5346 resultaten.
Bijzonder...
hartenkreet
3.3 met 12 stemmen
1.759 Er word wel eens gezegd,
maar eenmaal in je leven,
nu weet ik pas hoe waar dat is,
je een keer helemaal geven.
Hoe groot is dan de pijn,
hoe groot is het verdriet,
als blijkt dat niet mag zijn
zoals je het graag ziet.
Hoe groot de pijn ook is,
hoe diep die zit van binnen,
de kern is niet te raken,
het gevoel zal overwinnen.…
mailen
hartenkreet
3.8 met 20 stemmen
3.867 Er komt geen bode aan te pas
om onze mails te bezorgen.…
Mannen
hartenkreet
3.3 met 15 stemmen
3.233 Toen we pas waren getrouwd
wastte hij wel even af.
Nu gaat het met pijn en moeite
en vindt het meer een straf.
En toch zijn we nog steeds
gelukkig, en samen bij elkaar.
Ik zou het zo weer overdoen
al die één en dertig jaar.…
Vriendschap?
hartenkreet
2.9 met 61 stemmen
6.842 Ze kennen me nu pas
een half jaar, misschien wat langer,
en al die goede zorgen,
maken mij alleen maar banger.
Want de vorige keren,
duurde het hoogstens een jaar,
voor het weer mis ging,
en ik door moest zónder haar.
Een echt lange vriendschap,
is mij nog niet overkomen,
nee, die bestaat bij mij,
nog enkel in m'n dromen.…
Een bevroren traan
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
2.017 Ik zou dagen om je kunnen huilen
weken, maanden, jaren
Tranen zouden onhoudbaar vloeien
maar ik wil er wat bewaren
Bewaren voor juist die momenten
dat ik je het allermeeste mis
Dus voor een soort van noodgeval
pas als de helse pijn opnieuw voelbaar is
Tranen zouden blijven stromen
Want dat je weg bent is een feit
Maar hoeveel pijn me dat…
de God van toeverlaat
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
811 van het aardse lijden
we geloofden Hem
leefden in een
mateloos vertrouwen
op goed en slecht
kon je nog bouwen
we deden alles
voor elkaar
je bent verloren
in de drukte geen
erelid van ons gezin
we bidden soms
nog voor het eten
meer uit gewoonte
dan als goed begin
als alle wegen
lijken afgesloten
en het licht verdwijnt
dan pas…
Neergepend
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
1.559 Ontbloot pagina voor pagina de
letters van mijn zinloze ziel;
Stille getuigen van wat was
Caressing
Brandt met die priemende kijkers een
holte in de rubrieken van mijn borstkas,
waarop je genoegzaam sliep
Sweet desire
Gooi me dan de kolenkachel in
als een prop verfomfaaide columns
stichter van het liefdesinferno
Slowly dying
Dan pas…
blootsvoets
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.137 van verdwaalde vuile kogels
dat hij geen schoenen heeft
bezorgt slechts bloedende voeten
wonden die wel kunnen helen
in het beloofde land van elders
klein en wereldwijs te vroeg
zoekt een kind een nieuwe thuis
een niet kapotgeschoten huis
waar het kind-zijn nog wenkt
dat in zijn haveloze rugzak
de ellende met hem meereist
zal hij pas…
achtergrond
netgedicht
4.1 met 25 stemmen
1.476 lang -
mijn tong vermijdt
woorden die het
geluid van minnaars
of hun drang naar bezit
kunnen verstoren
- meneer lijkt zich te schamen -
ik noem minnaressen
bij naam en staar
mijn zinnen naar
grijze, dove tegels
- mevrouw kijkt langs mijn haren -
al naargelang
de scherpte werpt
het licht me in de schaduw
- ik pas…
Vrijheid
netgedicht
4.2 met 27 stemmen
1.222 Maar we kunnen pas zeggen
dat we in vrijheid leven
als iedereen daaraan meedoet
dan praten we over vrijheid
en gaan de de discussie aan
om hand in hand het debat
over vrijheid aan te gaan.
