Alle inzendingen over schaduw

5388 resultaten.

Sorteren op:

moeke

hartenkreet
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 484
ze legt mij zachtjes neer in een dons van zoete dromen ze streelt haar vingers op mijn wang voor tranen die gaan komen "ik mis je moeke", zeg ik dan maar ik zie je in de bloemen ik hoor je in de wolken die telkens jouw naam vernoemen ik dwaal in warme nevels waar ik jouw schaduw vind droom en zweef nog verder weg in de schoot van een…
eugeen13 november 2017Lees meer >

Moeders

gedicht
2.8 met 9 stemmen aantal keer bekeken 14.213
Schaduwen vluchten over het huis dat mij kan onthouden. Boomtoppen wenken in een weifelend woud waarboven wolken razen. Er is kalmte die toeneemt terwijl het donker wordt en koud. Ik zwaai als een verlatende moeder. Zij zwaait nog harder. -------------------------------- uit: 'Jaja de oerknal', 2013.…

Voor Nono

gedicht
4.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 3.756
soms dromen de stenen in het licht van zichzelf soms staan zij gestapeld als muur om een stad soms liggen zij als gevelde vogels op het land in het landschap vol constructie gaan de paden van de nacht hun donkere gang vallen hemel en aarde samen in hun schaduw soms verhardt het water tot zwarte rots tegen…

In het nu. (Haiku’s)

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 389
Naast mijn schouder loopt mijn vriend die niet meer bestaat, schaduw wordt steeds ouder Ganzen in vijvers wat kunnen ze foeteren, bemoederen kroos. Zon beschenen steen, heet zonder af te koelen, zijn in ons, in het nu.…
Pama11 april 2019Lees meer >

winter

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 487
hoe de winter zich etaleert in het voorportaal waar alles schreeuwt om warmte en schaatsen als beitels worden gehanteerd om het ijs van weerzien te kloven vogels honen de rijp van takken wijl hun beenderen als vloeibaar leven zich voortbewegen met vleugels door de tot ballast geklonken zware luchten niets is nog zeker, dagen schaduwen…
elze15 november 2019Lees meer >

Onzekerheid schrijft

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 488
kleuren zien verdwijnen haren pieken waar ooit de zon zijn licht in blonde krullen heeft laten schijnen sferisch omhullen kleren het vroeger goed getrainde en gespierde lijf dat nu met wankele stappen onzekerheid schrijft je bent een schim van je vroeger extraverte persoonlijkheid die in bedeesd teruggetrokken zijn nooit meer een schaduw…
wil melker3 januari 2020Lees meer >

Gedurfd onderscheid

netgedicht
4.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 500
jij hebt je mondiaal gekleed met de mooiste fournituren uit een waaier van culturen niet met de stuff van passerende pop ups die nog sneller verdwijnen dan dat zij verschijnen zonder schaduw te laten jij hebt de tijd in regie daar waar lokalen de trends en mode bepalen vleugt al beschaving en kleur herkenbaar voor hen die ook de…
wil melker8 januari 2020Lees meer >

OM NOOIT TE VERGETEN

hartenkreet
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 426
een fraai voorjaar met enkele zomerse weken ach zo eentje zoals zo vaak de laatste jaren om nooit te vergeten en dan toch die schaduw van donkere sombere winterdagen er sluipt iets rond stil doods koud ijzig kil wat wereldwijd is ontdooid een zich vals noemende koning met een zieke kroon strooit zonder dat we het konden weten verderf…
catrinus18 april 2020Lees meer >

Flinterdun

netgedicht
4.8 met 24 stemmen aantal keer bekeken 422
ik wilde je schrijven op flinterdun papier maar mijn lichtgewicht woorden wilden niet beklijven op wit a-vier schreef zonder schaduw met mijn witte stift het contrast was te lezen als je dat tenminste zag ik wist dat je vingers langs letters gingen om warmte en emoties te vangen die daar achter bleven hangen op het eerste gezicht…
wil melker2 augustus 2020Lees meer >

