Alle inzendingen over dichter

3863 resultaten.

Sorteren op:

Een dolende gids

poëzie
4.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 3.039
Geen dichter was zó groot, zó hoog, Dien niet hun zwadder stout bespoog. Men riep tot hen: 'Doe zelf eens wat!' Toen maakten zij een waard'loos blad. Doch zie! als 't in de wereld kwam, Ontbrak hun richting en 'program'. Er stond niet: 'Wat wij willen' in, Dies vatte niemand hunne zin. En dan hun eigen maaksel: foei!…

Vaarwel amigo

netgedicht
2.1 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.633
( voor Jan-Jacob Slauerhoff ) Nog eenmaal varen op 'De Springfontein', de naam die zo mooi zijn leven dekt, een oud schip, maar gevuld met jonge wijn zodra de dichter voorgoed vertrekt.…

Twaalf momenten van inspiratie

netgedicht
3.3 met 7 stemmen aantal keer bekeken 755
Woorden van stervende dichters stijgen op in de blauwe lucht, zien elkaar weer in ‘n volgend leven als ze meeuw zijn spreken af hoog boven de blauwe zee.…
Custor15 april 2010Lees meer >

Hondseenzaam

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 617
Jeronimo van Elk, neef van Abel Staring, wil al sinds 1998 dichter worden, maar hij voelt zich allereerst ouder worden en verweesd nu de generatie boven hem uitsterft. Zelfs Mulisch is niet meer in het land der levenden. Jeronimo las veel van hem maar, hij durft het haast niet te zeggen, alleen het Eichmannboek boeide hem echt.…

Totale overgave

netgedicht
4.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 522
Toch ben ik die ik ben, dichters zijn nu eenmaal onhandige minnaars, gretig vanuit hun grote, langdurige gemis aan ware liefde, dan is het geen wonder dat ze gauw vergalopperen, maar ik kan je dit zeggen, mijn liefde staat daar los van en mijn allerliefste ziet daar doorheen!…

Soms nog klein

hartenkreet
4.7 met 11 stemmen aantal keer bekeken 827
Ik reis nu naar de volle maan, zwanger, rond en gezwollen, die dichter bij onze aarde is komen staan. En met mijn driewieler fiets ik hand in hand op de rand van haar ronding en kijk vol bewondering naar moeder aarde, die ondanks wat het mensenvolk haar aandoet, haar pracht van verre blijkbaar bewaarde.…
Katty26 maart 2011Lees meer >

in spiegelschrift - voor Amanda

netgedicht
3.8 met 36 stemmen aantal keer bekeken 903
die aangeraakt werden in diepten en hoogten hoger en onstuimiger dan de golven dieper dan het diepste diep voelbare herinneringen uit verleden en verre toekomst die over grenzen naar oneindig reiken schuren als grof zand aan onze zielen dan gaan we wonen in woorden en de zee om ons mee te laten voeren met golven die ons dichter…

VERLOREN VADERS; VERLOREN VADERDAGEN!!

hartenkreet
3.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 2.911
---------------------------------------- Dichter is ervaringsdeskundige en draagt deze hartenkreet op aan alle verloren vaders indirect bedoeld voor al die eenZIJdige moeders!…

Ontgoocheld.

poëzie
4.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.124
Hieruit trek ik geen besluiten, maar ik raad eenieder aan, de idealen van de dichters nooit de visu na te gaan. ------------------------------ Phoebus - god van de zon de visu (latijn) - (zien) met eigen ogen Morpheus - god van de slaap…

Verlichte familie

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 590
Met een dichterlijk vleugje aan magie geniet ik van de warmte, liefde en genegenheid gegeven die zal retourneren. Een volledig nieuwe blik vanuit de ogen de ogen van een wijze uil maak ik niemand kapot of vuil enkel het respect en de waarde vormen een authentieke combinatie om het leven in iedere ziel weten te waarderen.…

LAMENTO

gedicht
4.0 met 33 stemmen aantal keer bekeken 17.769
dat nooit hier nu langs het lange diepe water   dat nooit ik dacht dat altijd   dat nooit   dat je nooit dat nooit vorst   dat geen ijs ooit het water  hier nu langs het lange diepe water   dacht ik nooit dat sneeuw ooit de cipres   dacht ik nooit dat sneeuw   nooit de cipres   dat je nooit meer ------------------------- uit: Dichter…

