6019 resultaten.
ik zie me in je ogen staan
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.506 armen
met vuisten dreigen ze
hoofden knikken met
een vreemd gezicht
ik zocht je maar jouw
trekken blijken ook gewist
in het geluid
herken ik wel je stem
maar je woorden zeggen
niet dat je me kent
ik pak je bij je jas
draai je langzaam om
je borsten zijn er nog, maar
in je blik voel ik me dom
ik zie me in je ogen staan
verloren…
mij met hun hoogtepunt gekroond
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.840 ze willen stilte
zonder ogen in hun nek
geen handen die ze voelen
niet meer verlangen op het net
ze willen stilte om te
vinden wat verloren is
wat nooit geboren is
maar zo ongrijpbaar leeft
ze hebben alles uitgeplozen
mijn hart en ziel gekozen
mijn lichaam uitgewoond, mij
met hun hoogtepunt gekroond
ze zochten jaren
die vergeten…
Jean!
netgedicht
2.6 met 13 stemmen
1.132 ."
Mijn tere pen trekt uitgeschoven
sporen, doodgebloed, want in mezelf
ben ik mezelf in jou verloren.…
op weg
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.286 voor het eerst op weg alleen
met helemaal niemand om me heen
de regen klettert tegen de ramen
we zijn nu niet meer samen
de stoel naast mij blijft leeg
en als ik de druppels van me gezicht veeg
zal ik nu alleen zijn
je gezicht niet meer zien van opzij
maar ik voel me niet verloren
ik zal je stem nog vaak horen
het was een groot…
in licht dat uren schemert
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
680 bomen staren in de mist
huilen druppels op de straten
het geluid vermindert zicht
stilte voelt verlaten
gevangen in het grijs
dat kilte is gaan dragen
omklemmend soms met ijs
als de vorst is aangeslagen
takken wijzen troosteloos
verloren naar de hemel
aarde lijkt wel bodemloos
in licht dat uren schemert
stappen dempen in het gaan…
Schrift
netgedicht
3.8 met 18 stemmen
6.321 het verleden
Vergeten in een schrift
God, ik kan de wanhoop voelen
Het druipt haast van elk woord
Verlopen in geel vergoten tranen
Maar door niemand ooit gehoord
Wat was ik jong toen
Ik zie mezelf nog zitten
Nog zoveel om naar uit te kijken
Nog zo weinig om in te spitten
Verse tranen treffen oude
Ik wil me niet langer verweren
verloren…
Verscheurend
netgedicht
3.8 met 36 stemmen
1.439 Smartelijke pijn van ’t zijn
Niet bij machte te veranderen
Het onlosmakelijke festijn
Wat “leven” heet voor anderen
Verwrongen verwachtingen
Verdwenen levensidealen
Keer op keer overpeinzingen
Doorlopen of verdwalen
Verloren geraakt in de tijd
Moe gestreden geest
Lichaam verliest de strijd
Verlaat te vroeg het feest
Tijd glijdt…
Wacht op mij .....
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
1.090 Zwijgend staat zij aan de rand van het meer
waar rimpelloos wateroppervlak verdronken
zinnen laat verdwijnen in bodemloze klanken
verankerd in het uiteindelijke weten
Verloren in het lege nachtelijke niets
terwijl het duister tranen naar de morgen stroomt
overspoelen hete golven woordloos verlangen
naar het onbegrensde van het minnen
Fluisterend…
het lachende konijn
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
1.544 van het koren
de middag golft van warme zonneschijn
zij duimt zichzelf in slaap en wordt herboren
met op haar arm het lachende konijn
zij streelt het zachtjes langs de lange oren
en vraagt zich af of dit een droom kan zijn
ze zwijgt omdat geen mens haar hier kan horen
dan op haar arm het lachende konijn
met knuffelen is zij de tijd verloren…
De afstand
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.311 De genegenheid is lamgeslagen
ontwijkende ogen tot wij gaan slapen
ineens de kunst om mij te plagen
ik merk dat ik mij met angst bewapen
Vertrouwen brokkelt langzaam af
jij bent als vreemde nu herboren
de liefde die ik ooit aan jou gaf
gaat met gemak in verdriet verloren
Onvermijdelijk volgt straks de knoop
van onzekerheid tot aan razernij…
Zwart
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
1.391 De kleur van m'n leven
vergrijsd tot zwart en wit,
grijstinten overheersen,
het rood verloor zijn pit.
