5364 resultaten.
Liefde in licht- en zwaargewicht
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.114 Als werkelijkheid voor morgen zwicht
Daar gisteren verraderlijk een loer draaide
Genekt door molenstenen wiekslags verwaaide
Donker het duist’re is in je gezicht
Behoeftig en dorstig een brandend verlangen
Dat heden in nieuw decor wordt betreden
Dan kom ik terug uit je verre verleden
En zal je met bloemen en kransen behangen
Dan fluister…
we babelden in misverstaan
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
835 je liep mijn woorden achterna
verloor je in gedachten
die ik als verstrooiing
naar je lachte
ik liet wolken
dobberen op het hemelblauw
jij zag immense diepte
voelde de onmogelijke kou
ik nam de tijd en
brak haar tot verleden
jouw toekomst deed meer pijn
dan je lijden aan het heden
we babelden in misverstaan
rondom torens van verwarring…
KLEUR LICHT
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
979 Sluit de deur van je verleden
kijk niet meer achterom
vertrouw op een mooie toekomst
ik wenk je....dus kom...…
vanaf nu
hartenkreet
3.4 met 13 stemmen
5.099 wachten op sneeuw
die ook nu weer niet komt
lampjes die branden
en mijn dromen kleuren
hetzelfde geschreeuw
maar ik lijk wel verstomd
soms rillen de handen
maar ik wil niet zeuren
ik heb brieven te schrijven
en wensen te doen
de toekomst die wenkt
wacht, ik kom er aan
ik kan hier niet blijven
vaarwel het fatsoen
door verleden doordrenkt…
zomeren
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.023 ons kleine verleden
vol van grote verhalen
je maakt van mij een ander man
eigenlijk hoef je niets te doen
of zeggen of beloven
vlinder heel af en toe
even door mijn leven
en maak mij zo schandalig rijk
ik hoef daarvoor geen miljoen
of in een god te geloven
in alles wat ik doe
wil ik aan jou geven
want jij, jij bent jij.…
belangrijke mannen, bijzondere plannen
hartenkreet
3.8 met 21 stemmen
2.670 Leefde ooit in ver verleden.
Kwam door een plan aan een bewijs.
En wordt er nog steeds voor aanbeden.
Beiden werden belangrijke mannen
Worden niet herinnerd om hun tint,
Zij worden herinnerd om hun plannen
Die zijn in ons geheugen geprint.
Deze mensen, zo belangrijk voor ons.
Staan nu in het park op het groene gras.…
vaarwel
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.331 voor jou
als een kaars die brandt
zonder vlam
het licht dat zij verspreidt
is duister
ik kan duizend keer zeggen
dat ik van je hou
maar het is zonder liefde
de woorden doen mij pijn
zelfs als ik ze al denk
respect, bewondering draag ik
oprecht voor jou
maar de kaars brandt
zonder vlam
soms zoek ik houvast
aan beelden uit verleden…
zelfs je woorden deden zeer
netgedicht
3.3 met 20 stemmen
1.672 je was zo breekbaar, teer
zelfs je woorden deden zeer
in de pijn die je beschreef
je bent er even niet geweest
de zon scheen flauwer uit een
blauwer hemel zonder wolkenfeest
ik miste je het meest
in vergezichten waar je ogen
en je lach de horizon verlichtten
je handen zijn nu losgemaakt
uit het verleden, je draagt vandaag
de pijn die…
Je houdt me in het licht
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
800 ik draag nevel op vleugels
zo vlieg ik door je heen
kleur het heden in
tot aan de horizon met
het blauw dat jij creëert
op de breuklijn van mijn ogen
wis jij het verleden
en met sterrengefluister
spiegel je mijn wimpers
naar het open zuiden
waar het spelen met wolken
en kralen in de wind
mijn gesloten lippen verbazen
om het kind dat…
huilde uit een dood gezicht
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
676 wie gelooft je als
de angst het donker
bang maakt met zijn duister
als muren spreken met
gezichten die je niet vertrouwt
de ochtend vals het licht opbouwt
als herinneringen blijven malen
het verleden niet ontsnappen kan
omdat je in gedachten blijft verdwalen
je hebt vannacht het kind gezien
gehoord, dat nooit geboren is
je ontwaakte…
Rust
hartenkreet
2.0 met 7 stemmen
1.288 Lachen als voor ’t eerst
De ogen zijn het zelfde,
al zien ze alles anders
Het leven vloeit voort,
echter voor het eerst beheerst
Het heden heerst,
de toekomst lonkt,
verleden tijd verdwijnt in alles branders
Met achterom kijken kan ik niets bereiken
Het beheersen van de nieuwe inzichten moet nog blijken
Ik verbreed mijn dijken
Het afleren…
Het klappen van de zeis
gedicht
3.2 met 113 stemmen
69.434 Dat lege hok, zo vol
verleden, vol loodzwaar
wachten op niets.
