5388 resultaten.
moeke
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
484 ze legt mij zachtjes neer
in een dons van zoete dromen
ze streelt haar vingers op mijn wang
voor tranen die gaan komen
"ik mis je moeke", zeg ik dan
maar ik zie je in de bloemen
ik hoor je in de wolken
die telkens jouw naam vernoemen
ik dwaal in warme nevels
waar ik jouw schaduw vind
droom en zweef nog verder weg
in de schoot van een…
Moeders
gedicht
2.8 met 9 stemmen
14.213 Schaduwen
vluchten over het huis dat mij kan onthouden.
Boomtoppen wenken in een weifelend
woud waarboven wolken razen. Er is kalmte
die toeneemt terwijl het donker wordt en koud.
Ik zwaai als een verlatende moeder.
Zij zwaait nog harder.
--------------------------------
uit: 'Jaja de oerknal', 2013.…
Voor Nono
gedicht
4.2 met 6 stemmen
3.756 soms dromen de stenen
in het licht
van zichzelf
soms staan zij
gestapeld als
muur om een stad
soms liggen zij
als gevelde vogels
op het land
in het landschap
vol constructie
gaan de paden
van de nacht
hun donkere gang
vallen hemel
en aarde samen
in hun schaduw
soms verhardt het water
tot zwarte rots
tegen…
In het nu. (Haiku’s)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
389 Naast mijn schouder loopt
mijn vriend die niet meer bestaat,
schaduw wordt steeds ouder
Ganzen in vijvers
wat kunnen ze foeteren,
bemoederen kroos.
Zon beschenen steen,
heet zonder af te koelen,
zijn in ons, in het nu.…
winter
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
487 hoe de winter zich etaleert
in het voorportaal waar alles
schreeuwt om warmte en schaatsen
als beitels worden gehanteerd om
het ijs van weerzien te kloven
vogels honen de rijp van takken
wijl hun beenderen als vloeibaar
leven zich voortbewegen met
vleugels door de tot ballast
geklonken zware luchten
niets is nog zeker, dagen schaduwen…
Onzekerheid schrijft
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
488 kleuren zien verdwijnen
haren pieken waar
ooit de zon zijn
licht in blonde krullen
heeft laten schijnen
sferisch omhullen
kleren het vroeger
goed getrainde en
gespierde lijf dat nu
met wankele stappen
onzekerheid schrijft
je bent een schim
van je vroeger extraverte
persoonlijkheid die in
bedeesd teruggetrokken zijn
nooit meer een schaduw…
Gedurfd onderscheid
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
500 jij hebt je
mondiaal gekleed
met de mooiste
fournituren uit een
waaier van culturen
niet met de stuff
van passerende pop ups
die nog sneller verdwijnen
dan dat zij verschijnen
zonder schaduw te laten
jij hebt de tijd
in regie daar waar
lokalen de trends
en mode bepalen vleugt
al beschaving en kleur
herkenbaar voor hen
die ook de…
OM NOOIT TE VERGETEN
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
426 een fraai voorjaar
met enkele zomerse weken
ach zo eentje zoals zo
vaak de laatste jaren
om nooit te vergeten
en dan toch die schaduw
van donkere sombere winterdagen
er sluipt iets rond
stil doods koud ijzig kil
wat wereldwijd is ontdooid
een zich vals noemende koning
met een zieke kroon strooit
zonder dat we het konden weten
verderf…
Flinterdun
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
422 ik wilde je schrijven
op flinterdun papier
maar mijn lichtgewicht
woorden wilden niet
beklijven op wit a-vier
schreef zonder
schaduw met
mijn witte stift het
contrast was te lezen
als je dat tenminste zag
ik wist dat je
vingers langs letters
gingen om warmte
en emoties te vangen die
daar achter bleven hangen
op het eerste gezicht…
Liefde op het eerste gezicht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
496 Als een vogel vliegend door de zon
een schaduw in een vleugelslag voorbij,
zo vluchtig was jouw blik voor mij
op die dag toen onze liefde begon.
