5637 resultaten.
Mijn inkt
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
608 Mijn blauwe inkt, -geen zwart-,
maakt dat donkere wolken,
in het hoofd, verdwijnen,
overtrekken.
Mijn inkt, zo giftig als kan zijn,
is niet te drinken, maar slechts,
juist: tot je te nemen.
Mijn inkt geeft helder licht,
bij troebel zicht.
Ik houd van schrijven,
inkt kan vele eeuwen blijven...
worden herlezen.…
de storm
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
600 Waar gaat de wind
koud, triest en baldadig
alsof de reis pas net begint
en dan terugkerend en ongenadig
waar de wolken zo grijs
geen licht door laten
zo wreed doch wijs
verandert liefde in haten
hoop in weemoed
die kaarsen doen uitdoven
en veranderen tranen in bloed
die wanhoop beloven
tot de aanvaarding toe
pas dan, zal de storm
zijn…
Een enkele wee heimt na
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
625 de zee loost zonder einde
het hoofd vol met gedachten
de meeste verdwijnen weer snel
als verse voetstappen langs de vloedlijn
ik laat ze maar komen en weer gaan
een enkele wee blijft heimen
zoals dat gaat bij hersenspinsels
in het land van Halfslaap
terwijl de regen al weer boogt
vlijmt één wolk nog scherp na
ik groet de dag, verwelkom…
Voyeur
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
482 Een gat in de wolken lijkt een blauw meer,
omringd door fjorden.
Warme lucht dekt ons als een deken.
Zacht ligt het gemaaide gras op de dijk,
maar rechtop nog staat fluitenkruid,
te kijken!…
zon
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.679 hagel en sneeuw
onweer wind en regen
deren ons niet
wij kunnen er wel tegen
lach er maar om
en stap er flink doorheen
't is pech
maar zeg
als nou de zon eens scheen
èèn ding staat vast
morren helpt geen steek
want als de zon
eens door de wolken keek
en jou daar ziet
al met een droef gezicht
dan blijft het niet lang licht
maak er wat…
Blijvend dromen
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
626 met de slingerrozen
rond de open poort
in het zomerhuis wonen
waar het zorgeloze kind
uit een bloeiend hart
liedjes schommelt
van fijnbesnaarde tonen
blijvend dromen
dichtbij het water
rond de kring van druppels
de spiegeling op het plompenblad
vrij als de wind
vrij als een mens
vervagen van donkere dagen
een wens naar de wolken…
Appels van de Maan
netgedicht
4.6 met 14 stemmen
2.184 waaien hier vandaan
Laat al je zorgen even los
Ik zal een hangmat voor je wezen
Je omarmen met mijn vlinders
Je gedachten met je lezen
Geef je armen aan de mijne
Spreid ze uit om te vergeten
Speel muziek op grote hoogte
Waar mijn hemelschepen staan
Vaar met mij mee zover je ziet
Tot waar mijn luchtballonnen zweven
Droom jezelf in de wolken…
WINTERSTILTE
poëzie
3.5 met 2 stemmen
3.952 De grond is wit, de nevel wit,
De wolken, waar nog sneeuw in zit,
Zijn wit, dat zacht vergrijzelt.
Het fijngetakt geboomte zit
Met witte rijp beijzeld.
De boom houdt zich behoedzaam stil,
Dat niet het minste takgetril
't Kristallen kunstwerk breke,
De klank zelfs van mijn schreden wil
Zich in de sneeuw versteken.…
het verlangen naar fado
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
616 hoe dikwijls zocht ik niet vergeefs
naar klank en kleur maar vond
ik slechts verkeerde woorden
hadden wij maar fado in ons land
dan kon ik mijn gevoel vertolken
en schrijven over donkere wolken
van opklaring en zonneschijn
maar calvinisten zoals wij kiezen
uit de grijze brij die in
de pappot staat te gisten
bij toeval tref ik soms…
al laat
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
452 wolken drijven voorbij
en ik sta op het balkon
wacht op de vogels
in de vroege ochtend
terwijl ik ze al hoor
denk aan jouw stem
over de telefoon
het regent en het regent
m'n balkondeur die openstaat
bijna getroffen door de bliksem
zeg ik je naam en hoor je stem
altijd jouw stem
dichtbij en ver weg
de vliegtuigen
die dalen…
DE VLAAMSE TALE IS WONDERZOET
poëzie
5.0 met 1 stemmen
3.679 Wat verruwprachtig hoortoneel,
wat zielverrukkend zingestreel,
o vlaamse tale, uw kunste ontplooit
wanneer zij ‘t al vol leven strooit
en vol onzegbaar schoonzijn, dat,
lijk wolken wierooks, welt
uit uw zoet wierookvat!
