405 resultaten.
DE DICHTER
poëzie
3.5 met 8 stemmen
2.412 Want, week 't gewijde jaar van leed en arrebeid:
'k herbruike zonne en zaad, 'k herbreke daad en tijd,
'k herleve, schromend schoon, mijn leve' in u, Gedachte.…
De plas en het water
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
974 Wandelen zeg ik je,
lopen loopt,
zie ginds in de verte,
de grachten,
de sloot;
pas op voor de plassen,
niet met je nieuwe kleren,
kijk uit voor je schoenen,
mama wordt boos,
stop met knoeien;
niet te diep in het water,
je kan nog maar pas zwemmen,
papa is moe,
hij wil zonnen in zijn stoel,
papa heeft een kater,
gisteren was het laat…
Paulusma in de verleiding
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
791 in november bij weerman Piet
zo voorspelt hij op zijn blog
voor de zekerheid zelf precies net niet
Piers Corbyn heet de daar vertaalde profeet
volgens Elsevier in de wieg al sterrenkundige*
sindsdien voor zijn daaglijks brood weerkundige
Niemand weet hoe hij werkt en meet
de baas van Weather Report wil alleen kwijt
ik doe het puur op zonne-activiteit…
HET ZONNELICHT IS NEERGEDAALD
poëzie
4.7 met 9 stemmen
4.503 Noch nacht en is ‘t noch dag: het vier
der zonne is schaars geweken,
of, helpzaam wordt de keerse hier,
daar de avondzonne ontsteken.
Het pinkoogt, of ‘t een meiske waar'
dat wenen wilt, van verre,
nu zuid, nu noord, nu hier, nu daar
een' nieuwgeboren sterre.…
O, zalige nachten.
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.279 Als dwalende sterren zijn de ogen van haar,
Als sprankels der zonne mijne ogen;
Haar boezem gelijkt aan de rollende baar,
Mijn borst is als 't onweer bewogen.
Nu heb ik de bane des hemels ontdekt,
De bane der zoetste vermaken;
Nu heeft ze de vlamme des levens gewekt,
Die jeugdig en vreugdig zal blaken.…
Afscheid van mijn werk
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.478 Mijn gedachten dwalen af
naar zoete momenten,
razende stormen,
schitterende opkomende zonnen en trieste zonsondergangen.
Wat er ook gaat gebeuren, het komt nooit meer terug.
Ik ga leuke dingen doen, maar toch.
Afscheid van mijn werk
Maar ach, ik ben al ruim over de oceaan gezwommen op mijn levenspad.…
DE KOEHOEDSTER.
poëzie
5.0 met 1 stemmen
3.043 De koe die schurkte laag haar kop
de gouden zonne scheen erop
en op het zwart en witte vel
en op de lichtglanzende bel,
die rinkte, die rinkte
zo fijn.
Het dorp was naar de mis gegaan;
het meisje liep maar zoetjes aan
door 't groene pad langs 't korenland
en voerde 't koetje aan haar hand.…
Moeder bij der wiege.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
985 ‘Ons zijvertrek is alree door de zonne verguld,
Hier zijn we nog zacht in schemer en schaduw gehuld,
Mijn zoontje rust in zijner wiege zo stil,
Dat ik het lieveke liefst nog niet wekken wil.
Vandaag is mijn dromerke jarig. Een keurig tooitje
Omgeve en siere mooi zijn schommelend kooitje.…
HET ZONNELICHT IS NEERGEDAALD
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.463 Noch nacht en is ‘t noch dag: het vier
der zonne is schaars geweken,
of, helpzaam wordt de keerse hier,
daar de avondzonne ontsteken.
