8622 resultaten.
Arme dichter
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
490 Het fluïde van de aangeboren eenzaamheid
houd je hermetisch afgesloten van het beminde
leven, geen mens kent de warboel in jouw hoofd,
er loopt ongedierte rondom jou en iedereen slikt
liever de tedere bedwelming van het vette westen,
zelfs zij die jou betrappen (denken zij) op jouw
prachtige ondeugden (die sluimeren in alle hoofden)
noem mij…
Complete stilte
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
449 Het huwelijkssprookje is een illusie en zit
alleen in mijn verbeeldingskracht, al voelt
het net zo echt als de warmte van mijn bloed,
kan het ook over een eerdere incarnatie gaan
of een volgende, zo je wilt, maar nu is mijn
lichaam in een volstrekt eenzame afzondering,
is de fata morgana kapotgeklapt en glijden
de tranen als bittere lavastromen…
Treurnis,
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
496 Ontwaakte dag,
Met droeve ogen
en voeten in de kou.
De tijd gaat onmeedogend
Van helder weer naar grauw.
Onmetelijk ben ik alleen
Met droefheid om me heen.
Waarom is alles grijs
Zelfs dit aardse paradijs?…
Dromend van mijn leven in de stad
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
445 Het is drijfzand, lastig
maar er zijn geen beesten
die mijn ogen uitsteken
om me levend te verscheuren
ook is er geen getij
geen vloed die me verdrinkt
ik zit alleen maar vast
als in beton, het zand
is hard geworden, ja
als er toeristen waren
zou ik naar ze zwaaien
op hun foto’s, maar
er is niemand
ik voel niet eens meer
hoe koud…
Stil huilen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
456 Soms verlaten
vergeefs roepend
na een enge droom
stil liggen huilen
onwetend
of ik hard genoeg roep
mijn stem niet gesmoord
in stil liggen huilen
Het is een stempel
van verlangen
naar geborgenheid
in een veilige schoot
een stempel in
mijn ziel, mijn fado
zonder weemoed…
achter glas
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
449 ik heb de lente meegebracht
de tulpen aan je deur gehangen
achter je winterse raam
heb je ze in een vaas gedaan
“kijk eens hoe mooi”
dat zag ik aan je lippen
ik heb de liefde meegebracht
als we zwaaien huil je zacht
was het maar zomer…
Het stille is niet leeg
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
551 Zijn woorden droegen liefde
boven alle pijn
en zon verwarmde de wegen
het denken vloeide in samenzijn
woorden bleven stil
waar ik enkel liefde kreeg
hoorde ze als een melodie
op het ritme van mijn hartslag
nog voelt het als volheid van het zijn
want het stille tussen ons
is nog steeds niet leeg…
ONGRIJPBAAR
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
559 kunnen tellen
Wat zijn nu de effecten, ontredderde mensen wereldwijd
Zoeken wanhopig naar oplossingen
En zien wat wij in onze consumptiemaatschappij verkeerd deden
Proberen wanhopig te herstellen, wat nu direct noodzakelijk is
Gaan rigoreus omschakelen om hier weer uit te komen
Gaan meer aan elkaar denken
Gaan contacten opnemen met eenzamen…
In Uw Hand gegraveerd
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
512 Ik was me er niet van bewust
toen ik werd geboren,
en mijn leven op aarde begon.
Ik heb het niet gemerkt,
toen ik opgroeide
en me ontwikkelde als kind.
Ik wist niet beter,
toen de pubertijd mij parten speelde
en mijn opstandigheid groter werd.