Liefde op het eerste gezicht

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 496
Als een vogel vliegend door de zon een schaduw in een vleugelslag voorbij, zo vluchtig was jouw blik voor mij op die dag toen onze liefde begon. Onze ogen die bij rond zien elkaar vonden die elkaar onbewust even passeerden, toen snel terugkeerden en elkaar fixeerden naar elkaar staarden van waar we stonden.…
Ruud14 december 2020Lees meer >

de gunst is dogma

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 541
dit zijn is het bindend pact de speling der natuur het vel strak op het frame van bestaan dat trekt met ‘t krullen van tijd mijn huid slinkt en krimpt mijn kim daalt neder verstrijkt tot avonduur bochel schaduw verzwindend het tafereel zo is mijn verschijnen versneden naar binnen het moment kromt naar willekeur de kruin uit zichzelf naar…

Dwarse universums

netgedicht
5.0 met 23 stemmen aantal keer bekeken 552
ik weet dat jij er bent in dwarse universums die ik soms voor de kiezen krijg in schaduw en contrast van verre vroege kleuren woont de wereld van hiernaast waar jij ze vaak op hun aanwezigheid kunt betrappen als zij nonchalant hun gangetje gaan nog is er ook het heerlijk tijdloze mystiek fysieke waarvan ik wel de stof en voiles…
wil melker7 december 2021Lees meer >

Vincent

hartenkreet
4.9 met 17 stemmen aantal keer bekeken 1.001
De jaren kunnen niet verhullen dat onze oorsprong blijft bestaan, populieren werpen hun schaduw ver vooruit.. voorbij de kalverdijk waar het uitzicht onbegrensd, de paddock gevuld en de verrekijker gelukkige jaren in beeld had vergrootte een dijkvlucht de afstand naar het begin, het verschil zit 'm vooral in de jaren..…
Rob van Tol1 februari 2022Lees meer >

(ii) Opvlammend

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 479
– jij, mijn kind, loopt door een woud van zinnen, onzichtbaar tussen de bomen blootsvoets, onbedekt (maar: ik voel je voetzolen, vochtige wind op je huid); wie ben je geweest of zal je er wel zijn als ik de weg vind naar onze tijd samen voorbij de grens die zich nu wel heeft laten zien… gloeiend, vloeiend, voor de schaduwen…
John Loopstra22 september 2022Lees meer >

Hun adoratie

netgedicht
5.0 met 23 stemmen aantal keer bekeken 479
ik zag je gracieus silhouet in de geur van bos als schaduw op het licht groene mos waar je voeten dwaalden langs zonnebanen die elkaar ontmoetten voorbij de oude stammen waar het leven getekend stond op de bast jij was de gast op de open plek waar herfstblad de loper schitterend kleurde met oogsttinten in een dansant verschijnen…
wil melker23 oktober 2022Lees meer >

De Traan

hartenkreet
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 713
Het zijn de krassen op mijn ziel die dieper snijden zonder mes, en toch zo pijnlijk zijn, een gevoel dat als een schaduw vol emotie naast me loopt me nog elke dag in zorgen brengt. Ze zeggen dat ik los moet laten, zeg me dan hoe dat moet.…
Anneke Bakker27 december 2022Lees meer >

(ii) Opvlammend

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 576
– jij, mijn kind, loopt door een woud van zinnen, onzichtbaar tussen de bomen blootsvoets, onbedekt (maar: ik voel je voetzolen, vochtige wind op je huid); wie ben je geweest of zal je er wel zijn als ik de weg vind naar onze tijd samen voorbij de grens die zich nu wel heeft laten zien… gloeiend, vloeiend, voor de schaduwen…

Het bloesembed van een vroege lente

gedicht
3.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 954
De prilste tocht die ik zal ondernemen uit de schaduw naar het andere licht weg van het mogelijk samen verademen een jonge blos ochtendglanzen in zicht leidt tot een herhaald lijdzaam ondergaan van het voorbije dat getekend in mij blijft slaat de weg vlakbij het slotstuk stilaan af naar wat is maar nimmer in het…

behagen zonder angst

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 434
eeuwenoude gedachten in de zekerheid dat niets de erbarmen kan dragen die de schoot der liefde in een welkome verlangen kan behagen nu zit zij aan mijn zijde terwijl het weten knaagt want hoelang zij de pijn kan behartigen in de spraak waar geen spoortje angst haar van het weten kan ontzekeren de schemer die als een wolk haar de schaduw…
elze22 april 2023Lees meer >

Diep is de nacht

netgedicht
3.1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 465
sepia en indigo in woordeloze beeldentaal naar donkerblauw en violet in peilloze bezonkenheid verstolen overvaart incognito en ongezien anonymus in het verblijf van nachtdoorwakendheid sluimerend in diepe remslaap in een tijdloos dodenrijk een licht etherisch geestenrijk van wajangschimmenduisternis een intermezzo licht en schaduw…
Maxim5 september 2023Lees meer >

