26801 resultaten.
Spoken in dementie
netgedicht
2.4 met 8 stemmen
765 spoken een netvlies bestormen
beelden schetsen, onzichtbaar
zo zichtbaar dichtbij
grijze onverklaarbare tijden
laten de mens lijden
hoofdzaak is er niet meer bij
voeten wankelen door de dagen
handen die verlorenheid dragen
de duim, de vingers gekromd
een mond die wil spreken
in een herhaling
tot stilte verstomd
gedachten van een vader…
Avond
poëzie
2.8 met 5 stemmen
3.388 Het huis sliep achter zijn gesloten blinden,
Wij zaten samen op de kille bank,
De dag was als haar oude vader krank,
De blaren fluisterden met moede winden.
Moe van de geuren die zij moeten dragen
Van graven oud en rozen uitgebloeid,
Weemoedig vlagend door verwarde hagen
En 't armlijk loof dat om de zerken groeit.…
Doodgewoon een belletje
hartenkreet
4.8 met 6 stemmen
1.470 altijd was je er voor ons
Een thuis een vriend een pa
een voorbeeld voor ons allen
Ma nog ondersteunend
ook als zij het niet meer weet
Het lijkt nog gisteren
dat je naar de camping reed
Alles nu toch plotseling voorbij
na ma ook jij ons toch ook ontvallen
Zonder pa en ma voel me geen kind meer
ineens ben ik dan een wees
Toch m'n vader…
Scheiding
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.530 Jongetjes die met hun vader aan het voetballen waren,
En moeders met hun dochter in bootjes aan het varen.
Zo stom vind ik het van mijn ouders,
Dat ze gingen scheiden.
Ik kan er niet meer tegen,
Maar ik zal het moeten overwegen...
Ze komen nu toch niet meer bij elkaar,
Ze zijn helaas niet meer een paar.…
Innerlijk gesprek
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
668 blaast aan:
door God ben je gekomen
en met Hem mag je gaan
je mag zelfs bij Hem wonen
hij wakkert nog iets aan:
heb je genoten, wil hij weten
van alle gaven die je kreeg
wat vond je 't fijn ervan te delen
ik luister en beweeg
geen dag heb ik niet kunnen eten
en altijd ging ik goed gekleed
nooit zal ik dit gesprek vergeten
ik dank U Vader…
PRESTON ENGELAND
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
450 In het land van oude wetten
Vechten kinderen in een kooi
Toeschouwers van laag allooi
Volgen gretig hun vedetten
Bobby’s kunnen niets beletten
Toys en Indianentooi
Zijn vervangen door gegooi
Stompen, slaan en wonden betten
Anders gooit hij vast met stenen
Naar een bus of draagt een mes
Zegt een vader van zijn zoon
Nee dan liever tegen…
Friso en de familie van Oranje
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
617 Als een vrouw
haar man dreigt
te verliezen
kinderen
hun vader
zijn moeder
haar zoon
broers
hun broer
en het ligt
allemaal
zo open
als een
open wond
dan kijken
we ernaar
behandelen
we elkaar
en bereiden
ons voor op
genezing
met medisch
handelen
en goddelijk gebed
of een natuurlijke dood
Met elkaar
zijn we gebet
in het lijden…
Terugkeer
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
648 Hij zou zijn moeders leed trotseren,
kastelen op de vloedlijn bouwen,
en zo hij kon, zijn vader eren,
maar van zichzelf wou hij niet houden.
Hij kon het niet – de lasten dragen,
en wierp de ballast van zijn schouders,
Nu voelt hij schuld diep in hem knagen,
schuld bij zijn God en bij zijn ouders.…
Moeder
gedicht
4.3 met 12 stemmen
9.192 hoe de doden in haar woelden
's nachts ijlde ze hun namen af
henriëtte, fanny, vader, mams
serah, simon, martha, sem!
ik amper dertien beluisterde
angstig ademloos die dodendraf
in haar onmetelijke stem
dan stond ze op
lopend dromend
trok de koffer van onder haar bed
verwilderd krijsend: razzia, razzia!…
Peerke Haon ( Petrus Hermans )
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.298 In mijn voornaam werd ik namelijk vernoemd
naar mijn opa aan vaders kant.
