3863 resultaten.
Een dolende gids
poëzie
4.5 met 6 stemmen
3.039 Geen dichter was zó groot, zó hoog,
Dien niet hun zwadder stout bespoog.
Men riep tot hen: 'Doe zelf eens wat!'
Toen maakten zij een waard'loos blad.
Doch zie! als 't in de wereld kwam,
Ontbrak hun richting en 'program'.
Er stond niet: 'Wat wij willen' in,
Dies vatte niemand hunne zin.
En dan hun eigen maaksel: foei!…
Vaarwel amigo
netgedicht
2.1 met 9 stemmen
1.633 ( voor Jan-Jacob Slauerhoff )
Nog eenmaal varen op 'De Springfontein',
de naam die zo mooi zijn leven dekt,
een oud schip, maar gevuld met jonge wijn
zodra de dichter voorgoed vertrekt.…
Twaalf momenten van inspiratie
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
755 Woorden van stervende dichters stijgen
op in de blauwe lucht, zien elkaar weer
in ‘n volgend leven als ze meeuw zijn
spreken af hoog boven de blauwe zee.…
Hondseenzaam
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
617 Jeronimo van Elk, neef van Abel Staring, wil al sinds 1998 dichter worden, maar hij voelt zich allereerst ouder worden en verweesd nu de generatie boven hem uitsterft. Zelfs Mulisch is niet meer in het land der levenden. Jeronimo las veel van hem maar, hij durft het haast niet te zeggen, alleen het Eichmannboek boeide hem echt.…
Totale overgave
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
522 Toch ben ik die ik ben, dichters zijn nu eenmaal
onhandige minnaars, gretig vanuit hun grote,
langdurige gemis aan ware liefde, dan is het
geen wonder dat ze gauw vergalopperen, maar ik
kan je dit zeggen, mijn liefde staat daar los
van en mijn allerliefste ziet daar doorheen!…
Soms nog klein
hartenkreet
4.7 met 11 stemmen
827 Ik reis nu naar de volle maan,
zwanger, rond en gezwollen,
die dichter bij onze aarde is komen staan.
En met mijn driewieler fiets ik
hand in hand op de rand van haar ronding
en kijk vol bewondering naar moeder aarde,
die ondanks wat het mensenvolk haar aandoet,
haar pracht van verre blijkbaar bewaarde.…
in spiegelschrift - voor Amanda
netgedicht
3.8 met 36 stemmen
903 die aangeraakt werden
in diepten en hoogten
hoger en onstuimiger dan de golven
dieper dan het diepste diep
voelbare herinneringen
uit verleden en verre toekomst
die over grenzen naar oneindig reiken
schuren als grof zand aan onze zielen
dan gaan we wonen in woorden en de zee
om ons mee te laten voeren
met golven die ons dichter…
VERLOREN VADERS; VERLOREN VADERDAGEN!!
hartenkreet
3.0 met 8 stemmen
2.911 ----------------------------------------
Dichter is ervaringsdeskundige en draagt deze hartenkreet op aan alle verloren vaders indirect bedoeld voor al die eenZIJdige moeders!…
Ontgoocheld.
poëzie
4.4 met 5 stemmen
1.124 Hieruit trek ik geen besluiten,
maar ik raad eenieder aan,
de idealen van de dichters
nooit de visu na te gaan.
------------------------------
Phoebus - god van de zon
de visu (latijn) - (zien) met eigen ogen
Morpheus - god van de slaap…
Verlichte familie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
590 Met een dichterlijk vleugje aan magie
geniet ik van de warmte, liefde en genegenheid
gegeven die zal retourneren.
