5374 resultaten.
Het onverwachte Stil
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
203 Wat maakt ze af van
wat niet meer bestaat,
als tijd zich stilletjes
uit haar handen laat
ze zoekt geen antwoord
geen verzoenend woord,
alleen wat nog in haar
lichaam voortspookt en boort
soms loopt de middag
dwars door het verleden heen,
een boom werpt schaduw
op een plek waar nooit iets scheen
de wereld houdt zich vreemd
genoeg niet…
Wachten op het ruimen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
70 Nieuwe Begraafplaats
achter de wal van de stad -
voorbij de Elysese Velden
.....waar mussen zich tegoed doen
.....aan brokken brood en de duiven
.....niet durven met verscholen
.....in hun midden een kraai
.....die een mus slaat
De dekplaten zijn donker
Hier begint de nacht
midden op de dag
Hier verlaat je de stad, het leven
in de schaduw…
Liefdesbrieven uit het grensgebied
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
107 Ik ben de schaduw die jouw woorden vangen.…
Schaduwstilte
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
462 Wij zijn niet meer bij elkaar in die droom
er ligt een schaduwstilte in ons nieuwe domein
de echo gehoord van verborgen muziek
waar wolken in gekte voorbij zweven
is nu de kalmte van de zomernacht
zelfs het afscheid doet geen pijn
niet meer in mijn hart
nooit meer in mijn gedachten
het is voorbij
in dankbare schaduwstilte.…
Doodspel
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
3.148 Stille getuigen zijn aangespoeld
In de nacht van morgen
De sterren van de hemel
Zorgen voor een schaduw
Blijf zitten waar je zit
Het is doodspel.
Voorbij de regenboog
Staat een schaduw dode rozen
In een waanzinnige wereld
Vol geweld
Op weg naar het noorden
Is het doodspel.…
De zachte stem van de heggenmus
netgedicht
2.6 met 27 stemmen
777 Tussen takken schuilt
zijn lied rijst uit de schaduw
stilte in de lucht
Hij kiest de rand van de wereld, waar takken
verstrikt raken in dicht groen, waar licht gefilterd wordt door
een waas van twijgen en onkruid, waar de grond zompig is van vergeten
regen, waar stilte nooit helemaal stil is.…
Omgekeerd Morgenrood
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
270 O, hoe verrast dit breken mij: geen zuivere dageraad, maar omgekeerd,
waar schaduwen dieper worden juist als zon de hemel kust.
De wind draait, brengt een geur van verre regen mee,
en laat mijn huid tintelen alsof hij rouwt om wat voorgoed verdween.…
in bijna bewogen gordijnen
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
960 ik voel magie
in bijna bewogen gordijnen
weet je daar thuis
in mogelijk verschijnen
je bent mysterie
kijk naar je raam
zie niets bewegen
lees wel je naam
je licht in het donker
een schaduw te veel
is even een domper
dacht je alleen
je rust in het ochtend-
ontwakende huis
groeit zacht met de zon
in een vogel die fluit
ik ken…
In de tuin
poëzie
4.0 met 15 stemmen
3.021 Seringen waaien paarse zoele
Geurige schaduwen, gril en moe.
Aan tengre boompjes, haast nog schuil,
De witte zuiverheid der rozen;
Midden in hun half open tuil
Besluiten zij hun schuchter blozen.…
De zon
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
1.234 Achter schaduw een goed heenkomen zoeken
misschien in kerker of door tijd gevonden nacht
die zich met graagte openbaart en zich
heerser noemt met donker zwaard.
De pen die immer door de dagen krast
weet van scherpte en gemak. Zo legt hij
ongemerkt het uitzicht bloot, maakt
het beeldend af.…
Corvus Marinus
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
1.263 Onder mij zwenkt een schaduw
flakkert een toorts en tiert
de bootsman. Hij beperkt
mijn keel met een ring
hij houdt mij aan het lijntje
hij scheept mij af met spiering.
