5142 resultaten.
deining
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
800 de zee daalde en steeg als de adem van de maan
rond mijn lichaam leek zij de armen van de aarde
zij koesterde en had mij lief en er was geen duister
haar witte schuim verlichtte steeds die lange nacht
mijn hart sloeg het trage ritme van de deining
ik rustte in de branding toen mijn voeten weigerden
en sliep in het warme zand waar zij mij neerlegde…
Om jou
hartenkreet
2.9 met 16 stemmen
2.300 Om jou
waad ik mij ver
door veel te diepe wateren
en volg met schroom
de adem en de kronkelpaden
van je veel te warme bloed.
Om jou
bouw ik kastelen
in de tuinen van mijn dromen
en leef erin met jou
als ik de wereld ooit verlaat.…
Deprimande
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
2.125 Het is een levenswalging
die ademend wordt versterkt.
Een misselijkheid van de ziel
tollend cirkelend
draaiend malend
onrust zonder gedrevenheid.…
verhaallijn
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.067 ik laat de regen mij doorweken, storm verwart me
veegt met koude vingers het haar uit mijn gezicht
in mijn adem woont de rust van voorbije dagen
onzichtbaar, omdat de ramen niet beslaan vandaag
ogen wijd open en gedachten gespitst op de verte
de nacht versloeg mij niet, ze is een bondgenoot
gaat niet voorbij want schemerhanden strelen nog
heel…
Elke keer weer!!
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.249 Elke keer weer, eventjes op adem komen
en dan weer die verdomde fout.
Steeds weer & weer.
Iets wat me elke keer weer
wil laten leren van m'n fouten
maar wat niet lukt.
Vallen en weer omhoog krabbelen.
Elke keer weer, nooit even rechtop
blijven lopen
altijd 2 stappen
en vallen elke keer weer.…
Als je kijkt
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
1.176 Net na het morgen gloren
bij het kraaien van de haan
ogen pas ontloken
kijk je me aan
In het kaarslicht, gisteren
heeft hartstocht je bevlogen
maar nu heeft mij dan toch
het morgenlicht bedrogen
je kijkt en ach wat
zou ik nu graag willen
een hele strakke buik
en idem dito billen
een adem die nog
- na deze lange nacht-
geurt als…
Nat uur
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
466 Wij samen alleen tegen kou
Een uur overdag, een avonduur,
een uur nat, een uur droog
maakt je vrij, opent wegen
Geen grens, deur of muur
De akker glanst in gloed
van avondrood en zomerzwoel
Schemer door reebok begroet
We weten: straks is het koel
De lucht buiten zacht of guur,
blauw of grijs de hemelboog
Avontuur in zon en regen
adem…
Langs de highway
gedicht
3.0 met 40 stemmen
10.013 Als ik je nu de oceaan liet zien, verdwaald
en buiten adem, één groot geratel.
Sommigen erlangs in dunne kleren,
geliefden, glimmend, argeloos
in de ijle lucht een weg op die zij kennen.…
ongeboren
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
907 In windstilte
was een kind geboren
haar naam sprak
onbestaand
het net van leven
trok de kosmos
strak voor even
adem stokte
ongemerkt
voor een stonde
geen mens
zou weten
van vruchten
die niet vruchten
in aaibaar water
dat was iets
voor oudere Goden
om het vergeten
te bedekken
*
maar het moest
nog gezegd worden
om het opgaan…
Grote haast
hartenkreet
4.4 met 11 stemmen
2.040 De plotselinge dood pronkt
met het middaguur en prevelt
volle zinnen moeder lonkt
met de nieuwe buur
en wil alvast met hem
iets gaan beginnen
vader blaast zijn laatste adem
tegen de neus van tante Griet
moeder zegt wat snedig
je broer is dood, zie je ’t niet
vader wordt begraven
na ’t middagmaal en de revue
op het kerkhof wat verhalen…
Onder het groene dak
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
728 Je hoopt voor eeuwig in deze ‘groene long’ te mogen ademen.…
Langs meander-gang
netgedicht
3.3 met 11 stemmen
634 gedachten doorkruisen
bijna kozend flamboyant
de heldere feeërieke maannacht
in een milde licht-gele straling
die je adem vervoert
rijp en volwassen
schrijf ik cirkels door gelenigd licht
zonder woorden
langs meander-gang jouw schoot
rondom de kelk van zoetheid
zacht waaiig roei jij in mijn ether
zweef ik over beelden
die tot bloei…
Koord
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
498 water, veels te diep
Om ooit nog boven te komen
Rechts is het prettig
Kabbelend water, te ondiep
Om in weg te zinken of te verdrinken
Een wind waait naar links,
Zoeft langs me heen, trekt me mee
Ik struikel, wankel en val
Zwemmend vecht ik me naar rechts
Door de kolkende donkere golven
Zonder hout om vast te houden
Hap naar adem…
Vroege herfst
gedicht
2.5 met 31 stemmen
14.043 De wind haalt nog maar adem, maar die zucht
voorspelt de gang van kan niet op naar sober.