Ik leerde de wereld kennen in al haar aspecten
en raakte in verwarring door mijn fouten.…
Nachtlicht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
484 Starend in het nachtlicht
dat aantrekt als een magneet
word je soms ouder
voor je het weet…
ONTWAKEN IN HET DONKER
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
458 In het holst van die vreselijke nacht
klopte het noodlot ruw op mijn deur
Zijn melding ontnam mij alle kracht
uit mijn gezicht vluchtte al de kleur
Woorden gelijk kiezelsteen zo hard
werden grof voor mij neergesmeten
Had het noodlot dan echt geen hart?
ook nu kan ik ‘t maar niet vergeten
Ze spraken van de opkomende zon
mijn blik zag enkel…
Juist die pijn
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
413 het kijken
is anders geworden
een intens begrijpen
maar dan zonder woorden
waar begrip
altijd de lach kleurde
is nu de blik het
nieuwe gebeuren
wij zijn terug
kunnen niet meer
over de brug komen
om samen te dromen
het afstand
houden raakt ons
tot in het diepst
van onze ziel
daar waar ieder
zijn essenties heeft
geborgen tegen…
Corona_Kerst
hartenkreet
3.9 met 10 stemmen
533 kon ik je maar vangen
mijn lieve droomprinses
je immer rode wangen
geen huis of thuisadres
ik lig hier maar te draaien
te woelen maar 'k wil slapen
mijn geest blijft twijfel zaaien
dus tel ik dan maar schapen
de ochtend valt me zwaar
en Jezus werd geboren
geen feest tesaam dit jaar
want 't leven werd bevroren!…
traliedeur
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
480 ik wil deze
zei de vrouw en ik dacht
het gaat over de kooi naast mij
want ik heb in drijfzand vastgezeten
en voor dood in grachten gedreven
ik heb in huizen gewoond
waar ik niets te zoeken had
over eenzame paadjes geslopen
gesnuffeld langs kanalen
gezworven over pleinen
en gebalanceerd in hoge goten
ik ben bespot en weggejaagd
en eens heb…
HET KLOPPEND BROK STEEN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
699 op de vuist
jawel hoor, dan genoot ze dus ’t allermeest
Jongens te zien lijden was zowaar amusant
dan werd haar ijdelheid ‘t meest bevredigd
Tegen oprechte liefde leek zij niet bestand;
daar tegen had ze reeds dikwijls gezondigd
Ze scheen geboren om liefdes pijn te zaaien
aan ‘t zaaien was toch een oogst verbonden
Haar aard moest op eenzaamheid…
Opgesloten
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
531 Eenzaamheid omsluit hem,
als in een kast zonder deuren.
Met geen spleetje licht.
Afgesloten, duister, dicht.
Hij trekt zich nog verder terug
in een andere wereld.
De wereld van zijn gedachtegang.
Daar opent hij deuren
naar een prachtige zonsondergang.…
DURF EEN NAAM TE NOEMEN
hartenkreet
4.8 met 13 stemmen
1.119 Toch hoor ik je naam zo graag nog eens noemen
honderden malen zeg ik hem op een dag
een naam die mij steeds tot leven blijft roepen
in mijn eenzaamheid mijn traan en mijn lach.…
Vervlakking
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
466 Nergens klinkt geluid zo iel
als waar geen bomen
bergen of muren zijn
in eindeloze ruimte van een ziel
waaraan elke hoop is ontnomen
enkel ontluisterd in pijn.