----------------------------------
uit: 'Een pijl door je maag', 1997.…
Een stil verlangen.......
hartenkreet
3.9 met 17 stemmen
2.602 Er groeit nu digitaal een band
tussen twee hele mooie mensen
met ieder hun eigen verleden
maar dezelfde toekomstwensen.
Wij maken nog een afspraak
om elkaar voor het eerst te zien
om elkaar te spreken en te horen,
ruiken en voelen ook misschien.…
na de noen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
694 hij zit wijs en grijs
tussen de rijen boeken
en keuvelt over het leven
het geven en het nemen
als de nestor die hij is
vergeelde pagina's kijken mee
over zijn gebogen schouders
wanneer hij anekdotes oprakelt
het stof deert hem niet zo
onverschillig in de lucht
vult hij minzaam de glazen
met het vocht dat in het verleden
zo liefdevol…
Indonesië even...
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.363 Vreugde groeit er als de orchideeën:
heel zeldzaam, mooi en altijd anders;
er is de fierheid om de eigen klank en kleur
al is het verleden ook nog overal aanwezig.…
ietwat nat en droog
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
567 de regen valt met sloten
koffie aan de tafel
vierkant geknoeste tijd
met elleboog gesleten geulen
waar gasten zich een plek weten
om het hoofd te laten hangen
voor even nergens thuis
het getrippel van duizend druppels
verdrijft het eeuwige geneuzel
in wat het verleden heet te zijn
nu en gisteren ook al
toen de zon zo scheen
en toch is…
SPIEGHEL HISTOREAL
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
672 Een slijper werd zo’n vijfendertig jaar
In Idar-Oberstein’s verre verleden
De edelstenenstad kent in het heden
Enkel nog ingevoerde handelswaar
Een bergkristal, duizenden kilo’s zwaar
Een diamant volgens de wet geslepen
Je wordt door bodemschat en berg gegrepen
Zelfs in je pijnappel een exemplaar
Je wordt omhoog gehesen naar het slot
Als…
uit de hoek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
580 kinderen hand in hand
in de rij per twee
herleeft het verleden
het luisteren toen nog
naar het wegsterven van stappen
in koud betegelde gangen
eindeloos in hun lengte
van de strengste meesters
in de hoek een jongen
met zicht op twee muren
wat plafond en een stukje vloer
nog meer van die fletse tegels
het zwart in vierkant gegrijns
en…
Langzaam sluitend voor de zon
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
970 Langzaam door de bomen
Zie ik heel mooi licht
Het blijken maar mijn dromen
Dus hou ik mijn ogen dicht
Langzaam droom ik toekomst
Over dingen die ik mis
Ik vind het nog het stomst
Dat die gedachte er niet is
Langzaam zie ik verleden
Zwevend door de lucht
Concentrerend op het heden
Sluit ik af met een zucht
Langzaam komen alle dingen…
IJsbloemen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
446 sterven
zonder het te weten
anders had ik
de tijd wel teruggezet,
en de ijsbloemen voor
het blinde raam gezet
om de teruggang
te kunnen meten,
zou ik het eindig doel
maar vergeten, wordt
op de laatste adem –
tocht de toon gezet
om de ijsbloemen
te herschikken in een
veranderend boeket, vol
ongeduld te wachten,
rolt zich het verleden…
de stille herfstavond
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
622 de stille herfstavond
gaat aan tafel
snijdt de bleke maan aan
legt sterren op de borden
waar eerder de onrust
van een stormachtig verleden
op lag uitgestald
het brengt de mensen
buiten trotserend
de koeienkoppen boven de mist
zij waren nergens
zo thuis geweest
de stille herfstavond
gaat van tafel
boert een bescheiden bries
en…
Groene ogen
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.317 Groene ogen zo verdrietig,
Zo triest, geraakt, verlegen,
Alle liefde, 't is nu verleden.