's Ochtends nog september, 's avonds diep oktober
trekt in augustus al het najaar door de lucht.
Of 't blad nu is verzameld aan de voet
of zich als dichte kroon verheft, voorgoed
blijven de takken zichtbaar in de bomen.…
Als late liefde
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
780 Is het zo
dat jij mijn verslaving bent
en ik tracht te minderen
maar het steeds meer wordt
dat het mijn huid naar binnentrekt
bloed doet branden
gevangen in een vreemd verlangen
als een bij rond honingraad
en is het zo
dat er geen feitelijke reden is
waarom jij mijn adem beneemt
en in alle onbekendheid
zo bekend in mijn gedachten…
- Vissen -
netgedicht
4.4 met 23 stemmen
948 Vissen,
ze zwemmen
soms saai in het water..zoals de doornhaai
soms kleurrijk en soms onopgemerkt
zonder zwemles,
halen ze adem met hun kieuwen
Vissen,
ze kauwen
en kijken raar als ze slapen
of ze zijn blind in het water
..ze slijten hun leven als gewervelde dieren
zijn groter, trotser en interessanter als mieren
Ze geloven niet in…
Voor de wind
gedicht
2.7 met 26 stemmen
8.694 Mijn adem gaat daar waar zijn handen gaan
en komt tot staan in vastgeklonken ogen.
Daarna is heel mijn evenbeeld bewogen
en raakt me, ook al raakt hij me niet aan.
Ik heb mijn lichaam dikwijls afgedaan
als bron van overmoed en onvermogen
die ik haast onverschillig op liet drogen.
Maar nu wil ik het water weer verstaan.…
Woordenschat
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
613 Woorden lijken moeiteloos
te vallen, teksten van het
hart als ik ze drink, ze te
ademen, te proeven als ik
ze geschreven heb, zoals ze
te begrijpen zijn, zinnen
in een begrip als nasmaak
van een taal, achteraf gelezen
waarin een bittere bijsmaak
niet te ontkennen valt, maakt
de ziel van de wereld wijder,
verblijdt hét drinken uit…
De hoorn des overvloeds
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
523 Haar parelende ogen
kijken de mensheid aan
Er is van alles wat zij als schepping biedt
en waar haar vol treffende blik
de oevers van de ziel langsgaan
verdrinken vloeiend alle gevoelens
in een immens ademend gebied,
van kleurrijke tuinen,
afgewaaide kruinen van
krom gewaaide bomen in verbintenis
met de Aarde en het Leven
Ze geeft opnieuw…
Zacht is de nacht
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
872 Nacht, zacht, alles stil en kalm en vredig
Geen heisa of gejoel, enkel mijn adem, erg rustig.
Wat een contrast met de avond, ieder onpersoonlijk voor de buis
Intriges, geweld, reclame en erg veel gedruis.