Het pinkoogt, of ‘t een meiske waar'
dat wenen wilt, van verre,
nu zuid, nu noord, nu hier, nu daar
een nieuwgeboren sterre.…
Meizang
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.535 De zonne schijnt, het beekje vliet,
De bloemen komen uit,
Het windje wiegelt in het riet
Met aangenaam geluid.…
Ik zie de zon
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
448 grote verdriet
waarom weet jij nog niet
ik laat me omarmen
in zonnestralen
en laat na het warmen
diep adem halen
en adembenemend
wiegen in de koele
zacht deinende zee
zwevend in ‘t zwoele
dobber ik en drijf mee
naar het blozende bloed
van het late licht
dat met mij voorgoed
ondergaat en rust
aan een ruisende kust
ik zie zilte zonnen…
Opwaartse Vlucht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
447 En ergens, waar de horizon zichzelf herhaalt,
ontvouwen zonnen zich—eeuwig, ongebonden—
elk een kroon van licht voor wie durft opwaarts te zien,
terwijl de aarde, zachtjes sidderend, haar adem inhoudt.…
Melkweg in de lucht
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
416 Ze zeggen dat wij
wonen in een spiraal van vuur en ruimte,
tussen zonnen, als stof dat niemand kent, toch dansend rond
een bleke vlam. Ons kleine thuis, een reis zonder einde; een verhaal van tijd.
Toch voel ik de grond, de
wind, bomen, een trage rust die zich laat
horen. Naast mij ademt iemand zacht, alsof stilte spreken wil.…
Natuurfluisteringen
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
534 Glinsterende zonne-
stralen vallen als streken van penseel over het weidse veld.
Ik voel hoe stilte zich uitspreidt in mij, een kalme ruimte zonder grenzen.
Bij een open plek blijf ik staan,
het licht danst op het water. Elke golf draagt
een geheim, een belofte van beweging.…
De schim van P.C. Hooft
poëzie
3.6 met 5 stemmen
3.294 En waar zij hem bewondering betaalde,
Loech hij de hemel aan, der zonne 't meest,
Die weder-lachte en alles over-straalde.
Een minnedicht speelde om de fijne mond,
Doorhonigd van gezang; uit de ogen daalde
Zijn schalkheid, die geen droefenis verstond.…
Iris
poëzie
3.9 met 13 stemmen
7.225 Ik ben geboren uit zonne-gloren
En een zucht van de ziedende zee,
Die omhoog is gestegen, op wieken van regen,
Gezwollen van wanhoop en wee;
Mijn gewaad is doorweven met parels, die beven
Als dauw aan de roos, die ontlook
Wen de dag-bruid zich baadt, en voor 't schuchter gelaat
Een waaier van vlammen ontplook.…
De Morgenstond
poëzie
3.6 met 11 stemmen
5.330 Zo ook de Meester, die u riep
En tot een licht der wereld schiep,
Die grote Zon der Zonnen,
Schijnt met een glans van eeuwig goed
Voor 't venster van het toe gemoed,
Met opdoen was 't gewonnen.
Stofwormpje onder 't dak van stro,
In 't leeme huis, hoe zijt gij zo?…
lichtvanger (voor V)
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
553 hij staat stil naast me voor een uitbundige zonsondergang
de lucht boven het korenveld staat in vuur en vlam
hij knijpt de ogen halfdicht en mompelt:
ik moet altijd weer genoeg licht vangen om te schilderen
ik knik, stomgeslagen
we dwalen in een weidse, oneindige blauwe nacht
sterren schitteren als citroengele zonnen
zo groot dat ik ze bijna…
Kuddenwacht
poëzie
3.3 met 3 stemmen
1.866 D'hete zonne, die heur stralen
deur de dichte takken stak,
blekte grilge gouden rondkens
op zijn oud soldatenfrak.
Nevens hem zwaar asemhijgend
zat zijn zwerte schepershond,
met de oren recht omhoog en
neerstig kijkend om en rond.…
HALF APRIL
poëzie
4.5 met 2 stemmen
3.635 ‘t Is onbermhertig koud; en ‘t kan,
de zonne ondanks, gebeuren,
dat, ‘s morgens, al dat gers is, wit
geruwrijmd, staat te treuren!
Waar wilt gij, boos geweld, naartoe,
des winters? Wij zijn wintermoe!…
GEESTENKOOR BOVEN DE WATEREN.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
901 En alle starren
En stralende zonnen
Lachen en lonken
In 't levend kristal.