Een volledig nieuwe blik vanuit de ogen
de ogen van een wijze uil
maak ik niemand kapot of vuil
enkel het respect en de waarde vormen
een authentieke combinatie om het leven
in iedere ziel weten te waarderen.…
LAMENTO
gedicht
4.0 met 33 stemmen
17.769 dat nooit
hier nu langs het lange diepe water dat nooit
ik dacht dat altijd dat nooit dat je nooit
dat nooit vorst dat geen ijs ooit het water
hier nu langs het lange diepe water dacht ik nooit
dat sneeuw ooit de cipres dacht ik nooit
dat sneeuw nooit de cipres dat je nooit meer
-------------------------
uit: Dichter…
'T LAATSTE
poëzie
3.5 met 4 stemmen
2.425 Hoe blij en is 't gedacht niet, als
ik neerzitte ende peis,
u volgend waar gij loopt op uw
gezwinde wereldreis,
dat, zondig en ellendig als
ik ben, geliefde kroost,
uw stem, waarin geen zonde 'n zit,
misschien een ander troost;
uw stemme kan verblijden, schoon
hij droef zij die u miek;
uw stemme kan genezen, zij
uw Dichter nog zo ziek;…
Het binnenste van uitzicht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
602 In trek: Die schoonheid koesteren
en haar geboortegrond en leven
dichterlijk schitterend bezingen.
Voel mij verbonden, toch hun lied
vervuld mijn hart niet volledig.
Ik word nu klaar om uit te vliegen.
Vrees dat een arend naar me grijpt
die onder vreemde zon is kundig.…
Uit de bocht
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
701 In mij school geen dichter, maar zestien lentes jong
creëerde ik verzen tijdens mijn ontluikende liefde
voor mijn eerste meisje. Een stel vlinders doorkliefde
mijn hart, dat haar in velerlei toonaarden bezong.
Zonder resultaat. Daarna voelde ik me een dwaas;
iemand die van de romantiek scheen te zijn verstoken.…
Voorbereiding op afscheid 1-5
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
675 Mijn verhaaltje zal gaan
over een dichter, die rond
Kerstmis verdween
Op een zilveren surfboard
vertrok om het heelal
te ontdekken, vast te leggen
Hij heeft een doosje met
zwavelstokken in zijn rugzak
lied van terugkeer in zijn hart.…
Ik ben de blauwbilgorgel.
gedicht
4.6 met 168 stemmen
81.596 Ik ben de blauwbilgorgel,
Mijn vader was een porgel,
Mijn moeder was een porulan,
Daar komen vreemde kind'ren van.
Raban! Raban! Raban!
Ik ben een blauwbilgorgel
Ik lust alleen maar korgel,
Behalve als de nachtuil krijst,
Dan eet ik riep en rimmelrijst.
Rabijst! Rabijst! Rabijst!
Ik ben een blauwbilgorgel,
Als ik niet wok of worgel,…
MIJN HERINNERING!
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
698 het haardvuur hongert
ik geef het stuk voor stuk,
‘t gekapte hout van de eik,
waarin wij samen,
zo dikwijls klommen,
na schooltijd
terwijl het vuur eet,
genieten wij
van een op eik gelagerde Saint-Amour
en vult warmte
en speels vlammenlicht
onze nu volledig eiken living
alzo,
versmelten wij samen
in de gloeiing en de herinneringen…
LAIS CLXIX
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
381 Op het eindpunt van haar stralen, waar tijd
de mens verlaat, aan het raakpunt van haar
schijnen waar ’t menselijk betrachten zwicht,
in loden stilte achter hemels klaar:
de gouden lichtval in heur ochtendhaar.
Haar ogen wijken niet, haar lach klinkt klaar,
haar hand herhaalt het denken als gebaar,
het haar omkranst haar woordeloos gebaar
en…
LAIS CLXX
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
535 Nu in duizend ongedane daden
in klaarte oplicht al geheel het pad
met de uitgesponnen levensdraden
en niets nog wijst naar vrijheid die het had
verborgen in het draaien van het rad,
nu het haar licht als git ontvangen heeft
en er geen hoop meer in zijn duister leeft,
nu feit de nood opheft aan menig woord,
nu rust de spin gevangen in haar web…
LAIS CLXXI
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
481 Die liederen herinneren het eraan
dat het de zang vergeten is. Het wou
alleen LAIS die het bemint, want dat
is sluitsteen voor het duister van zijn wil,
voltooiend niets en van het niets de schil.
Haar blik verbrandt het, haar lijf is vuur,
haar lach is gong en slaat zijn laatste uur.
Tijd is sluier waarin zij slinks verdwijnt.
Dat schrijven…
LAIS CLXXIV
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
500 Motten die elkander open wrijven,
als harde diamanten in de nacht:
sterrenstof bekleedt de tere lijven
bij hun labeur dat niets van hier verwacht
maar van het duister wil de pure pracht.