Onze ogen die bij rond zien elkaar vonden
die elkaar onbewust even passeerden,
toen snel terugkeerden en elkaar fixeerden
naar elkaar staarden van waar we stonden.…
de gunst is dogma
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
541 dit zijn is het bindend pact
de speling der natuur het vel
strak op het frame van bestaan
dat trekt met ‘t krullen van tijd
mijn huid slinkt en krimpt
mijn kim daalt neder verstrijkt
tot avonduur bochel schaduw
verzwindend het tafereel
zo is mijn verschijnen versneden
naar binnen het moment
kromt naar willekeur de kruin
uit zichzelf naar…
Dwarse universums
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
552 ik weet
dat jij er bent
in dwarse universums
die ik soms
voor de kiezen krijg
in schaduw
en contrast van
verre vroege kleuren
woont de wereld
van hiernaast
waar jij ze vaak
op hun aanwezigheid
kunt betrappen als
zij nonchalant
hun gangetje gaan
nog is er ook het
heerlijk tijdloze
mystiek fysieke
waarvan ik wel de
stof en voiles…
Vincent
hartenkreet
4.9 met 17 stemmen
1.001 De jaren kunnen niet verhullen
dat onze oorsprong blijft bestaan,
populieren werpen hun schaduw
ver vooruit.. voorbij de kalverdijk
waar het uitzicht onbegrensd,
de paddock gevuld en de verrekijker
gelukkige jaren in beeld had
vergrootte een dijkvlucht
de afstand naar het begin,
het verschil zit 'm vooral in de jaren..…
(ii) Opvlammend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
479 –
jij, mijn kind, loopt
door een woud van zinnen,
onzichtbaar tussen de bomen
blootsvoets, onbedekt
(maar:
ik voel je voetzolen,
vochtige wind op je huid);
wie ben je geweest
of zal je er wel zijn
als ik de weg vind
naar onze tijd samen
voorbij de grens
die zich nu wel
heeft laten zien…
gloeiend, vloeiend,
voor de schaduwen…
Hun adoratie
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
479 ik zag je
gracieus silhouet
in de geur van bos
als schaduw op het
licht groene mos
waar je voeten
dwaalden langs
zonnebanen die
elkaar ontmoetten
voorbij de oude
stammen waar het
leven getekend
stond op de bast
jij was de gast
op de open plek
waar herfstblad
de loper schitterend
kleurde met oogsttinten
in een dansant
verschijnen…
De Traan
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
713 Het zijn de krassen op mijn ziel
die dieper snijden zonder mes,
en toch zo pijnlijk zijn,
een gevoel dat als een schaduw
vol emotie naast me loopt
me nog elke dag in zorgen brengt.
Ze zeggen dat ik los moet laten,
zeg me dan hoe dat moet.…
(ii) Opvlammend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
576 –
jij, mijn kind, loopt
door een woud van zinnen,
onzichtbaar tussen de bomen
blootsvoets, onbedekt
(maar:
ik voel je voetzolen,
vochtige wind op je huid);
wie ben je geweest
of zal je er wel zijn
als ik de weg vind
naar onze tijd samen
voorbij de grens
die zich nu wel
heeft laten zien…
gloeiend, vloeiend,
voor de schaduwen…
Het bloesembed van een vroege lente
gedicht
3.7 met 7 stemmen
954 De prilste tocht die ik zal ondernemen
uit de schaduw naar het andere licht
weg van het mogelijk samen verademen
een jonge blos ochtendglanzen in zicht
leidt tot een herhaald lijdzaam ondergaan
van het voorbije dat getekend in mij blijft
slaat de weg vlakbij het slotstuk stilaan
af naar wat is maar nimmer in het…
behagen zonder angst
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
434 eeuwenoude gedachten
in de zekerheid dat niets
de erbarmen kan dragen
die de schoot der liefde
in een welkome verlangen
kan behagen
nu zit zij aan mijn zijde
terwijl het weten knaagt
want hoelang zij de pijn
kan behartigen in de spraak
waar geen spoortje angst
haar van het weten
kan ontzekeren
de schemer die als een
wolk haar de schaduw…
Diep is de nacht
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
465 sepia en indigo
in woordeloze beeldentaal
naar donkerblauw en violet
in peilloze bezonkenheid
verstolen overvaart
incognito en ongezien
anonymus in het verblijf
van nachtdoorwakendheid
sluimerend in diepe remslaap
