9323 resultaten.
De dagen gaan
poëzie
3.6 met 19 stemmen
5.977 Nu is de tijd voor oude heerschappijen;
Vermolmde staten wanklen - de Commune
Zal rustig rijzen uit de roeste ruïne
En zal een rijk zijn van de ganse aarde:
Herberg voor volkeren, verlost van wallen,
Bewoners van de veilge hemelhallen
En in de ogen Gods gelijk van waarde.…
Worsten
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
785 bewust
broodbelegging wordt een lust
zijn Duitse vrouw eet ze rauw
Gait Jan de Boer gaat het te ver
hij lust geen worst, daar komt bij
wat een boer niet kent eet 'ie niet
tot het verdriet van de boerin
zijn soorten zijn overal bekend
leverworst, cervelaat, salami en
onvervalste boerenmetworst,
worstvingers voor de kleintjes
veel bewoners…
Geborduurd sonnet
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
577 oom is bezeten van de scheve kruissteek
alle onderwerpen heeft ‘ie afgekruist
in ‘t bejaardenhuis wordt ‘ie al verguisd
sonnetten gaat men naaien deze week
de oudjes steken door na het borduren
gewoon genaaid, vindt de directrice
aanvang kruist ‘ie door naar de remise
vrijwilligers ontsla je niet uit vrije uren
bewoners zitten de gehele…
niet Onuitputtelijk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
499 Hemel gedankt, gaat niet álles verkeerd
Als handen en voeten, moeten
wij als bewoners sámen
onz' schouders eronder zetten
zodat uiteindelijk het tij zich keert
Aan mensen gaat 't leven voorbij
die niet zien, niet begrijpen
dat echt níets onaantastbaar is
ook al is dat alles goed gefundeerd
Uiteindelijk ontwaakte de
Schepper, die met…
uit de bocht gevlogen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
575 De stilte schreeuwt het uit
in deze stad
van eén miljoen bewoners.
Plastic
Een ingedeukt blikje
stuitert over het asfalt.
In het talud ligt
zo hier en daar
een smoezelig condoom.
De camera registreert;