-------------------------------
verruwprachtig - kleurrijk…
Deze stilte heeft je lief
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
809 Terwijl de maan haar licht laat op de aarde laat vallen
drijven wolken voorbij in een ongebroken stilte.
Op zo’n moment lijkt het altijd zo of dat alles
een geheim in zich draagt.
Ingetogenheid past het best bij dat late uur van de avond.
Misschien zijn wij mensen toch wel veel meer pelgrim dan we denken.…
Verlies
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
1.277 Verlies van iemand dierbaar is niet leuk
Het doet pijn, het is niet fijn
We hebben allemaal wel iemand verloren
Iemand die niet meer bij ons kan zijn
Deze persoon verliet deze aarde
Voelt geen pijn meer en is bevrijd
Deze persoon voerde zijn laatste reis
Hoog boven de wolken naar de hemelse stad vertrokken
Zijn laatste transformatie ondergaan…
Na de regen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
549 het regent in gedachten en
het water wast tot aan fontanellen
temidden van vaak herhalen
ademt de echo zijn denkbeelden uit
ook na lang vergeten blijft
de boomgaard onaangeroerd kaal
in de spiegel van ons staal
priemt een regenboog van vlees
dan schuilt ons raam zich droog
dansen we zichtbaar maar ondiep
naarmate het stof uit wolken…
Herdenking
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
571 De dichter slaapt op een wolk
boven miljarden lijken
verdronken door de wellust
en welvaart van de rijken
honderden kinderen gaan
zonder ontbijt naar school
terwijl we herdenken
miljoenen mensen vluchten
voor armoede en oorlog
plantensoorten sterven uit
dieren worden misbruikt
natuurrampen verschijnen
en we herdenken
want zonder herdenken…
Oogsten
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
644 Het koren moet van het land
De boeren doen dit niet meer met de hand
Grote machines worden ingezet
Op de boerderij, iedereen vroeg uit bed
Een stoffige wolk hangt boven het veld
Opschieten, er wordt onweer gemeld
Al die bedrijvigheid brengt ook gezelligheid mee
Even snel samen een kop thee
Als alle koren is geoogst, pikken vogels nog…
zondvloed
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
888 in het donker
niet ziet maar wel hoort
hard en harder en
dan weer even zachter
nog zachter nog zachter
dan weer keihard en zwaar
het tikken op het aluminium
het ruisen van onschuldigen
ooit waren er wat mensen
die hun boeltje pakten op een boot
ergens belandden op een eiland
iets ontdekten, nooit wisten waar
en tussen de wolken…
Het blauw perspectief
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
477 wolken pakken samen
verduisteren in vele talen
het blauw perspectief
naamlozen roepen
de wind te gaan liggen
proeven de stilte van angst
hun bewegen wordt gedreven
door een passie voor gaan en
stormenderhand overspoelen
nog maakt het niet uit
land en plaats om het even
voor slaap eten en leven
maar gezichten herkennen
baarden uit…
Ouders hebben levenslang
gedicht
2.8 met 4 stemmen
3.185 Hoor ze
tieren naar de wolken, zie ze
schrijven met verbeten smoel:
verzen waar het bloed in woelt.
Ouders hebben het gemakkelijk.
Ze gaan dood. Dan is het op.