Deze droeg zijn gehele leven de bijnaam:
"Peerke haon", die stond overal vooraan.
Ik sta ook als "Haantje-de-Voorste"
met beste beentje voor,
terwijl menig ander meent
dat ik achterloop;
het tegendeel is waar: ik kijk met ziel verder
dan ogen zien...…
memoriam
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
4.223 vroeg ik zacht
ik ben ver, verloren in een land van kou
ik dank je
voor de jonge vrouw
die eens te meer de mijne was, vriendin
vanaf de eerste tijd dat jij jouw vader droeg
droeg ik jou
en alles dat je geven wilde
nu zeg ik - vaarwel……
Avond
poëzie
4.5 met 6 stemmen
5.948 Het huis sliep achter zijn gesloten blinden,
Wij zaten samen op de kille bank,
De dag was als haar oude vader krank,
De blaren fluisterden met moede winden.
Moe van de geuren die zij moeten dragen
Van graven oud en rozen uitgebloeid,
Weemoedig vlagend door verwarde hagen
En 't armlijk loof dat om de zerken groeit.
…
Idylle
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
694 Ergens op de Veluwe
Door het rulle zand
Loopt een vader met een kind
Samen hand in hand
De avondzon glinstert stralend
Door het groene bladerdek
Nog even en de zon
Wordt door de maan opzij gezet
Beiden genieten zwijgend
Op dit late uur
Van het mooie en het tere
De schoonheid der natuur
Dan staan ze roerloos stil
Want op een open plek…
"DREAMNIGHT AT THE POOL": AGO-zwembad Diemen, hartenkreet 2
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.043 "Dreamnight at the pool"
werd voor dochter en vader
"Dreamday met een smoel"
door de clowns en al die lieve mensen
"Do-day" met een verrassingsdoel:
Giulia ging zelfs even lopen
wat een geweldig aards gevoel
Giulia ging ook vrolijk liggen
op de paarden, cool, cool, cool
Giulia ging veel beter zwemmen
in haar wekelijkse zaterdag-pool…
Zal Hij het me vergeven?
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
555 heel jong, hooguit een jaar of negen-
dat wat ik deed vaak slecht was en verkeerd
maar Lieve God die zou het me vergeven
Op dat soort zaken werd ik getrakteerd
des Heerdaags in mijn prille jonge leven
Het werd me op de zondagsschool geleerd
als knaapje, van pak weg een jaar of negen
De reinheid werd met verve gedoceerd
maar reeds in ’t vader-moederspel…
A Never Ending Voyage
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
551 In onze vaders en moeders.
In onze dochters en zonen.
Zo reizen onze genen verder,
eeuwen nadat we zijn gestorven.
De reis die onze genen maken,
zal nooit meer eindigen.
En wat is het lot van ons stervelingen?
Wanneer ego's eindelijk durven zwijgen.
Wanneer moed het wint van blinde angst.
Pas dan begint een Never Ending Voyage.…
De Dag
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
569 De dag
dat ik moeder werd
mijn zoon op de wereld zette
zal ik nooit vergeten
zo welkom, in liefde ontvangen
toch begrijp ik iets niet
De dag
dat zij moeder werden
hun zoon op de wereld zetten
zullen ook zij nooit vergeten
waren zij welkom, in liefde ontvangen
wat deed hen zo ontsporen dat zij
Op één dag
iemands moeder vader dochter…
Aanklacht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
466 Ergens op de wereld
is een korenakker
alleen nog dodenland
rijst een aanklacht
naar omhoog
vanuit een lege hand
en ergens huilt een moeder
of treurt een jonge vrouw
wacht een vader op bericht
of hangt een vlag in rouw
ergens op de wereld
vliegt een jonge zwaluw
langzaam naar de dood
klapt wanhopig met de vleugels
in zijn stervensnood…
Voorjaarsgedicht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
743 Door mijn vader vooral.
Hij laat het dienblad vol rijkelijk bier
rondgaan over de toegestroomde menigte.
Mijn linkerhand ondersteunt mijn voorhoofd
en beschermt mijn plotseling scherpe blik
tegen de al te felle zon.