Zij, als nacht zo nodeloos geboren,
zwart op zwart en in dat zwart verloren,
zijn licht dat om zichzelf verlegen zit
te bidden dat het duister hen verhore…
LAIS CLXXVI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
444 Toen het had haar stem gehoord die avond
die de dag aan duisternis deed klinken,
was er geen klank die zijn gehoor nog vond
want het hoorde zich in haar weerklinken:
vernietiging die in haar bezinken
zou, bloed met git verbinden, eindstand
met de dagen, en nacht met elke hand.
Want het had geboorte zien gebeuren,
zwarte kern van de immense brand…
LAIS CLXXVIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
400 Elk lijf is een lijn, ’t frêle huiveren
van de pen in de leegte die wij zijn.
Handen willen de handen zuiveren,
armen de armen ontdoen van de pijn,
maar de lijnen blijven altijd te fijn,
en het lijf onthoudt niet haar zaligheid.
Het draagt zich voor: onthouden lelijkheid
en schrijft alsof het sterren doet ontstaan,
maar waar zij het in het…
LAIS CLXXIX
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
432 Er is teveel. Het schakelt storing uit:
knipt in de lichtenwalm tot het ziet
haar zwart verschijnen dat verteert. Het sluit
wanklank uit, want walg verstoort het lied.
Het hoort zijn stem die zegt wat zij gebiedt.
Het is met haar voldaan. Het kent maar kraakt
haar erecode niet. Het wacht. Tijd maakt
altijd einde aan bezweren van kwaad.
Het…
LAIS CCXXXI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
476 Zij sterft daadwerkelijk bij dageraad
als weerschijn die de ganse nacht optilt,
een rode sluier die in ’t wit vergaat
Aurora die het wildste hart verstilt.
Het ziet zijn lusten die haar schoonheid schilt,
als licht dat wreed door tijd en ruimte gaat
en liefde is nu, ver van ieders haat,
hoe zij ontbreken, in en aan elkaar:
verzegeld wordt het…
LAIS CLXXXII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
384 Geen christenhond zal haar nog schamen ooit
geen moslimrat haar met schuld belagen
want nu verschuift niet meer van toen naar nooit,
want het zal met schrijven taal verslagen.
Zij zal geen rouw meer hoeven dragen,
zij is als git in het, als hel in haar.
‘Zie’, zegt het, ‘hoe sterk ik het verbouw:
elk woord van het wordt recht en vast en echt…
LAIS CLXXXVII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
380 Het legt het eigen rot aan banden, schat
de tijd rijp voor schoon schip en spoelt het slijk.
Het drukt het mormel van ’t humane plat
en legt het aan ’t infuus van haar gelijk:
haar gebeuren is doorvoeld, maakt het rijk
en laat ervaren al wat verscholen is
onder nijdige slijm, onder de ergernis
die aan de echte stem geen klank meer laat.
‘Versuiker…
LAIS CLXXXVIII
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
417 Niets zal nooit hun zoenen evenaren,
zij hebben dat bereikt waar ruimte tijd
en tijd weer ruimte wordt. Hun gebaren
in de stilstand stremmen zonder spijt
om hun bewegen, vroeger bron van nijd.
Strijkt het haar lichaam aan, zijn woord wordt glas:
het ziet wat komt, wat is, en wat er was.
Het jaagt zich uit de verzen die het maakt
en 't leeft…
LAIS CLXXXIX
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
365 Het is weer donker dus het stoot zich om.
Glasbreuk bewijst de naaktheid van voeten.
’t Is weer wakker en het weet niet waarom:
wie vindt er nog lering in het moeten?
Is ’t niet genoeg? Wie moet er nog boeten?
’t Wordt met wroeging bij de keel gewrongen.
In hun dromen is er ingedrongen
en eist er liefde op die niemand kent.
Angst begreep hen…
LAIS CXC
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
464 Het wou haar vatten in een klankgedicht,
haar naam vercijferd tot een toverspreuk:
ontkenning van gemis en van zijn plicht,
bazeltaal met intellectuele jeuk,
perverse onderstroom, dat maakt het leuk.
Het voelt haar nu, het helse dat ze is:
der minne eenvoud heet gewoon LAIS.
In het licht laat zij zich nooit bekijken,
in het duister waar gevoel…