1000 resultaten.
Hoe kunt ge slapen?
poëzie
5.0 met 2 stemmen
1.137 De nachtwind huppelt langs de vloed
En draagt mijn groet
Naar 't huis der Allerliefste mijn:
Hoe kunt ge slapen, maagdelijn?
Een parelwitte maneschijn
Spreidt op het meer zijn zilvren gloed,
Spreidt schaduw op uw blank gordijn; -
De schaduw van het breed geboomt
Waaronder 't oog geen spieders schroomt...…
De smaak van bloed
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
628 tussen drog en droom
rijdt werkelijkheid
haar scheve schaats
ik wil niet dat
mijn hunkering
in helderheid op gaat
ik neem je hand
steel je vingers
maar geef jou geen plaats
kus je lippen
roze rood en bijt
de smaak van bloed
pel mijn sluiers
een voor een
ontdek ontloken vloed
in vuur
versmelt mijn naakt
met jou voorgoed…
Volledig brak
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
417 met grijze vingers
krabde de dag
aan het duister van
de nacht wat
overbleef was koud
en nat bedruppeld
de ziel putte het
riool met zicht op
de hemel door
schuimende stuwing
van het uiterst
smerige water
het nirwana bleek
een zilte droom
die stokte tussen
eb en vloed en juist
op dat dood tij
kwam ik volledig brak…
September aan zee
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
804 Getijdenmoe, maar nooit aflatend
geeft zij gehoor
aan eb en vloed
onstuimig op het ritme
van een eerste najaarsstorm.
Een verloren meeuw
krijst zich moeizaam
een weg
naar het ruime sop.
De zomer is nu
verder weg dan ooit.…
Jutter van tijd .....
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
742 Mijn roep om hem
wordt nooit gehoord
het geluid verdwijnt
op het bewegen
van de wind
stormerderhand
heeft hij mijn
hart veroverd
golven overspoelen
verstand dat ooit
gedachten liet
winnen van emoties
verloren in de vaargeul
van het leven
brengen ook dit keer
eb en vloed zoute tranen
geluidloos verweven
met parels…
liefdesbron
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.491 kan jij leven met mijn liefde
een belofte van trouw
aanvaard jij de gebreken
samen met mijn hart
volmaakt is de zon
met jou in haar stralen
jouw hart is de bron
waar ik mij zal laven
vervuld van liefde
ontsprongen in hoop
als een passioneel verlangen
overvloeit ons de kracht
in een eeuwigdurende vloed
liefde als een stroom…
Opspattend wit
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
396 traag golft
stilte langs kusten
vol begrip
geen felle
confrontaties
in opspattend wit
een rustig weten
op een bodem
zonder vergeten
stromend
meanderen zonder
direct te veranderen
in opgaande
vloed langs de
weidsheid van strand
tot daar waar
herinneringsbanden
terabytes kleuren in zand
zo voedt database aarde
de kwantumcomputer…
Strandwandeling
hartenkreet
4.3 met 9 stemmen
1.248 het verdriet uit mijn tranen jaagt
tegen de wind in en tegen het beter weten,
de snelheid van mijn gang vertraagt
op weg naar het vergeten,
een blauwe vlek tot aan de horizon
het schreeuwen in mij stilt
en in de wind die keren kon,
mijn hoop wordt opgetild,
raap ik een schelp uit het rulle zand
en staar naar het vertrouwen
dat in de vloed…
tsunami
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
871 cijfers
met een eigen
leven
twaalf-twaalf
elf-negen
begrippen
over ieders
lippen
al qaida
tsu-na-mi
kijkkast kotst
vloed
verwoesting
over stranden
vol
kerstbomen
geen
ontkomen aan
in land gezogen
in-
leef-
vermogen
kelk Leed
tot op
de bodem op
netvlies
gebrand - wij
reiken Hand
raken Heil…
Schaduwtuin
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
653 sporen lopen door het zand
in korrelige lijnen
van links naar rechts
en omgekeerd
tot zee ze laat verdwijnen
toch klopt ze op de open poort
storm laat haar lang wachten
tot ooit de vloed weer liggen gaat
verdwenen in gedachten
de beklijving van
het hemellichaam
loopt ze beslist eens bijster
want geborduurde vlinderlijfjes
bedekken…
lanzarote
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.245 wandelen
hand in hand
langs het strand
eindeloos
de horizon als doel
miljoenen lavakorrels
rollebollen
in de wind
zachtjes klotst