Wij gaan verder.…
De vlaamse tale is wonderzoet
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.558 Wat verruwprachtig hoortoneel,
wat zielverrukkend zingestreel
o vlaamse tale uw kunst ontplooit,
wanneer zij 't al vol leven strooit
en vol 't onzegbaar schoon-zijn, dat
lijk wolken wierooks welt
uit uw zoet wierookvat!…
okkernoten
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
446 zijn verhaal
onwrikbaar plukt de herfst
de bomen kaal
hij laat hun takken staken
winterkou betreedt het spel
vol witte sporen
op het kale vel
van wederhoren druppelt fel
ontdooid geweld
het laat zijn onheil braken
doch de notenboom draagt vruchten
in het zuchten van de wind
het zomerkind raapt luchtig
wat gevallen is en gaaf
wolken…
Stralende momenten
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
512 basalt en graniet
brekende kades en dijken
een terug is er niet
toch kan jij ook
heel zacht en teder het
kleinste bloempje strelen
met de warmte van je hand
lachen je ogen
in stralende momenten
ben je gelukkig met zang en
dans bij gezellige evenementen
uit blikken ken ik
je hemel in het heldere blauw
maar als zij donker gaan wolken…
opa zaliger
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
718 ik zie je nog zitten
altijd op dezelfde plaats
het bankje in de tuin
een beetje pitten…
of naar vogeltjes staren
die ravotten tussen takken
rustig je pijpje trekkend
denkend aan vervlogen jaren
de rook steeg op
in witte pluimen
verdween in wolken
maar op een dag
stopte het leven
en je ziel volgde
de weg van witte rook
om al je…
Een nieuwe dag
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
616 't Leven kent vaak vreemde wegen
Onverwacht en onbekend
Sterren, Maan en Zonneregen
Blauwe wolk die boodschap zendt
Nachten grijs en donkergroen
Bomen hoger dan de huizen
Feetjes die het licht uitdoen
Bladeren die wind doen ruisen
Maan die waakt en Zon die slaapt
Bloem die sluit en boom die gaapt
Dromen tussen zee en zand
Reizen…
Zee van Tijd
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
473 Wolken drijven spontaan,
gedreven door de wind.
En wij mensen?
Kunnen wij stromen zoals water stroomt?
Ons bloed.
Kunnen wij leven van de vrije wind?
Onze adem.
Is het mogelijk om ons verzet te staken?
Is het mogelijk om eens niet ons best te doen?
Kunnen wij onze plannen zomaar laten varen?
Begroeten wat en wie zomaar komt?…
Getijde IV*)
gedicht
4.0 met 1 stemmen
7.968 Tot het ogenblik kruimelt, breekt
en ons opvreet --
en zichzelf verteert tot de wolk
die zo groot was als alles
en zo groot was als niets.
-----------------------------------------
uit: 'Rollende stenen, getijde', 1991.
*) Dit gedicht maakt deel uit van
het vierluik 'Getijde'.…
Paringsdrang
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.136 Ze spreidt haar benen
op het geproest en gehoest
van alwetende zeeschildpadden
De vleesparachute ontvouwt
en knuffelt en zoent
wolken en spoken zilt reptielenzaad
Het leven verstikt
zoals de marsepeinen deken
die de ingewanden
van een bruidstaart bedekt
Depressie is zonovergoten
en door de goden gebracht
Zij versieren alles met…
Vandaag
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
582 altijd van vandaag
Want wat morgen biedt, dat blijft tenslotte een vraag
Daarom, kijk ik naar dit moment
Omdat je alles van vandaag al kent
Je weet immers dat de zon nu schijnt
En vanavond weer achter de horizon verdwijnt
Wat morgen komt, dat weet je nog niet
Alleen is het zeker, dat je ook dan de zon weer ziet
Misschien dat hij achter de wolken…
verre echo's (2)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
415 we ontdekken de oceanen
onderdak voor de woningloze
dichter op drift
poëten reizen in het spoor van
Alexander de Grote met karavanen
door dorre oceanen van zand
de lyricus penseelt bedwongen
bergen waarlangs gerafelde
wolken de dalen binnenzakken
in veertien versregels dicht de
sonnettenschrijver een onverschrokken
reis naar de…
Een toekomst naar zekerheid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
478 Een paragnost ziet door
de wolken de waarschijnlijkheid
van een gelukkig zijn. Volgt
levenslijnen in handen;
vult de zwarte gaten met
nieuwe zonneschijn.
Onzekeren en gelukszoekers
leggen hun toekomst in de
handen van een ziener neer.
Vertrouwen op de heldere
verbanden tussen het zichtbare
en de verborgen levenssfeer.…