Pijn van binnen, o zo nietig.
Groene ogen vol verlangen,
De toekomst lonkt, omarm hem, krachtig,
Ogen stralen, branden!
Groene ogen sterk en machtig,
Het leven terug in eigen handen,
Sterk, bewust, háár groene ogen, prachtig!…
positief denken.
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
879 het voorafgaande is onzin en moet
niet te serieus worden genomen
omdat je anders blijft hangen
in de verleden tijd als in een net
pik er alleen het nuttige uit en ga
door met het zinloze wat je daarvoor
ook al deed want de spin van de tijd
redt zichzelf toch wel, laat je niet
klein krijgen en ren vooruit en pik
onderweg woorden die je…
DEMENT
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
668 Oud worden en dement
Niet meer weten wie je bent
Je gaat in het verleden denken
Aandacht aan speelgoed schenken.
Oud worden en dement
Je partner niet meer kent
Het leven wordt weer als een kind
Een “Baby Pop”wordt bemind.
Oud worden en dement
Een “knuffel” wordt verwend
De kinderen zien het aan
En zijn er mee begaan.…
Oude foto's
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
644 verdiep me in oude foto’s
generatie van m’n grootouders
met m’n geest in spagaat
overbrug ik heden en verleden
geboorte en sterven
meegesleept als in ‘n film
voel ik de vergankelijkheid
en de snelheid van de tijd
voel de pijn van weemoed
omdat ze er niet meer zijn
hun verwondering bewaard
gestold in de tijd
lees verwachting…
Voorgoed verloren
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
555 Iedereen wordt ergens naartoe gejaagd
om niet in het verleden te blijven steken;
je gelooft je eigen ogen niet, wanneer je
het heden even uit het oog verliest,
als je er even bij stilstaat, omdat
je even niets beters te doen hebt, blijken
de anderen al lang van de aarde verdwenen:
de geur van dood en aarde, vredig voorovergebogen,
toevlucht…
De oude aarde.
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
554 Deze oude aarde kreunt
onder veel te zware last,
sleept steeds meer 'verleden' mee
in haar wedloop met de tijden.
Deze oude aarde zucht
om haar haast verloren schatten
waarvoor Mars en Jupiter
en zelfs Venus haar benijden.…
Nu
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
611 “Nu” gedenkt gretig wat is verleden.
Hoedt zich voor de toekomst in gebeden
“Nu” volbrengt, wat nu begonnen was.
Maar, zoals de lijn tussen olie en water
zonder beiden niet bestaat,
bestaat “Nu” niet zonder toen en zonder later.
“Nu” is de dunne gouden draad
die tijd knevelt in het heden
en tot eeuwen weeft als eindeloos brokaat.…
alsof er schaduw waaide
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
940 wit
zoals het onschuldig lichaam
van de winter, mijn lot
in het weten
blaas ik
zachtjes sneeuw naar het verleden
mijn verhaal
alsof niets meer ontkend kan worden
zoals die eerste schreeuw
of een onvervuld verlangen terwijl het buiten
langzaam donker wordt
een wenken waarin duisternis zwijgt
om de waarheid te vieren, het bloed zo…
balancerend - Duo gedicht
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
802 keert het tij zijn schaduwzijde
terra kleurt rood
als door de zon gekust
wind doet wolken sluieren
sneeuw bedekt meer,
alles schijnt verdwaald
balancerend op helder en grijs
jij in het firmament
lieflijkheid glimlacht je tegemoet,
misère wordt bedekt
door de dromerige mantel der vergetelheid
in parallelruimte en tijd
tussen verleden…