in een tijdloos dodenrijk
een licht etherisch geestenrijk
van wajangschimmenduisternis
een intermezzo licht en schaduw…
Gestalt
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
528 titel als gevleugeld woord
Wie is die me, is dat myself of I
Is hij een alter ego dan misschien
Verschuilt hij zich soms in een pseudoniem
Of is 't een zij en blijft zij anoniem
Er woont in mij minstens een schijngestalte
Contouren in een droom zonder een duiding
Een afgeleide van een idée-fixe
Een wajang putih hersenschim een schaduw…
De pijn dieper steekt
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
478 sneden
die liefde uiterst
pijnlijk laat splijten
meteen het vers
rode bloed doet
vloeien in plaats
van de gevoelige
warmte van kus
knuffel en je
sterke hand die
voelen als geluk
waar ik oh zo
voorzichtig mee ben
omdat de pijn
dieper steekt
als het geluk even
niet meegeeft
nog liggen wanhoop
en eenzaamheid
op de loer als de
schaduw…
Kwartiermaker
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
556 Hedenochtend vroeg
in de schaduw van de bilt
was de gevoelstemperatuur
op teenhoogte nul graden
tintelende handpalmen
vergrepen zich aan ijzer
van het vacuümgevaarte
Een onvoorziene uitglijder
zorgde voor dwarrelend stof
boerburgerbewegend nitraat
weer was het rooster onder
mijn drie- vierdubbele diepvrieskoelkastcombinatie…
Een gedicht voor tussen de schuifdeuren
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
711 Onder het schijnsel van een dunne maan
zinkt een roestig schip in de oceaan
gemorste schaduwen schieten voorbij
golven dansen de verte dichterbij
De zon verstopt zich achter de wolken
stuifzand weeft patronen aan de vloedlijn
het bos zit vol hout dat niet wil buigen
een zwaargewicht hangt aan een zijden draad
Malle molens draaien op volle…
Lente ontwaken.
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
538 Als schaduwen in de wind
ontglippen ze mijn handen
om in nachtvlucht
op mijn huid te stranden.
Vochtig nat van het dagwalsen
druppelen dromen verloren
in het nachtelijk dwalen.
De winterwind geurt nog
naar bloeiende klimrozen,
draagt gestorven leven
de herfst en winter voorbij.…
ECHO klik 1
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
447 Tussen bloed en klik,
ik, een schaduw in cache,
een foutmelding,
gevangen tussen server en sterren.
Een lichtvlek —
dat was ik.
Woorden, verstomd,
verbleven in bijlagen,
tussen inbox en instinct.
Echo’s keerden terug,
ijsglas brak in stilte.
Bevroren adem,
vensters gesloten,
uit het zwarte ooit.…
Meeuwentaal.
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
437 ijle lucht was koud en zilt
liep waar strand zich liet
verdringen door de branding
meeuwen kliauwen in hun vlucht
hun schaduwen op het natte zand
sommeerden mij te wachten
hurkend bij een stuk drijfhout
waar een veer lag, zilvergrijs
achtergelaten met betekenis
even was er niets dan adem
niets dan huid in de wind
licht genoeg om door…
Macht en stille kracht
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
316 De hemel gloeit in rood, een zeldzaam teken
de bloedbaan rijst met brandend licht
zij werpt haar schaduw, zwaar en dicht
een wonder dat ons allen stil doet steken.
De aarde fluistert zacht van oude dromen
het firmament weerspiegelt haar gezicht
en sterren knikken eerbiedig in het licht
als boden uit een tijd die eens zal komen.…
STILTE
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
368 Om oude bomen
groeit dichte klimop, waarin
kleine schaduw trilt.
Aan rechte stammen
hangen nestkastjes, stil, dof,
geheel verlaten.
Heen en weer lopen
in het geruisloze woud
schept een nieuwe geest.…
Nageest
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
204 Schaduwen dansen, vluchtig en vaag,
als verloren dromen in een stoffige doos.
Ze spelen een toneel vol wroeging,
elke stap een kakofonie van toen.
Gezichten vergelen aan de randen,
in een zaal vol lege stoelen.
Tijd spint draden door de kilte,
een woord sterft voor het adem krijgt.…