Eens schiet ik weg als een speer
naar de pier en droog daar
mijn veren in de avondwind.…
Ik aai je
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.252 oren en je neus
Je wangen en je haren
Ik aai de tranen uit jouw ogen
Ik aai de fronsen van bezorgdheid weg
Ik volg de lijnen
van jouw armen
Je handen, je benen
Je gezicht, je buik
Ik teken je
In gedachten onthoud ik je vormen
Jouw lichaam; mijn tekening van liefde
Ademloos ben ik, verward een beetje
Zacht houd ik je vast
Als de schaduw…
C L O W N
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.149 Één oog open
één oog dicht
één oog schaduw
één oog zonlicht
Éen wang zonneschijn
één wang verdriet
Z'n eigen ogen
Zie je niet
In zijn spel tragiek
De kunst is zijn mimiek
De lachers op z'n hand
Al staat zijn hart in brand
Elke voorstelling weer
Opladen, keer op keer
Nooit humeurig
Nooit down
Ach ja, hij was maar 'n clown.…
"Vlaalderen Feest"
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
763 Mijn schaduw
zwaait driekwart rond mij heen
niet te volgen
ook al draai ik op een been
andere mensen
die mij gade slaan
kijken rond,
zien ze mij dan niet staan
Aan de hemel
staat ook Jantje maan
sommigen
hebben er al opgestaan
een ongekend geluk
alleen voor die paar eersten
de anderen kunnen nu
best met Vlaanderen feesten.…
bol van vroeger
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.392 de weg leek
zo bekend
ik liep alleen
jouw medeweten
had vergeten
me mijn schaduw
mee te geven
de hemel was
weer sterrengroot
de maan stond vol
en bol van vroeger
toen de romantiek
nog alle kansen had
bewust de tijd vergat
even vrij
op harten jagen
ogen aasden en
haar glimlach
zong verleidelijk
de melodie
ruiste magie…
GSM
netgedicht
3.7 met 47 stemmen
7.692 Zij zit verscholen in het scherm
van haar gsm, benen over elkaar
bezig te zijn, haar been wipt op
en neer, met één toetst zij als
Luky Luke met ’n vinger
een shaggie rolt en sneller
schiet dan schaduw valt
Haar zonnebril trekt zij omlaag
zodra zij ziet dat ik te diep
in haar bruine ogen duik
Zo kan zij weer koel, afstandelijk zijn
haar…
De horizon verlicht !
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.200 begrip
om het drijfzand
te kunnen trotseren
wat mijn leven beheerst
voorzichtig tastend en afwegend
bepaal ik de nieuwe koers
mijn vertroebelde vergezicht
zal zich weer kunnen vormen
tot die ontluikende lente
die ik eerder verloren was
de mist die mij belemmerde
slaat neer op het jonge gras
de zon verlicht moeiteloos
dat wat in de schaduw…
want je kleur is de hemel
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
921 ik zag je bewegen
boog voor een kind
ontweek vluchtige vingers
deint op het zwoel van de wind
je blad is al grijs met
het bruin van slagregens
je groeide niet op
in het aards paradijs
je hebt je verstopt
in het groen langs de wegen
in de schaduw van bomen
is bloei over stilte gekomen
je spreek mensen aan
ze willen je plukken
verrukt…
Werelden zonder jou
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
2.613 In de eerste wereld
zouden dromen bedriegen
schuwden schaduwen zichzelf
begon haar waarheid te liegen
In de tweede wereld
daar straalde de zwarte zon
bleef haar leeftijd eeuwig elf
omdat ze niet ontsnappen kon
In de derde wereld
raakte het verleden nooit af
steeds herhaald in dieper zelf
ontkenden rozen jouw stille graf
In de huidige…
Winter beelden
netgedicht
2.9 met 14 stemmen
1.247 vlokken
snijden de lucht en de wolken nijd
klitten samen tot het wit tapijt
git alomvattend wit getooid
met zwart dat contrasteert
totdat de zon het heeft ontdooid
en alles weer opnieuw onteerd
kraaien kreten schor vergeten
spreuken in de natte westenwind
hongerig in kliek getroept bezeten
de naakten worden wit verbeeld
werpen schaduw…
een droom in perspectief
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
1.243 het schilderij is klaar
een droom in perspectief
de verte ingekleurd met
wensen en verlangens
je domineert de
voorgrond en drapeert
je schaduw in de
rafels aan de horizon
alsof ik ooit met
jou begon, een grof
penseel vol lusten, in
streken die niet rusten
je stapte plotseling in
vertrapte de structuren en
verbleekte toen de achtergrond…
Toscane...