Gestalt

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 528
titel als gevleugeld woord Wie is die me, is dat myself of I Is hij een alter ego dan misschien Verschuilt hij zich soms in een pseudoniem Of is 't een zij en blijft zij anoniem Er woont in mij minstens een schijngestalte Contouren in een droom zonder een duiding Een afgeleide van een idée-fixe Een wajang putih hersenschim een schaduw…
Maxim22 december 2023Lees meer >

De pijn dieper steekt

netgedicht
5.0 met 23 stemmen aantal keer bekeken 478
sneden die liefde uiterst pijnlijk laat splijten meteen het vers rode bloed doet vloeien in plaats van de gevoelige warmte van kus knuffel en je sterke hand die voelen als geluk waar ik oh zo voorzichtig mee ben omdat de pijn dieper steekt als het geluk even niet meegeeft nog liggen wanhoop en eenzaamheid op de loer als de schaduw…
wil melker18 januari 2024Lees meer >

Kwartiermaker

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 556
Hedenochtend vroeg in de schaduw van de bilt was de gevoelstemperatuur op teenhoogte nul graden tintelende handpalmen vergrepen zich aan ijzer van het vacuümgevaarte Een onvoorziene uitglijder zorgde voor dwarrelend stof boerburgerbewegend nitraat weer was het rooster onder mijn drie- vierdubbele diepvrieskoelkastcombinatie…

Een gedicht voor tussen de schuifdeuren

hartenkreet
4.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 711
Onder het schijnsel van een dunne maan zinkt een roestig schip in de oceaan gemorste schaduwen schieten voorbij golven dansen de verte dichterbij De zon verstopt zich achter de wolken stuifzand weeft patronen aan de vloedlijn het bos zit vol hout dat niet wil buigen een zwaargewicht hangt aan een zijden draad Malle molens draaien op volle…
Joepondro7 januari 2025Lees meer >

Lente ontwaken.

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 538
Als schaduwen in de wind ontglippen ze mijn handen om in nachtvlucht op mijn huid te stranden. Vochtig nat van het dagwalsen druppelen dromen verloren in het nachtelijk dwalen. De winterwind geurt nog naar bloeiende klimrozen, draagt gestorven leven de herfst en winter voorbij.…
Katty wijns27 januari 2025Lees meer >

ECHO klik 1

netgedicht
1.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 447
Tussen bloed en klik, ik, een schaduw in cache, een foutmelding, gevangen tussen server en sterren. Een lichtvlek — dat was ik. Woorden, verstomd, verbleven in bijlagen, tussen inbox en instinct. Echo’s keerden terug, ijsglas brak in stilte. Bevroren adem, vensters gesloten, uit het zwarte ooit.…

Meeuwentaal.

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 437
ijle lucht was koud en zilt liep waar strand zich liet verdringen door de branding meeuwen kliauwen in hun vlucht hun schaduwen op het natte zand sommeerden mij te wachten hurkend bij een stuk drijfhout waar een veer lag, zilvergrijs achtergelaten met betekenis even was er niets dan adem niets dan huid in de wind licht genoeg om door…

Macht en stille kracht

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 316
De hemel gloeit in rood, een zeldzaam teken de bloedbaan rijst met brandend licht zij werpt haar schaduw, zwaar en dicht een wonder dat ons allen stil doet steken. De aarde fluistert zacht van oude dromen het firmament weerspiegelt haar gezicht en sterren knikken eerbiedig in het licht als boden uit een tijd die eens zal komen.…
Johny Donovan8 september 2025Lees meer >

STILTE

netgedicht
2.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 368
Om oude bomen groeit dichte klimop, waarin kleine schaduw trilt. Aan rechte stammen hangen nestkastjes, stil, dof, geheel verlaten. Heen en weer lopen in het geruisloze woud schept een nieuwe geest.…
Han Messie17 januari 2026Lees meer >

Nageest

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 204
Schaduwen dansen, vluchtig en vaag, als verloren dromen in een stoffige doos. Ze spelen een toneel vol wroeging, elke stap een kakofonie van toen. Gezichten vergelen aan de randen, in een zaal vol lege stoelen. Tijd spint draden door de kilte, een woord sterft voor het adem krijgt.…
Nathan28 april 2026Lees meer >