'T LAATSTE

poëzie
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 2.425
Hoe blij en is 't gedacht niet, als ik neerzitte ende peis, u volgend waar gij loopt op uw gezwinde wereldreis, dat, zondig en ellendig als ik ben, geliefde kroost, uw stem, waarin geen zonde 'n zit, misschien een ander troost; uw stemme kan verblijden, schoon hij droef zij die u miek; uw stemme kan genezen, zij uw Dichter nog zo ziek;…

Het binnenste van uitzicht

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 602
In trek: Die schoonheid koesteren en haar geboortegrond en leven dichterlijk schitterend bezingen. Voel mij verbonden, toch hun lied vervuld mijn hart niet volledig. Ik word nu klaar om uit te vliegen. Vrees dat een arend naar me grijpt die onder vreemde zon is kundig.…

Uit de bocht

hartenkreet
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 701
In mij school geen dichter, maar zestien lentes jong creëerde ik verzen tijdens mijn ontluikende liefde voor mijn eerste meisje. Een stel vlinders doorkliefde mijn hart, dat haar in velerlei toonaarden bezong. Zonder resultaat. Daarna voelde ik me een dwaas; iemand die van de romantiek scheen te zijn verstoken.…

Voorbereiding op afscheid 1-5

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 675
Mijn verhaaltje zal gaan over een dichter, die rond Kerstmis verdween Op een zilveren surfboard vertrok om het heelal te ontdekken, vast te leggen Hij heeft een doosje met zwavelstokken in zijn rugzak lied van terugkeer in zijn hart.…

Ik ben de blauwbilgorgel.

gedicht
4.6 met 168 stemmen aantal keer bekeken 81.596
Ik ben de blauwbilgorgel, Mijn vader was een porgel, Mijn moeder was een porulan, Daar komen vreemde kind'ren van. Raban! Raban! Raban! Ik ben een blauwbilgorgel Ik lust alleen maar korgel, Behalve als de nachtuil krijst, Dan eet ik riep en rimmelrijst. Rabijst! Rabijst! Rabijst! Ik ben een blauwbilgorgel, Als ik niet wok of worgel,…

MIJN HERINNERING!

netgedicht
3.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 698
het haardvuur hongert ik geef het stuk voor stuk, ‘t gekapte hout van de eik, waarin wij samen, zo dikwijls klommen, na schooltijd terwijl het vuur eet, genieten wij van een op eik gelagerde Saint-Amour en vult warmte en speels vlammenlicht onze nu volledig eiken living alzo, versmelten wij samen in de gloeiing en de herinneringen…

LAIS CLXIX

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 381
Op het eindpunt van haar stralen, waar tijd de mens verlaat, aan het raakpunt van haar schijnen waar ’t menselijk betrachten zwicht, in loden stilte achter hemels klaar: de gouden lichtval in heur ochtendhaar. Haar ogen wijken niet, haar lach klinkt klaar, haar hand herhaalt het denken als gebaar, het haar omkranst haar woordeloos gebaar en…
Dirk Vekemans30 november 2020Lees meer >

LAIS CLXX

netgedicht
4.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 535
Nu in duizend ongedane daden in klaarte oplicht al geheel het pad met de uitgesponnen levensdraden en niets nog wijst naar vrijheid die het had verborgen in het draaien van het rad, nu het haar licht als git ontvangen heeft en er geen hoop meer in zijn duister leeft, nu feit de nood opheft aan menig woord, nu rust de spin gevangen in haar web…

LAIS CLXXI

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 481
Die liederen herinneren het eraan dat het de zang vergeten is. Het wou alleen LAIS die het bemint, want dat is sluitsteen voor het duister van zijn wil, voltooiend niets en van het niets de schil. Haar blik verbrandt het, haar lijf is vuur, haar lach is gong en slaat zijn laatste uur. Tijd is sluier waarin zij slinks verdwijnt. Dat schrijven…

LAIS CLXXIV

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 500
Motten die elkander open wrijven, als harde diamanten in de nacht: sterrenstof bekleedt de tere lijven bij hun labeur dat niets van hier verwacht maar van het duister wil de pure pracht. Zij, als nacht zo nodeloos geboren, zwart op zwart en in dat zwart verloren, zijn licht dat om zichzelf verlegen zit te bidden dat het duister hen verhore…