Nergens klinkt geluid zo iel
als over verre vlakte
waar geen weerstand
of strijd overwinning ten offer viel
het leven tot de horizon vervlakte
elke roep om hulp verzand.…
Eindeloos landschap
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
547 Er ligt een eindeloos landschap
tussen jouw lucide droomwereld
en haar machtige serene werkelijkheid
de donkere nacht maakt harde muren
een vreemde wereld zonder deuren
van waarheid, stilte kent langdurige minuten
in eenzaamheid, jij gelooft niet dat de rivier
een moeder is, de boom een dochter van de zon
de golven van de zee geen…
Losmakend alleen
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
447 zag de wereld
kaal en glad
die zonder
zichtbaar pad
onoverkomelijke
obstakels had
soms glinsterde
in de spiegel van
de gladde kant
een stukje universum
in de belichting
van hogerhand
ongenaakbaar
in een setting
van diamant
strooiden zij
in alle kleuren
hun hemelse band
een schitterend
fenomeen
waarvoor ook
schaduw moest…
Alleen
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
755 Ik moet sterk zijn
Het allemaal ondergaan
Ik moet sterk zijn
Niemand mag het zien
Mijn verleden een kras
Mijn toekomst een vlek
Alles zwart en hart
Maar niemand mag het zien…
EEN BLOEMPJE KLEIN
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.584 Ik treurde om dit bloempje schoon
ze was heel stil en eiste een gebaar;
Ik dacht, ik steel haar toch gewoon
en jawel in die nacht plukte ik haar
Ik genoot van haar schone pracht
vele ranken groeiden uit haar steel
Zo eindigt haar zwart grauwe nacht
en begon haar dag, zonder krakeel
Ik beminde een lief bloempje klein
dat heel lang eenzaam…
Afgrond
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
615 Ik heb aan de afgrond gestaan,
Omlaag kijkend naar een oneindige diepte.
Ik keek over mijn schouders,
Maar ik zag enkel gestaltes in de verte.
Ze liepen zonder omkijken van mij weg.…
Vertellende stilte
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
476 Een sereen winterlandschap
schilderde je vanaf je hand
in verte van een lange winter
en het drong niet tot je door
dat iemand je op afstand lief had
maar door de dood was heengegaan
in het koude landschap van de ratio
bevroren jouw intieme gedachten
hield de radiostilte het zwijgen aan
totdat alles verdween in absentie
en wat de dood…
Portret van de avond
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
440 Ben jij degene die ik voor ogen heb
nu ik het droomportret schilder
van de avond met mijn eenzame kwast
Kom je in de nacht
om de ziel te bevrijden
ben jij een man
die een kleinood kan verhelpen
de bloemengeur van overdag
tussen de lakens laat verdwijnen
deze avond in mei
ben jij een klein beetje van mij.…
Je zielsgenoot plotseling zien
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
579 Het is als de enorme stoom uit een snelkookpan loslaten,
Het gebeurt onverwachts je hebt het eerst niet in de gaten.
Onderdrukt rouwverdriet kan immers letterlijk een hart breken,
Vervolgens kan je hart en ziel overlopen van liefde uitbundig preken.
Bevrijdend huilen kan dus de rouwcirkel werkelijk doorbreken.
Bij het gloren, kun je weer tranen…
Verloren in mijzelf
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
501 Verloren in mijzelf
zinkend
verdrinkend
er is geen nu
geen verleden
de tijd heeft geen besef
zout op mijn lippen
de zee is nabij
vogels schreeuwen
voorbij schaduwland
grillig gevormde vingers
grijpen gedachten
wachtend op het licht
van dageraad
Zilver breekt haren
in duizend broze tinten
van licht
aan de horizon
tijd verroert…
Afzender onbekend
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
550 Tijdens het nog prille begin
van jouw moedige jeugdige bestaan
hadden jouw onbestemde verlangens
zelden glanzende vleugels
en nog geen weet van ironie
of de teloorgang van het noodlot
je liet mij alleen achter tussen de bomen
met steeds maar weer die dwaze dromen
achter iedere boom afzender onbekend
alsof de natuur door een vreemde god…
De Hand van het verleden
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
618 het was een zonnige herfstdag
de lange schaduw liep voor me uit
naar mijn oude woonstek
daar kwam ik het verleden tegen
stond leunend tegen ’t verroeste hek
hier schoof een oude grens
mijn tijd vooruit naar nieuwe wegen
met een zucht liet ik met weemoed los
dat wij nog samen waren
voelde oude pijn
van zijn gebroken snaren in zijn hoofd…
Exodus
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
453 sterven
doe je
heel alleen
niemand nog
die naast je staat
als de poort
uiteindelijk opengaat
met het voetlicht in de ogen
aan de grote podiumrand
stil en donker is de zaal
het doek gaat dicht
je bent nu aan de overkant…