantasie, die de vragen van
dit kind laat wegen,
op het gezicht de zon, haar niet
verblind, die haar en de verlichte
paden in passtele kleuren tint,
het haar als vers geschoren hooi
doet geuren, verstuiven stappen
zich in zand, waarna seizoenen…
Moeizaam op zoek........
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
743 Moeizaam op zoek naar de liefde voor het leven
diepbedroefd verdwaal ik in mijn eigen geest
misschien wel op zoek naar mijn kinderlijke ziel
een zee vol herinneringen en vele frustraties
hobbelige duistere wegen,oneindige velden
grimmige gezichten en wazige gestalten kruisen mijn pad
geen horizon te bespeuren, geen sprankeltje hoop
die mijn…
Hoe je geliefde te herkennen
gedicht
2.3 met 19 stemmen
10.693 O, zacht licht op paden langs manmoedig gras, o,
zicht op het dociele kroos, de prudente koeien.
------------------------------------------------
uit: 'Hoe je geliefde te herkennen', 2006.…
Niemandsland
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
569 Hoeveel adressen
heb ik nu gehad,
hoe vaak ging ik als slak
met mijn rugzakhuis op pad,
waarom ging het telkens mis,
deed ik wat ik niet wilde
maar toch gebeurde
als iemand zeurde
over mijn
verstopt verdriet
of degenen die op mij letten
mij volplakten
met negatieve etiketten
waardoor ik zelf
maar amper zichtbaar bleef,
gerechtigheid verdween…
Niet stuk
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.973 wil eigenlijk helemaal niet weten
Dat jij weg bent
Dat ik je nooit meer zie
Niet meer in het echt althans
Het is beter zo
Ik weet het
Niet voor mij
Maar wel voor jou
Ik zie nog beelden
Ik hoor nog ons geluk
Nog steeds kan ik ons van iedere dag nog proeven
Maak mijn beelden alsjeblieft niet stuk
Achter ons de welbekende paden…
Door 't Kreupelbos
poëzie
3.5 met 12 stemmen
2.502 Wie in zijn jeugd op gladde baan
Te lang aan moeders handje stapt:
Geen strobreed hoeft ter zij te gaan,
Of op een steentje trapt,
Wijl hij zich nimmer voorwaarts waagt,
Eer 't pad voor hem is schoon gevaagd -
Hij heeft het zeker kalm en goed,
Maar blijft, bij 't minst verlet, een bloed.…
Het jaagpad
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
625 Aan heimwee toegegeven ben ik voor even in m’n oude dorp,
loop langs het bruine water over het jaagpad naar de dreven,
zie nog m’n oom hangend in z‘n zeel op ‘t oude pad en tante
die aan de helmstok staat; mijn god wat voor leven was dat.…
De tijd gaat door
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
546 geopend
in mijn woonkamer
blijft de vrijheidstune luiden
bij die gedachte voel ik me vrij
van dag tot dag
de natuur leidt me
ook zonder jou
ik zeg tot ziens
op het ritme van de wind
de tijd gaat door
in een wereld vol realiteit
laat ik je gaan, ik laat je los
omdat ik om je geef
‘ons’ bestaat niet meer
zo neemt ieder zijn eigen pad…
sneeuwruimen
hartenkreet
4.1 met 12 stemmen
753 Of denken zij dat, net als thuis, een vloerverwarming alles redt
wanneer zij chillend voor de buis zich storten op hun nieuwste Pad?
Dit alles minzaam overpeinzend schuif en veeg ik lekker door
‘k heb koude voeten, ’n kop vol snot en rode konen en ik hoor
het “dankjewel” al van de oudjes; da’s genoeg; dáár schuif ik voor!…
Kent gij het land?
poëzie
4.0 met 2 stemmen
908 Kent gij de berg met 't steil en kronklend pad?
Het muildier baadt zich in der wolken nat:
in holen woont der draken zwart gebroed,
de rots stort neer en over hem de vloed.
Kent gij het wel?
Dáárheen, dáárheen,
gaat onze weg, mijn Vader! Kom, dáárheen!…
Belachelijk blij
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
561 Blij met de geplette egel op het pad.
Blij dat ik ‘nee’ zei tegen mijn vriendin
en mezelf nog één wandeling alleen gunde.
Ik kan het schreeuwen van de daken,
alsof dronken van blijdschap.
De belachelijke glimlach op m’n gezicht,
bezorgt me kramp in mijn mondhoeken.
Ik barst van de metta,
voor mezelf, het bos en alles er in.…