een vrouw
schaars gekleed
met sigaret
en wankele tred
naast haar sloffen lopend
Huilt van binnen.…
SUBMISSIE
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
859 Er heerst voor altijd droeve alteratie
over Hrabove in de oblast Donetsk
verbijstering rits men niet meer dicht
bewoners blijven verstoken van stilte
meer nog kommer over verre grenzen
waar knuffels en beelden domineren
onder ronken van overvliegende
storm op weg naar eeuwige vrieskou
er branden weer ontelbare kaarsen
want kerst en nieuwjaar…
Grafveld in Frankrijk
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
410 het kerkhof van grijze steen
ligt verloren in een veld koren
hier is het hele dorp aangeland
in een voeg van het landschap
ergens langs de wegkant
een stille straat loopt voor eeuwigheid
tussen graven van bewoners die tijdens
hun leven wel of niet hebben geleden met
kapellen en pinakels smal op de ruimte bemeten
zo’n plaats waar de tijd…
Waterkamer
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
753 Op weg naar zee passeer ik luchtkastelen
en woningen zonder bewoners
vervallen oude huizen die als losse hulzen
na het treffen in het landschap liggen
de daken bieden geen beschutting meer
gunnen de roofvogels een onbelemmerde blik
in de lege buik van bescherming
slechts een verstomde angstkreet houdt zich
uiteengescheurd verborgen in uitdijende…
Toen jij verdwaalde
netgedicht
5.0 met 25 stemmen
469 ik zag hoe
open ramen
naar jou lachten
toen jij verdwaalde
in het plezier van
de heel vaak
uitgestorven straat
zij knipoogden
tegen de zon
die jou een warm
welkom bereidde
met het zelf
gekozen alleen in
straten van steen
zelfs de
voordeuren
tochtten in
allerlei luchten de
specifieke geuren
van het levend huis
zonder bewoners…
Ons oude bankje
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
759 melodieën die hij er speelde op zijn gitaar
en bijzondere verhalen vertelde
velen ben ik inmiddels vergeten
sommigen vergeet ik nooit
vandaag tien jaar geleden
deed ik er door verhuizing afstand van
het dierbaar bankje indachtig
ik denk daaraan en ril, heb het koud
nu ben ik negenentachtig
herinnering die nooit sterft
nieuwe bewoners…
de maan vertelt
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
85 in dromen reiken sterren en
bomen elkaar de hand, ze
schuiven aan bij de dis
van een groter geheel
spreken is voor later
zegt de kruin tegen
de staart van een
vallende ster
hun ogen breken schimmen
en gedaantes maken
elkaar het hof, het universum
raakt geen einde en begin
op deze aarde nestelen
woudreuzen als bewoners
van verre…
De laatste Trein
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
1.097 Gevangen, wachtend op de laatste trein.
Strijd om leven of dood, wachtend op de laatste trein.
Angst voor de toekomst, wachtend op de laatste trein.
Hoop op bevrijding, wachtend op de laatste trein.
Opeengepropt in een kleine barak, wachtend op de laatste trein.
Wachtend om uitgekozen te worden voor Auschwitch
met de laatste trein.…
Zo zie ik jou
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
3.117 De laatste keer
Zoals je was
En ons verliet
Zo zal jij altijd bij mij blijven
Jouw laatste blik
Die laatste lach
Die niemand kent
Zo zal ik jou in mijn dromen volgen
Mijn liefde voor jou
Is verankerd in mij
Jouw licht blijft schijnen
Zo zal jouw ziel blijven bestaan
Het leven gaat door
Is in een seconde voorbij
Maar je moet weten…
Bejaardenhuis
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.163 Eenzaam zit zij in haar kamertje
van het bejaardenhuis
Met een zakdoekje in haar hand
Ze verlangt naar haar eigen huis
Alsof ze hier gevangen zit
en wachtend op haar dood
haar allerlaatste stationnetje
ze mist haar echtgenoot
Ze voelt zich opgeborgen
Als een vogel in een kooi
Starend naar een familiefoto
wat was die tijd toch mooi
Ik breng…
Opgegeven
netgedicht
3.4 met 21 stemmen
2.983 Lieverd mag ik een lepeltje jus?
Aardappels zijn anders zo droog
Af en toe zie ik je slikken
Toe, hou je nog even groot
Steek de kaarsjes daar eens aan
Trek de gordijnen maar veilig dicht
Echt gezellig vind je niet
Kom niet huilen, toe nou lief
Erwtjes smaken niet met zout
Rust maar even op mijn schouder
Staar met mij niet verder dan morgen…
1999 n. Chr. Hier, nu
gedicht
2.9 met 25 stemmen
11.808 Vanwaar ik droom en schrijf en liefheb
ingescheept voor deze vreemde reis.
Slechts gewapend met de zekerheid
dat door eeuwen en ijstijden, dwars
doorheen het eindeloze strijdgewoel
de ononderbroken draad van Ariadne
loopt waarmee ik aan het begin van alle
tijd zit vastgeknoopt. En onderweg
is iets van mij ooit alles al geweest.
In de…
Lilith; De Verloren Dochter/ De laatste Engel
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
1.406 Godsgeschenken
doen mij dansen in
eenzame onsterfelijkheid
Ben jij
de laatste Engel die gezonden
uit het Paradijs
mij moet verlossen
van mijn zonden
de weg terug naar Eden wijst?…
de laatste trein
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.443 wachten op de laatste trein
mensen drommen samen
het geeft iets van bewogenheid
als druppels op de ramen
reizen door een donker land
wanneer je hoort te slapen
het is niet wat het wezen moet
dat merk je aan het gapen
de trein raast op 't juiste spoor
dan een laatste remming...
eindelijk daar zijn we dan
op de eindbestemming…
VERLICHTING
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.000 Mamma, kijk, de maan vannacht
is een heel groot oor.
Rechteroor! Het oor van Schuilevink
dat minder wordt.
Maar huilt een kind, dan vindt het
absoluut gehoor.