de branding
het geluid kietelt
mijn oren
het wordt vloed
een rode gloed
de lucht bloedt
hartverscheurend
twee meeuwen
vliegen schreeuwend
de zonsondergang
tegemoet
vakantie
een bewuste vlucht…
Mijn schaduwrijk verlangen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
500 Bont en blauw steen en gruis
de maan sprak zo even
maar er was niemand thuis
Ach, waarom dan thuisblijven
wanneer elders de vloed wordt gedronken
uit schelpen gevonden op het strand
De naakte zee helt naar voren
en lijkt te ejaculeren
tegen de blauwe bonte hemel daarboven
Doch gezichtsbedrog rijpt
mijn schaduwrijk verlangen
naar een…
Werd de hemel gekust
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
485 we golfden
volgden de beweging
van eb en vloed
in totale ontspanning
stilte en rust
werd de hemel gekust
steeds trager
kabbelde dood tij
wij draaiden opzij
zagen de schepping
wonderen oogsten
hun conceptie voorbij
we zijn opgestaan
voelden intuïtief het nieuwe
leven in samen verder gaan…
Onwaarschijnlijk
netgedicht
3.4 met 19 stemmen
675 Toen het water stil werd
en hij langzaam een verleden kreeg
zoals de stervende meeuw
op het strand
probeerde hij nog de vloed
tegen te houden.
En daarna het aflopen van het water.
Hij besefte dat zelfs met al het vocht in zijn ogen
hij nooit sterk genoeg zou zijn
om zee te worden.
Ik waaide verder met een roos.…
regendruppel
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
821 Eeuwigheid is het tij,
snelheid de vloed.
En ik,
wie ben ik,
dat ik mag zien
in vertraging?
Eb ik weg in die grote zee
als een traan?
Maar ik, ik zie toch
die ene druppel?
De regenboog als een teken
van een diep verbond.
De duif
heeft het begrepen.…
er is altijd een overkant
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
592 zie de zwemmer
hij is daar en wacht op vloed
dagen om te begrijpen
wat hem doet drijven
duinen krabben
het lichaam zonder water
heeft hij dan niet gevoeld
niets dat als een rivier begon
spiernaakt
de brug is hoog, hoger
dan de honderd nerven
in het zand
een laatste ark
kokhalst splinters uit het stof
nog van de tijd over…
Mijn golven
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
564 De golven van mijn tijd
In regelmaat
Van mij af
Op mij af
Golven
Pieken
Dalen
Zonder mij geen mens
Die ziet wat komt
Wat gaat
Wat stijgt
Wat daalt
Zonder mij
geen vloedlijn
Geen eb geen vloed
Geen piek geen dal
Ik bepaal wat hoog is
Wat laag is
Ik vorm de golven
De golven van mijn tijd
In regelmaat
Op mij af
Van mij…
Het hek van de dam
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
538 het water
wilde niet scheiden
in jouw stroom en de mijne
het bleef vloeien
uit de bron die we
samen hadden geslagen
ik geselde wind
jij verdroogde de regen
wij kwamen elkaar steeds weer tegen
hebben de vloed
toen gesplitst bij de oorsprong
met stenen de bedding verlegd
maar het hek van de dam
heeft het niet kunnen houden
wij…
Droom mij vandaag
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
897 Mij met jou hand in hand
de golven volgende langs het strand
samen lekker uitwaaiende op een pier
in de zon die schijnt op ons plezier
Zo uitgelaten als een kind
waarin ik mezelf en de liefde vind
Het leven belevende zoals het mag
met jou zo samen op deze dag
Dichter bij jou bij eb en vloed
met jou in zee want dat voelt goed…
Was ik maar
netgedicht
4.5 met 15 stemmen
739 Het spel van eb en vloed.
Liefste, ben je er nog ? Ik ben de meeuw die je teruggaf aan de wind.…
huid - na huid - na huid
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.175 jouw hongerige ogen
raken welvingen
beroeren plooien
zij heuvelen en dalen
in jouw ogen zal ik
meegaan van eb naar vloed
en omgekeerd
elke beweging zal ik volgen
samenvallen
met al wat er is
aanzwellen zal ik met jou
tot bliksem en vuur
hartstochtelijk zal de nacht zijn
huid na huid wegrukken
huid - na huid - na huid
tot enkel…
Nachtwacht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
226 Meeuwen krijsen,
De branding breekt de golven,
Vloed komt, eb gaat,
De zee deint in eeuwigheid.