De vrede omarmt me als een satijnen jasje fijn
Maan en sterren omfloersen de soms harde wereld, ragfijn.…
Acte de Présence
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
657 geacht,
daar de ziel dat vraagt,
mij aan de werkelijkheid
hetzij zoet dan wel zuur
doorgaans te laven
het is ook raken
aan de uiteinden
van een regenboog
of vertragen in een andante
de ogen gedrenkt
in vormeloze liefde
die de hoop zo aanlengt
ik ben geaard in het leven
doch ook meedrijvend
in de onkenbare stroom
dat draagt mijn adem…
Onoverbrugbaar verleden
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.163 Voor M. 1961-2010
Als het leven geruisloos loslaat
in verborgen leed
en geslagen wonden
niet meer helen
zingt de raaf zijn
nachtelijk zwart
in verdoofde schelpen
overbrugt de te zwakke adem
de kloof naar gemiste liefde
tevergeefs
wanneer het kind van de rekening
de belofte overneemt
de hoop op grazige weiden
voor heilige…
Leven en dood
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.144 Ik blaas m'n laatste adem uit.
waarna ik graag m'n ogen sluit.
- Niet voor een poosje, maar voorgoed.
Wat heerlijk, dat ik niks meer moet!'
Ik ben er zometeen niet meer,
ook niet bij Onze Lieve Heer,
die volgens mij nooit heeft bestaan.'
Hij is heel rustig heengegaan.
Het levensspoor leidt naar de dood.…
NÉÈRE
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.982 Hij houdt zijn adem in en pijpt niet meer zijn lied;
En ’t kind welks prille vlees nog niet leed ’t pijnlijk wonder,
Dat in haar onschuld gaat als in een kleed, ook zonder,
Gretig een honingkoek van ’t sluw bosgodje neemt,
Dat haar in wrange ruil een kus rooft, lang en vreemd.…
Ruisend riet
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
638 Aan den blanke waterkant
waar kleine bloemkens bloeien
daar hoort men het ruisend ranke riet
dat daar stil van kleur verschiet
door voortdurend schroeien
van de warme zonnekant
stijlvol is zij hoog geheven
uit den koude grond
tot dat plots haar heer
met zoveel adem meer
blaast in het rond
en doet haar stengel beven
hij slaat haar heen…
masker afgezet
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
600 plaats voor het gezicht
dat ik nog herken
van verweerde spiegels
achter de bar
mijn kamer vijf hoog
of later uit je brieven
masker had mij taal geleerd
taal van woede
van berusting
liefde woord na woord
zo ook zwijgen
als ik niets meer teweegbracht
masker in zand gelaten
maan in plooien van wind
of vliegeraars met blinde adem…
Zefier
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
584 (Zitje met zeezicht)
't Gewelf groeit mooie kleuren
Golven rollen onafgebroken
Langzaam maar zeker
Dooft de haard
Een groot bad, gevuld met zilt
Overgeheveld en gereinigd
van Oceaan naar
Vaste grond
d' Immense rots breekt en scheidt
Vanaf 't plateau in heus één adem
Spetters op de lens
Hemels' dauw
Schuim grenst de zee van het land…
Ik hoorde klanken
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
748 zoals het koele water
wiegt langs het riet
op een warme zonnige dag
woorden waarin het gevoel
het diepste, kostbaarste
van de mens lag verscholen
rondom statige gewelven
bleef het gesproken verlangen
in een echo voor even hangen
treffend als de adem
een streling langs stoelen
met zintuigen te voelen
een kunstige omarming
door…
Blessuretijd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
477 Achtenzestig jaar
Al speel jij
In blessuretijd,
Zeg je overtuigd
Van je gelijk -
Het oorlogsmonster
Heeft je leven
Voorgoed getekend
Zo vaak ben je
Al langs de smalste
Richel ontsnapt
Mensenkind dat van
Begin tot eind
Zo veel mee
Moest maken -
Eerst was je kind
Daarna vooral jood
En werd de adem
Je benomen door…
Monet à la minute
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
694 Apollo, doorklieft
de atmosfeer en licht het hoofd
in een eeuwig later
Kroon en loof vleien zich tinten groen
en mijmeren stilletjes voor zich uit
De geur van kamperfoelie spreidt
zijn nevels over een pittoreske landweg
waar de liefde hevig bloeit in een bed van
rode klaver en de wind er eenzaam stoeit
De oude brug krult zijn houten adem…