LAIS CLXXVI

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 444
Toen het had haar stem gehoord die avond die de dag aan duisternis deed klinken, was er geen klank die zijn gehoor nog vond want het hoorde zich in haar weerklinken: vernietiging die in haar bezinken zou, bloed met git verbinden, eindstand met de dagen, en nacht met elke hand. Want het had geboorte zien gebeuren, zwarte kern van de immense brand…

LAIS CLXXVIII

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 400
Elk lijf is een lijn, ’t frêle huiveren van de pen in de leegte die wij zijn. Handen willen de handen zuiveren, armen de armen ontdoen van de pijn, maar de lijnen blijven altijd te fijn, en het lijf onthoudt niet haar zaligheid. Het draagt zich voor: onthouden lelijkheid en schrijft alsof het sterren doet ontstaan, maar waar zij het in het…

LAIS CLXXIX

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 432
Er is teveel. Het schakelt storing uit: knipt in de lichtenwalm tot het ziet haar zwart verschijnen dat verteert. Het sluit wanklank uit, want walg verstoort het lied. Het hoort zijn stem die zegt wat zij gebiedt. Het is met haar voldaan. Het kent maar kraakt haar erecode niet. Het wacht. Tijd maakt altijd einde aan bezweren van kwaad. Het…
Dirk Vekemans10 december 2020Lees meer >

LAIS CCXXXI

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 476
Zij sterft daadwerkelijk bij dageraad als weerschijn die de ganse nacht optilt, een rode sluier die in ’t wit vergaat Aurora die het wildste hart verstilt. Het ziet zijn lusten die haar schoonheid schilt, als licht dat wreed door tijd en ruimte gaat en liefde is nu, ver van ieders haat, hoe zij ontbreken, in en aan elkaar: verzegeld wordt het…
Dirk Vekemans12 december 2020Lees meer >

LAIS CLXXXII

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 384
Geen christenhond zal haar nog schamen ooit geen moslimrat haar met schuld belagen want nu verschuift niet meer van toen naar nooit, want het zal met schrijven taal verslagen. Zij zal geen rouw meer hoeven dragen, zij is als git in het, als hel in haar. ‘Zie’, zegt het, ‘hoe sterk ik het verbouw: elk woord van het wordt recht en vast en echt…
Dirk Vekemans13 december 2020Lees meer >

LAIS CLXXXVII

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 380
Het legt het eigen rot aan banden, schat de tijd rijp voor schoon schip en spoelt het slijk. Het drukt het mormel van ’t humane plat en legt het aan ’t infuus van haar gelijk: haar gebeuren is doorvoeld, maakt het rijk en laat ervaren al wat verscholen is onder nijdige slijm, onder de ergernis die aan de echte stem geen klank meer laat. ‘Versuiker…
Dirk Vekemans18 december 2020Lees meer >

LAIS CLXXXVIII

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 417
Niets zal nooit hun zoenen evenaren, zij hebben dat bereikt waar ruimte tijd en tijd weer ruimte wordt. Hun gebaren in de stilstand stremmen zonder spijt om hun bewegen, vroeger bron van nijd. Strijkt het haar lichaam aan, zijn woord wordt glas: het ziet wat komt, wat is, en wat er was. Het jaagt zich uit de verzen die het maakt en 't leeft…
Dirk Vekemans19 december 2020Lees meer >

LAIS CLXXXIX

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 365
Het is weer donker dus het stoot zich om. Glasbreuk bewijst de naaktheid van voeten. ’t Is weer wakker en het weet niet waarom: wie vindt er nog lering in het moeten? Is ’t niet genoeg? Wie moet er nog boeten? ’t Wordt met wroeging bij de keel gewrongen. In hun dromen is er ingedrongen en eist er liefde op die niemand kent. Angst begreep hen…
Dirk Vekemans20 december 2020Lees meer >

LAIS CXC

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 464
Het wou haar vatten in een klankgedicht, haar naam vercijferd tot een toverspreuk: ontkenning van gemis en van zijn plicht, bazeltaal met intellectuele jeuk, perverse onderstroom, dat maakt het leuk. Het voelt haar nu, het helse dat ze is: der minne eenvoud heet gewoon LAIS. In het licht laat zij zich nooit bekijken, in het duister waar gevoel…
Dirk Vekemans21 december 2020Lees meer >