Motie aangenomen?…
kiezelt vaag geluiden
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
599 je langteent woorden
op een ander pad
kiezelt vaag geluiden
in vlagen wind die ik
dan even niet kan duiden
je overspoelt me
met gevoel zonder
richting aan te geven
terwijl ik dacht voor even
jou standvastig in je leven
maar impulsief is
weer de dief van woorden
waarvan betekenis pas
later komt in onze
eerlijke bekentenis…
Even wachten
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
1.642 De stilte gevolgd door de benige klop aan mijn deur
Vergezeld van die weeïge geur vertelde mij alras
Dat te pas en onpas de bode van onheil verdriet
Zo fluisterde men immers al, de dood er was
Maar nu was hij toch aan het verkeerde adres
Even gluiperig te buurten zonder bericht vooraf
Verklaarde ik hem met aanverwante ziektes de oorlog
Verwenste…
Nacht.
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.052 Oorverdovende stilte
Jouw gezicht niet te zien
Je hand die mijn huid raakt
Beklemmend en mooi
Adem stokt
Twee harten bonzen
Een tak die ik gooi
IJzingwekkend duister
Een oehoe roept
Je knijpt in mijn arm
Zacht liefdesgefluister
Een ster, soms de maan
Versluierende wolkenslierten
Spookachtige kruinen
Gauw hier vandaan
Haardvuur wacht
De pas…
Sneeuwblind
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.398 door sneeuw als ik soms was
zocht ik de randen van het pad
met witte vlokken op mijn jas
die zoveel winters had verslagen
maar gekregen van mijn vader
die hem niet meer nodig had
kroop ik nu dicht tegen hem aan
me schuilend voor de witte vlagen
En zo liep ik wat vooruit
terwijl ik in mezelf bad
dat het met jou nu beter ging
sinds jij een pas…
Die rond en wulps
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
815 heb in grieks profiel
kunst en schoonheid
van hun leven gezien
vorm gegeven met
een lach die rond
en wulps alles vermag
in vrijheid tierelantijnen
de wijnen en bokaal speels vindt
in arcaden liefde weer genade
pas later strakt de macht
die de romein hen
overweldigend bracht
rechter korter marsiaans
het speelse is teloor gegaan…
Gewetenloos
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
495 Het was gedaan met het gemis
ondanks dat haar hart gebroken was
zij wilde dit verhalen op een man
een simpele prooi, dat kwam van pas.
Huiden waren aan elkaar verbonden
ogen kruisen diep in verlangen
het willen voelen, het willen hebben
warmte diep en blos op je wangen.…
Marte Jacobs
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
523 Je vult mijn gedachten,
in elk gedicht
huppelt jouw pas,
lees ik jouw gezicht.
Die zandkloppende handen,
je grappige weetjes
dan weer onbereikbaar
en toch
wij tweetjes,
geen plekje te vinden
in heel Amsterdam
die jouw gestalte
aan mijn blik ontnam.
Mijn Marte
ben je gebleven,
tot lang na je dood
was jij mijn leven.…
Parels voor de zwijnen
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
596 Waar heb ik het verloren, toen
ik omkeek en vele jaren ouder was,
vergeleek me toen ik werd geboren,
ben ik levend dood of begint het pas
een gedreven duel in een tweegevecht,
lijken beiden helften even echt,
waarvan de waarheid verder reikte
dan het toekomstig pad, zocht naar
de kwaal in het hof van Eden, maar
wist niet wat, waarschijnlijk…
Op de kerk-hoven
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
692 Het lijkt wel alsof het Pasen wordt:
overal bloemen op de graven;
nog haastig even langs gaan bij de doden,
bij de levenden die niet meer hier zijn.