Droeve dagen volgen
op veel te lange nachten,
mijn ogen verlangen terug,
naar hoe ze vroeger lachten.
Mijn arm heeft zich erbij neergelegd
- hij zal nooit meer heel zijn -
van binnen heerst het zwart,
en overheerst de pijn.…
vlindervriendjes
hartenkreet
3.8 met 24 stemmen
2.224 Zeldzame vlinders
Met vleugeltjes zo teer
Streken onverwachts
In mijn broze hart neer
Fluweelzacht en fijn
Heb ik ze ontvangen
Verloren in liefde
Totaal onbevangen
Ze streelden me lieflijk
Gevoelig en trouw
En fluisterden zacht
Dit geluk is voor jou
Lieve vlindervriendjes
Nu lijkt alles voorbij
Zijn liefde was te klein
En te groot…
Joost
hartenkreet
2.7 met 20 stemmen
1.949 Als een verloren vlinder
In de grote groene natuur
Voel ik me alsmaar minder
Dankzij jou uit die cocon gekropen
Nu kijk ik angstig om me heen
Ik zal altijd op je liefde hopen
Je hielp me door weer en wind
Je was mijn rots in de branding
Voor het eerst werd ik echt bemind
Ik vraag me af waar je nu bent,
Wat je nu doet?…
Boze tranen
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
946 bevroren tranen,
ben boos, woest, onmenselijk kwaad
en er is niemand die nog beweegt
en werkelijk weet waar het over gaat
Ik huil eenzaam verdriet, onmacht,
de vele onwerkelijke lach stralen,
ik huil ongesproken woorden
en de gruwelijkste verhalen
Ik huil de hemel uit de lucht, ik huil
de morgen dood, van buiten groot,
van binnen verloren…
Hond
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.320 De zon worstelde met de bergen,
verloor
en zonk weg in een zwart dal.
De wijn walmde uit mijn mond,
de schemer sloot mijn ogen
en ik besloot terug naar bed te gaan.…
Geknakt .....
netgedicht
3.4 met 40 stemmen
11.092 zonder jaren
te tellen, plakken op
een maagdelijk wit vel
papier herinneringen,
bedrukt, slaan letters
een leven over, ooit
geleefd, tot de dood
ons scheidt, haalde
de man met de zeis
mijn leven eerder in
dan het graf gedolven
kon worden, bedolven
onder gehuilde tranen
zal de diepste kuil niet
het vertrouwen opgraven
dat verloren…
gedachten
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
2.055 lopend langs zee
diep verzonken in gedachten
hoge golven
intens verdriet
verloren
niet meer kunnen denken
dromend over wat is geleden
hopen voor later
jij komt me tegemoet
met je handen in je zak
tranen rollen over je wang
je hebt spijt zeg je
vergeven
tranen van blijdschap
de zee komt tot rust
we lopen zachtjes door
we zijn…
De belofte...
hartenkreet
4.8 met 92 stemmen
2.623 vertrouw me maar, laat me
begaan,
ik voel me in jou
verloren...