Wind is de minnaar
Van 't spelende golfje;
Wind is de vijand
Der argloze baren,
Die in haar boezem
Zijn aanval begint.…
Lelystad
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
515 Voordat ‘k hier kwam,
kon ik je niet goed plaatsen
maar nu ‘k er jaren woon,
moest ik me wel onthaasten:
ik zag jouw duist’re hemels, roze zonnen,
zoveel in jou gevlogen,
mijn leven flink bewogen,
driftig gedraafd op dreven,
mijn zoon jou afgegeven.…
Zelfportret
hartenkreet
2.5 met 17 stemmen
581 Op vleugels gestrekt van liefde fladder ik nu
in volle vrijheid waarin de verschillende luchtlagen worden
doorkruist op hetzelfde moment zonnen en zweven over een veld met
bloemen en grashalmen, zo breekbaar als glas en zo kleurrijk als de jaargetijden.…
Gelijk het gonzend bliksemen
poëzie
3.6 met 9 stemmen
2.569 Gelijk het gonzend bliksemen van motoren,
waaraan een mensen-wil zich-zelve riemt,
het ondoorgrondlijk- ijle wil doorboren
tot waar de blik van Gods oog doorpriemt;
neen, gelijk licht in licht : gelijk een kaarse
zo karig, dat de zonne haar doorvreet
van 't vroege groenen tot het late paarsen
maar die haar kleinheid onverdoofbaar weet;…
Pasen
poëzie
3.5 met 50 stemmen
6.386 Pasen, Pasen,
dwaze mannen
dachten Hem in ‘t
graf te spannen,
met Pilatus'
zegelmerk:
Pasen, Pasen,
ijdel werk,
ijdel waken:
God almachtig
is verrezen,
eigenkrachtig,
Hallelujah,
door de steen,
eer de zonne in
‘t oosten scheen.…
Aan u, die 'k heb bemind om 't water van uw ogen
poëzie
3.6 met 9 stemmen
3.581 Aan u, die 'k heb bemind om 't water van uw ogen,
fontein die zindert in de zonne van de smart,
- gij die het martlen kent van 't dorre mededogen
en 't hunkeren naar de liefde in hoogmoed uitgetart;
Aan u, die 'k heb bemind om 't vlammen van uw handen,
- o vleiën om het vlees dat als een beek vervliedt;
o reiken van 't gebed dat slechts…
Goevrijdag
poëzie
3.9 met 9 stemmen
3.795 Het autaarkleed is afgedaan,
het wierookvat geblust,
de lichten al gestorven, en
de ratel zelve rust;
't houdt alles op, de zonne schijnt
te vragen, ongetroost,
of morgen zij nog heffen zal
heur aanzichte, in de oost.…
HALF APRIL
poëzie
4.6 met 8 stemmen
3.355 ‘t Is onbermhertig koud; en ‘t kan,
de zonne ondanks, gebeuren,
dat, ‘s morgens, al dat gers is, wit
geruwrijmd, staat te treuren!
Waar wilt gij, boos geweld, naartoe,
des winters? Wij zijn wintermoe!…
Zondagmorgen
poëzie
4.2 met 11 stemmen
3.766 Verscheen mij de zonne
En verlichtte de ruiten,
Een vogel zong buiten,
De klokken begonnen
te luien -
Bim! bam!
Bim! bam!
Vroeg in de morgen!
Hei! la li lo!
De zondag ontwaakte,
De boerelui gingen
In de dorpskerk zingen,
Alle klokken geraakten
aan 't luien -
Bim! bam!
Bim! bam!…
De practici
poëzie
3.4 met 11 stemmen
2.970 Vroom en vrolijk, fris en vroeg
Met de zonne wakker,
Strek uw handen naar de ploeg
Op de grote akker!
Blik in ’t rond, doch wijd uw vlijt
Niet aan ’t spekuleren;
Vriendje, hebt ge zoveel tijd
Tot filosoferen?
Mooi! zo komt ge juist van pas
Voor een tal van zaken;
Menig stal van Augias
Is nog schoon te maken!…