hartenkreet
3.0 met 19 stemmen
2.989 Toscane
Hart van trotse schoonheid
Cipressen langs de horizon
De warme wind
Zoekt zijn weg door de dalen
Toscane
Wijngaarden luieren in de zon
Olijven rijpen langzaam
Sereen is het landschap
De zon kleurt de velden
Toscane
Land van heerlijkheden
Genietend van rust
In schaduwen van stilte
Bergen sieren de aarde
Toscane
Tijd staat stil…
ik streel je huid
netgedicht
3.0 met 14 stemmen
1.486 die je
me schenkt
ik proef je in
de geur van hooi
maak je mooi
en geef ons
weer momenten
ter herinnering
in je tranen
zie ik je verdriet
ik wil die pijn ook
voelen en delen
zodat liefde alles
weer kan helen
het is mooi
te leven
in jouw smaak
je streelt mijn tong
je allure heeft
bewondering alom
ik wandel in
je schaduw…
je zingt de lengte in de dagen
netgedicht
2.5 met 18 stemmen
1.157 je bent de zon
je stralen dansen stofjes
ik wil sjansen, met je
geuren op balcon
langs de gevel
val je zomaar binnen
belicht daar mensen
die ook jou beminnen
je oogt zo donker
in het wit van steen
je schaduw laat
me nooit alleen
ik hoor je ruisen
als de wind vlaagt
langs de huizen
je bent mijn refrein
je zingt de lengte…
waarmee het bloot weer roze kleurt
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
1.219 rank en stralend
in het dwarse kunstlicht van
de zon groeien de contouren
een blik die horizonnen
breekt in vage tinten die de
dag vervloeien op het doek
van een palet met schaduwen
doopt duister zich in licht
en kleurt een vale schemering
met donker wordt
het wit van grijs naar
zwarter dan de nacht gebracht
een handpalet met rood…
Aanvaarden
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
1.240 een ruw geslagen vuren kruis
achterover hellend door de haast
waarmee het schreiend was geplaatst
achter de restanten van een huis
brandt het netvlies vretend zuur
’t kruis dat dodelijk ongerust
verstild haar kille schaduw kust
over evenbeeld in miniatuur
vrijwel zeker overrompeld
zal ze binnenkort ten gronde gaan
voorgoed in…
De Schommel
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.562 De wind wappert
Door de glanzende haren
Om het stralende gezicht
Vrij als een vogel,
Met vertrouwde bewegingen
Op weg naar de wolken
De zon, ver weg
Speelt met de schaduw
En knipoogt omlaag
Een vrolijke lach
Vanaf de schommel
Die steeds hoger gaat
Maar dan…
Een scheurend touw
Gevolgd door een klap
Verbreekt de rust
De wolken…
winterkinderen
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.318 is een heerlijk sleetjerijden
een zweven op de gladgeschaafde noren
de pijn beperkt tot tintelende oren
geen flauw benul van ongeneeslijk lijden
toch zullen jonge dichters eens bevriezen
of kennismaken met het zwarte wak
hun onschuld zal het van de vorst verliezen
maar laat ze even in het paradijs
onwetend van de naderende smak
de schaduw…
Eenzaamheid
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
1.848 Eenzaam zijn
en traag, wanneer het donker komt,
de schaduwen ervaren.
Namen noemen
en tegen muren praten,
urenlang zichzelf verlaten.
Een stoel verplaatsen in de hoop
daarna niet meer alleen te zijn.
Ramen sluiten,
een boek dat open ligt dichtdoen.
Van dromen in een bed bedaren
en morgen alles overdoen.…
Noorderlicht
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
2.741 in koeterwaals spreekt ze roerend
zonder poespas of dure woorden
lieert ze klanken uit het noorden
mij naar it marrenlân vervoerend
vlak aan het water droom ik haar
bij ’t paviljoen, naast pottenstrand
waar de zon het startersland verbrandt
en ik zwijgend naar haar schaduw staar
dichten dansen mij lokkend naderbij
talen mij in tomeloos…