Is de dood plots weer toegelaten;
verdringen kunnen we hem immers niet.…
COENACULUM (1) Voor B. (1944-2001)
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
482 Of zijn gewikkeld weer in bakerdoeken
Mijn oogleden zijn als gesloten blinden
Waarachter vraagtekens ’t waarom verslinden
En uitroeptekens het gemis vervloeken
Ik zag je en je wou geen brood meer breken
Ik zag je en je wijnkaraf was leeg
Toch stuurde je me kort daarop een kaart
Van Jezus aan het kruis; je was bezweken
Toen wist ik pas…
DOODGESCHOPT (redeloos geweld)
hartenkreet
3.6 met 24 stemmen
1.327 in 't gareel
verloederde in onze maatschappij
nooit enige liefde
drank, drugs en geweld
hadden het oordeel al geveld
haar bestaan was hakkelend
door het leven gaan
hier een greep en daar een duw
proberen te overleven
collecte ging aan haar voorbij
niet opgenomen in het systeem
stierf zij reeds voor de dood
het leven werd haar pas…
De Bende
netgedicht
4.3 met 34 stemmen
2.007 de stegen oogden nooit te donker
geen stad te guur, geen buurt te grauw
we liepen niet, we zweefden
de nacht bracht huiver, angst en kou
we teerden op vergeten honger
die knaagde en die vervaarlijk vrat
de jongste van de bende vluchtte
ver weg van de verkilde stad
geen tijd nu om de held te spelen,
te draaien rond de hete brij
pas…
Mijn gezette stappen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
853 sporen na
waarvan ik de herkomst nu
niet meer herken
de stilte joeg het donker voorbij
het was de aantrekkingskracht
die mijn innerlijk doorwoelde
het verlangen ernaar
wordt steeds groter
in mijn denken huist
er ergens nog rust maar het
is versmolten met angst
die ik ervaar als de nacht
mij toedekt met stormen
die pas…
dictators
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
520 waarom laten mensen
niet hartelijker voelen
dat vrede pas lukt
als men tweedracht vermijdt?…
vrij
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
789 Ik voel me zo gevangen,
Tussen alles en iedereen
Voel ik dat ik nergens bij hoor,
Ben ik zo alleen
Balancerend op het randje
Voel ik me pas echt bevrijd
Hoef ik nergens aan te denken
Heb ik geen besef van tijd
Nergens hoef ik aan te denken
Voor me staat de dood, achter me het leven
Met niets dan stilte om me heen,
Ben ik bevrijd voor…
erfenis
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
1.003 Maar door jouw snelle einde, begint ons leven pas.
Vrede in de hemel waar je naar toe zal gaan.
Kijk maar naar beneden en zie wat is ontstaan.
Die natte trieste ogen, werden snel weer droog,
bij het tellen van jouw centen.... en niemand...
kijkt omhoog.…
Origineel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
546 pen kan achterhalen
En die altijd verder uitgediept
Enkel helderder gaat stralen
Of je nu huilt, of stil geniet
Je kunt geen poëzie bereiken
Door het nieuwe toverwoord
Niet door geëngageerd te lijken
Door te dichten, ‘zoals het hoort’
Dichten is geruisloos schreeuwen
Inkt die vloeit als hartebloed
Als het voelt als dood of leven
Dan pas…
Hand begon
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
885 Gekortwiekt, verschrompeld,
geknakt, half gevallen
rottend en afgestompt
de aarde laat moeizaam los
wat het ooit begon
maar laat tinten bestaan
totdat er geen sterren meer zijn
onzichtbaar de scheppende hand
die nooit laat gaan
vuisten ontspant en palmen opent
soms pas diep in de herfst
als de laatste mist het erf opsluipt
'sterven…
kerstmis
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.042 hingen kransjes
door moeder zelf gebakken
en 's avonds werd het even stil
als vader dan ging staan
voorzichtig lichte hij de kaarsjes
die glanzend branden gaan
vrede op aarde zong dan mijn moeder
vrede toch voor iedereen
zij geloofde echt dat het zou komen
al was dat niet meteen
kerstgeschenken kregen wij niet
en je besefte veel later pas…
Op het linnen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
602 heb mijn doeken
gevuld met alle tinten groen
maar de lente wilde niet ontwaken
in sierlijke lijnen
bloemen gestalte gegeven
hoe ik probeerde zij wilden niet leven
krulde in blauw grijs
schuimende golven tegen het strand
het water liep dood in het zand
pas toen de zon ging schijnen
lieten schaduw en licht
op het linnen de zielen weer…