De zon verdrinkt,
De horizon vliedt heen,
Hij wacht op haar,
Die verdween
In de zwarte hemelnacht,
De sterren straalden hun licht,
In de nacht zij verdween uit zicht,
Van hem die op haar wacht.…
Voor jou
hartenkreet
3.4 met 14 stemmen
2.243 Mijn diepste wezen steunt op jou
jij brengt het licht in mijn ogen
maar zonder kijken kan ik volgen
want, jij hebt mijn stilte bewogen
Eenzaamheid is een volle zaal
verborgen in miljoenen mensen
doch deze ziel kent het geheim
en weet zich niets te wensen
Zoals eb en vloed samensmelten
tot de maan hen koesteren zal
weet ik, wat in vervulling…
Zon, zee en strand
hartenkreet
3.6 met 18 stemmen
1.654 Hij maakte een hart van goud
Uit het zand, anders was er niet
Niemand zag zijn stille verdriet
Een teken van liefde, die ene, van wie hij houdt
Toen de vloed eindelijk opkwam
Was hij verslagen en aangedaan
Het stilde niet zijn vuur of vlam
En hij bleef zwijgend stilstaan
Tot het hart zijn vuur bluste
En hij huilde, zijn hart sloeg
Vlak…
Meervrouw
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
974 Een meeuw schreeuwt
de zee achter het duin,
wind verstuift het land,
passie tussen eb en vloed
helm geeuwt wuivend,
wortels diep in zand
genegen in het zwin,
het zilt bekoort en voedt,
bevrijdt ze de elementen
in haar aardse tuin,
die kleine zeemeermin,
- mijn godin -, die golf
en horizon berijdt,
meer waarde,
meer vrouw, meer min.…
Kapel Mercy-center Madison (U.S.A.)
netgedicht
4.9 met 7 stemmen
870 Vogelenzang en eeuwig water,
altijd weer ebbe en vloed
maar diep besef van de Ene
die allen in allen begroet.
Hartslag die duurt
maar rustig wordt als het water
golvend en kabbelend
slechts nu, nu.... niet later.
.…
Zee
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
669 Mijn denken stroomt
als vloeistof
minder wild dan
eb en vloed;
druppels, vast als waterstof,
de einder tegemoet.
Golven vormen
het oppervlak
van klotsen en geschitter.
Onderdak voor het paradijs,
zachtgroen en diep,
zout-bitter.…
In schuim
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
441 warm loopt
droog zand
loom door
de vingers
van mijn hand
hun vrije
val schrijft
tekeningen
overal op
het strand
dit vloeibaar
zandgeheugen
is de database
van alle leven
sinds het ontstaan
waar lucht
en wind al
eroderend
de nieuwste
opslag zoekt
krult vloed
het eerste golfje
dat in schuim
alle aardse
info verhult…
De strandjutter
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
562 zijn ogen op de vloedlijn gericht,
struint hij tussen wrakhout,
wat schelpen en bruinig wier
in een ver verleden verloor
hij zijn hart aan de zee
alleen zijn dromen,
zijn dromen bleven hier
in de kille plaggenhut
van zijn onstuimig bestaan
spoelt eb en vloed
bij nacht en ontij
komt hij weer tot leven en gromt:
de zee geeft minder…
Gedachte tot zinken
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
812 Als een diepblauwe wilde rivier
nemen mijn gedachten de vrije loop
heel even waren ze net nog hier
maar nu drijven ze slechts op hoop
Overspoeld door enorme verwarring
meegesleurd door onverwachte vloed
verlamd door innerlijke verstarring
verlangend naar een beetje overmoed
Gaat deze vlucht over tot verdrinken
of dwingt het positieve tot…