Mijn rechterhand krabbelt vlug
dat wat rest uit een kort bevochten nacht.…
SIMPLICITAS
poëzie
5.0 met 2 stemmen
1.000 Toch komt wel mijn vader
uit een goed milieu
en ook voor mijn moeder
is het reuzesneu.
-----------------------------------------------------------------------
uit: Chansons, Gedichten en Studentenliederen (1948)…
Door het geloof
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
724 Terwijl ik naar het kerkgebouw toe loop
denk ik aan hoe een jochie stond te kijken,
een dagdeel voor het venster in de hoop
de vader van zijn vriendje te zien stijgen,
zo had de juffrouw hem verteld op school
dat hij die dag de hemel zou bereiken.…
waar de duivenmelkers wonen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
610 We zagen de duiven van je vader
roekeloos koerend nu de kat van het gif at,
hun vaalblauwe kielen, hun korstige schedels
en het ampele leven rond de constateur.
Toen we kusten achter de meidoorn
was je mond weeïg
als oude mispels,wormstekig
als het dorpt dat achter ons ligt
nu de stad lokt met zijn vuren.…
Mijn geloof
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
578 Ik geloof in God, die mijn vader wil zijn
Hij die hemel en aarde geschapen heeft
En nog steeds alles onderhoudt wat leeft
Ook mij nabij wil zijn in verdriet en pijn.
Ik geloof in God, die mijn leven leidt
Hij mij in Zijn liefde wil aanschouwen
Dat ik op Zijn woord kan vertrouwen
Hij, die mij van zonden heeft bevrijd.…
Vernieuwd Licht
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
708 wanneer wij in Uw vernieuwd licht zullen gaan
zien wij wegen waarlangs lentebloemen staan
graf en kruis zijn dan aan ons oog verdwenen
wij horen niet langer het klagen en het wenen
vol vreugde zijt Gij op paasmorgen opgestaan
en naar het eeuwig licht van Uw Vader gegaan
Uw lichaam en bloed hebt Gij voor ons gegeven
zo blijven wij in…
Ik geloof
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
620 Ik geloof in God, die mijn vader wil zijn
Hij die hemel en aarde geschapen heeft
En nog steeds alles onderhoudt wat leeft
Ook mij nabij wil zijn in verdriet en pijn.
Ik geloof in God, die mijn leven leidt
Hij mij in Zijn liefde wil aanschouwen
Dat ik op Zijn woord kan vertrouwen
Hij, die mij van zonden heeft bevrijd.…
Het Zoete Zingen
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
727 Ik zit in vaders rookstoel bij het raam
En zie nog steeds de weidse bollenvelden
Waar stro nu ligt als goudgeel winterdek
Groeit straks beton in plaats van zomerbed
De heg is afgeschoren tot de grond
En naast de slootjes tussen stoppelriet
Zie ik dat wilg na wilg zijn kop verliest
Opeens zie ik een kind, het lacht en zwaait
Het kent nog…
Inzicht
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
574 Pas, als je iets hebt
pijn ofzo
merk je hoe heerlijk,
het een voorrecht is om
maar in die dagelijkse mallemolen
mee te kunnen draaien,
rond op het hobbelpaard
elke keer je broer, je vader of iemand
te zien die naar je kijkt.…
De Maat
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.170 Gij zijt de berg en gij zijt ook het grein,
Gij zijt de aardwoning en het hemelplein,
Gij zijt de vader en gij zijt het kind.
Ik heb mijn ogen die u zien, maar blind
Zie ik u ook: in mij het bloedgedein
Is zozeer u als de eindeloze trein
Van vormen, die nooit eindt en nooit begint.…
Meisje
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
495 Liefs je moeder en je vader.…
Stil
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
579 Mijn moeder staarde vaak
de schrik van bang verleden
luisterend naar het vervagen
van een overronkend vliegtuig
och, mijn vaders stem werd broos
als hij over de oorlog sprak
dan streden in zijn ogen tranen
met onuitwisbaar rauwe beelden
zij, en alle anderen
met ervaring dat een oorlog
het diepste draagt van menselijk leed
zwijgen tijdens…