Doodgemoedereerd en koel
ziet zij beneden de maan
zonnebaden. Met een ruk
trekt zij de gordijnen dicht.…
Voor 't laatst
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
1.942 Vannacht heb ik
tegen je aan gelegen
heel zacht
Vannacht, voor even
gevoeld voor ‘t laatst
hoe ‘t was
Vannacht
bij jou te zijn
te leven
voor even
Vannacht
gezwegen over
straks
alleen
Vannacht…
Laatste trein
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
1.298 Wat gelaten stond je voor me
en ik snikte met een brok
want ik kreeg nu in de gaten
dat ik jou hier moest verlaten
toen mijn laatste trein daar wachtte
op de wijzers van de klok
en het fluitsignaal viel samen
met de eerste wintervlok
Van het raam zag ik je zwaaien
en de trein schoof met een schok
over veel te natte sporen
langs dat wat…
Het doodsbed
gedicht
2.7 met 152 stemmen
51.488 Kantelend licht. De avond is een kaars
die over haar gezicht een eiland legt.
Landschappen varen voorbij en zij is het
laken waarop nu alles wordt gezegd.
December. Bloemen klampen ramen aan,
broodkruim lijnt de perken af, verstikt
hun zucht. Het huis stokt in de kelen staan
de klinkers amper overeind. En ik vlucht
naar haar hals waarop…
Laatste dag
poëzie
3.1 met 10 stemmen
4.152 Op: dies irae, dies illa etc.
1.
De gewisse dag der wraken,
Och! de dag begint te naken
Die de wereld zal doen blaken.
2.
Wiens gemoed en zal niet schromen
Als ten oordeel zullen komen
Beide kwaden ende vromen!
3.
Allen die ooit zijn geboren
En ontslapen, met haar oren
De aartsengel zullen horen.
4.
Zal de dood als dan niet…
Laatste inzending
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
848 Je was nooit te
beroerd om te reageren, maar ergens in een krant las
ik dat een beroemd dichter verdwenen is en wel zodanig,
dat ik voorzeker geen reactie meer hoef te verwachten
op mijn laatste inzending aan jou (of mijn vraag, wat
er toch met jou aan de hand was, toen aan het strand te
Knokke of zo, waar Wolkers, big survivor, en Campert,
taaie…
Recreatie
gedicht
3.1 met 25 stemmen
15.480 Twee keer per jaar
reden wij naar het kerkhof,
op het 4e graf, 3e rij links van de ingang
mocht ik bloemen zetten
in een groene zinken vaas
terwijl mijn vader knielde op een bankje
waar hij eerst zijn zakdoek overheen had gelegd
de wandeling tussen de graven
duurde vaak meer dan een uur,
mijn vader bracht bezoeken aan oude kennissen
en besprak…
emotionele laatste traan
hartenkreet
4.2 met 10 stemmen
2.048 zag
Maar na tijden van leven
Moest het leven zich opgeven
Want het geleefde leven was echt op
Zonder dat ik het wist
Leek het leven even een grote list
Want jij werd zomaar getroffen
Door deze dode tijden
Moesten we glashard hopen
Dat jij het nog zou halen
Maar plots werd jij
Met een tik van de klok
Uit ons leven gehaald
De laatste…
Laatste adem
hartenkreet
3.7 met 18 stemmen
1.828 De laatste adem van mijn leven,
De dood is nu zo dichtbij,
Om jou heb ik veel gegeven,
Mijn leven dat ben jij.…
- De trotse stijle witte graven -
netgedicht
4.0 met 54 stemmen
1.011 Zielen hebben hun laatste rust gevonden,
in trotse witte stijle graven.…
Bladerhuid
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
896 Ze lag daar, alsof ze al dood was
Te liggen
Haar huid bladerde af
Net zoals het plafond waarnaar ze staarde
- bevroren
Niemand wist aan wat ze dacht
Niemand wist of ze wel dacht
Of ze wel kon denken
Ik raakte haar voorhoofd aan
Voor de allerlaatste keer
Ik vroeg nog over vroeger
Ze antwoordde niet
meer…
- De Laatste Bel -
netgedicht
4.3 met 16 stemmen
1.089 Een groot stiltefeest zo lijkt het,
de dappere daden van laatste gewilde uren
van allerlaatste gekwelde muren,
de hoge laatste eer, het Zwartemeer
een persoonlijke overwinning
zo omsloten en toch beschermd
ter ere van wat ook maar kon zijn.…