Ik verken je lijf, met
zachte handen,
weet, wat je grenzen zijn,
voel je lichaam hevig
branden,
bruist mijn hart als een
fontein...…
Bierkaai
hartenkreet
1.8 met 20 stemmen
2.040 Om vloeibaar bocht
Rood of geel
met schuimkraag
De beuk erin
Meppen zal ik
de spetters vliegen in het rond
om vocht
gedrocht
heb je gevochten
en ik verloren
Lief heb ik je
innig lief
Ik laat je gaan
vecht niet langer
tegen de bierkaai
vaar wel…
Schaduw in het zand
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
984 Verworden tot een schaduw op het zand
Bizarre spiegeling in water of op land
En flarden van gedichten
Larderen haar gedachtestroom
De werkelijkheid veranderde tot droom
Verloren dagen kleven zich aaneen
Verwachtingen in doosjes opgeborgen
Haar hart gesloten in afwachting
Op de droom van morgen
Ze verdoet haar toegemeten…
Redenering
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
797 Af en toe heb ik
te veel gezien
te veel gevoeld
veel vaker nog te weinig
breekbare woorden
zwerven door mijn hoofd
maar er zitten gaten
in mijn denken
nieuwe ideeën
vallen daar vaak door
voorgoed verloren
als waren ze niet geboren
maar toch kan ik niet anders
dan erkennen dat jij het was
die mij er toe bracht
het leven opnieuw…
dag
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.564 een druppel valt
het is mijn
laatste traan
bij het koude
witte laken
de spitse neus
prikt een landschap
in het uitgestrekte
oog in oog
met verleden tijd
bevroren in een
verloren strijd
mijn gevoel lift op;
hij was een echt mens
mijmer ik
dat zeg ik altijd
bij het overschrijden
van de aardse grens
ik draai om
verlaat wat…
hugo is opa geworden
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
5.241 hij glom van oor tot oor
je zou zeggen
daar zijn geen woorden voor
meer een boom van een gevoel
als u begrijpt
wat ik bedoel
kleinkind gezond geboren
bompa's spraak verloren
maar nee hoor
'die mooie ogen
gelijken die van oguh
ze zijn van mijn'
mijn commentaar is
dat dit niet raar is
hugo ging wel uit z'n dak
met d'ogen uit z…
zijdezware rozen
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
633 kapotte ramen
en ik tel de dagen nog te gaan
je hoeft niet te zien
dat ik ween of dat je
de lucht met lood vermengt
mijn ogen
zwaar van grassen en algen
waren ooit de bron van vruchtbaarheid
en nu, door wanhoop weggedreven
neergehaald tot aan de zee, zo oud
zo stiller dan vergrijsde lagen
tot aan de horizon, over het strand verloren…
hoeve Bouwlust
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
481 hoeve Bouwlust heeft verloren
en is nu een eenzaam krot
de deur staat nog wel open
maar de planken zijn verrot
griezelig kruipt er schimmel op de wanden
in de voortuin zwiept de wingerd
ferm zijn takken door het raam
tussen distel en brandnetel
ligt een bordje met een naam
dat verpulvert onder mijn handen
er knagen kevers aan de balken…
Euthanasie
hartenkreet
4.1 met 17 stemmen
3.607 opgesloten in mijn aftakelende lichaam
moe en verdrietig van mijn eigen lijden
gulle eindigheid in besloten ruimte
verloren vrienden van vroeger
hoop op bevrijding van bezetting
van pijn en verdriet in overvloed
nu wachtend op een stem uit de toekomst
afscheid van achterblijvers in een dode ruimte
mijn kracht is weggeëbd en uitgeput…
Phuket - een uur in zes Polaroids
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
760 golven van de Andaman.
18.32
Twee roze boten gaan op
in de vlammen van de zonsondergang.
18.44
Op het zand wenken
donkere krabben het tij naar binnen.
18.56
Tussen rotsen en strand
schieten vissen schichtig heen en weer.
19.08
Als een rookpluim
verduisteren vleermuizen de gele maan.
19.20
Twee verkoolde boten
dobberen verloren…
No rising of the sun in the East
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
630 Dekking zoekend voor de kogelregen,
jammerend om degene die ze verloren.
Regeringen, ze willen het niet horen,
en niemand, niemand houdt ze tegen.
Hun soldaten, wachtend om de hoek,
met geweren klaar om te gebruiken,
zien de mensen angstig weg duiken.
In het Oosten is de zon even zoek.…
Het dal
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
695 Een onzichtbare wereld
van oorzaken en motieven
de waarheid slechts een idee
als een dagroom bij wijle
die gedachten beheerst
Wijlend in het trage dal
blijf ik kijken naar de zon
die zich nu en dan laat zien
tussen overhellende rotsen
wat is het klam hier benee
geen warmte om te klampen
Maar oponthoud
voedt de twijfel
verloren woorden…
Verdwaald
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
964 Waar is toch de lach gebleven
die met de zon
ten onder ging
weende met het opkomen
van de maan
en fluisterde tussen rotte bla'dren
van de laatste novemberdag
verdwenen
van een verlaten gezicht
voorbij starend aan de wereld
schreeuwend naar de sterren
in het strakke donker gericht
oh mens
gij die 'm vind
in verloren landen
schenk…