8893 resultaten.
Vers gevallen wit
netgedicht
3.2 met 17 stemmen
801 het volle maanlicht
de klokken mompelen koperkleurig,
hun gebronsde klanken klinken
dof, diep en wijds over stil land
elk van hun klanken markeert
scherp en helder de grenzen
van deze eindeloze stilte,
de stilte van de diepe midwinter,
van verlangen naar zachte voetstappen,
dat stille hunkeren, onbenoembaar,
naar het gekraak van verse…
Ik ben van u zo verre
poëzie
3.6 met 9 stemmen
2.999 Ik ben van u zo verre,
Ik waar bij u zo graag,
En zeide u alle de liefde
Die ‘k in de ziele draag!
Ik fluisterde u in de oren
Zo geren een enkel woord!
-ik zong het reeds duizend keren!
nog hebt gij het nooit gehoord!
Ik zong het aan de rozen
Wel honderd, honderd maal –
Licht heeft het afgeluisterd
De wilde nachtegaal.
Ik zei het…
Rookvrije werkplek
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
843 Ik zag op teevee, ‘t was in Veere,
de brandweer heel druk demonstreren.
En in het gegons
klonk luid: ‘Nu voor óns
een rookvrije werkplek creëren!’…
Triolet
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
621 Zo 'n vers is nu weer in.
M'n zinnen zijn erop gezet.
Hoera, dit is een triolet!
Het vers bestaat uit één couplet.
Hier komt alwéér die zin:
Hoera, dit is een triolet!
Ik zei 't al aan 't begin.…
Ongeschonden, geschonden,
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
554 Hoe vaak zal ik sterven
aan een dodelijke blik
als ik de bodem raak
van een glas wijn en
de smaak veranderd
in troebele azijn?
Hoe sterk zal ik zijn om
te geven, in de doolhoven
van elliptische wanen
die op elkaar lijken,
metaforen van
bergenhoge kloven,
niet overbrugbaar blijken?
Hoe lang ben ik bestand
om eigen zure druiven
te…
de verte
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
743 Dichte mist als een wollige deken,
beschermende bedekking,
maar de onbekende verte verschuilt zich,
laat zich niet kennen,
verborgen, maar toch aanwezig.
Als een dreiging, onbestemd,
of een onvervulde belofte...
De verste verte,
haar kop naar beneden, haar kont omhoog,
spieren gespannen, loerend,
klaar om onbezorgdheid af te straffen,
om…
enigszins surrealistisch
netgedicht
3.5 met 34 stemmen
2.045 en Dali had een snor
en daar trok ie dan aan
als aan een elastiek,
als een veer sprong die
dan weer terug -pats!- en
rolde zich heel snel op,
ik zou jullie er eigenlijk,
om 't jullie te laten zien,
een bizar schilderij
van moeten maken.-…
Ver weg
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
1.389 Jij & ik,
samen wij,
waarom ben ik hier
en jij zo ver weg van mij.…
lief klein mensenkind
hartenkreet
3.6 met 15 stemmen
1.638 Lief klein mensenkind,
al ben je nu een ster,
je blijft mijn lief klein mensenkind,
ook al sta je nu zo ver!…
OVERBRUGGEN
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
1.161 Wij willen
water overbruggen
van oever naar wal
en omgekeerd
Het is niet
de rivier
die ons deert
zelfs niet bij hoog water
Nee, dan ooit het veer
dat veerstoep met
veerstoep verbindt
het nu...met het later
Maar de veerman
heeft z'n veerpont
verlaten
motoren stilgelegd
Zijn vaartuig
heeft hij
vaarwel gezegd met een
'…
Zo'n vers
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
594 Net gedicht
onderweg
zag ineens je gezicht
zo jong
als boterbloemen
in de berm
zo vers
hoorde ik door jou
haar stem
op weg naar
als de boterbloemen bloeien
ja dan .... zo’n vers.…
IJdelheid
netgedicht
4.5 met 26 stemmen
769 Verloor daarbij een witte veer.
Door het geklater, vormden zich
kringen om hem heen in 't water.
Nadat de poetsbeurt was volbracht,
zwom hij weer verder door de gracht.…
Op een klein stationnetje….…
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
551 cadans verdwijnt langs
kale biels en in rood en room
geblokte bomen, onveilige signalen
werden genegeerd, niet opgepikt
in de tussenliggende stations,
ondermijnt een refrein wat verder
spoort in geblindeerde wagons,
om zich in cadans te laten wegen,
niet aan ijk en eindpunt gedacht,
weinig balans op een dood punt, lijkt
een halte te ver…
ver weg van dat verwegge
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
714 Ver weg van dat verwegge.…
Maanverlicht
netgedicht
2.0 met 7 stemmen
1.295 't Licht streek contouren
Jouw maanverlichte huid
Jouw ogen glanzen
Dansend vuur
Hemelse twinkeling
De schittering in
Schoonheid
Heerlijk jouw lijf
Jouw weelde
Zo puur
Nacht van verlangen
Jouw maanverlicht gezicht
Gracieus en sierlijk
Zacht gekust
'k Voel jouw genegenheid
Mijn handen strelen
Zachtheid
'k Wil mij in jou
Verliezen…
levenslang
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
488 uit die gewoonte groeien woorden
tot een acceptabel vers
zo vers als het brood van morgen
morgen wanneer de inkt is opgedroogd
zal de dichter wellicht
zijn vers willen vertolken…
Het Heelal.
hartenkreet
2.8 met 13 stemmen
830 Het zou wel heerlijk zijn
om daar ooit heen te gaan
ver, bij deze aarde vandaan!…
Poëtisch zelfverzekerd
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
574 'Geen eind lijkt', zei 'n dichter uit Rome,
'aan mijn inspiratie te komen:
het schrijven gaat goed,
daar er altijd vers bloed
door m'n dichtader zal blijven stromen.'…
De Lichten
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.208 Toch is het hem, alsof de hemel dieper wordt,
Wanneer die lichtzuil in 't omringend duister schiet:
Zo doet een vers alleen 't vele des levens niet,
Maar 't enkele in ons, dat oneindig is, beseffen.…
HOE LOOPT DE WEG DOOR DE WOESTIJN ?
poëzie
2.6 met 8 stemmen
2.722 Dan was het nooit zo na, mijn God,
maar ach, ook nooit zo ver!…
Wij zoeken 't ver
poëzie
3.2 met 4 stemmen
2.193 Wij zoeken 't ver:-
Ik zoek het zuiver schone beeld,
Dat kan verzoenen met dit leven:
De vreemde vlinder die daar speelt
Draagt 't op haar vleugelen geschreven -
Doch als 'k mijn handen om haar sluit
Wis ik die tere tekens uit!…
ON LINE
hartenkreet
2.0 met 5 stemmen
663 Mijn diepe verdriet
is nu mijn onvermogen
gelukkig te zijn.
Ieder te redden
van lijden, dood en verdriet,
en onvermogen.
Het eenzaam sterven
van alle lotgenoten
en eigen glorie.
Het hele gedoe
van de kwijnende massa:
"daar schreeuwt iemand!"
Het is niet leuk dit leven
van totaal onvermogen.…
Zo maar zondag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.877 Vanmorgen word ik
Wakker in een vers
Woorden die zichzelf
Bezingen in het
Allermooiste lied
Geen pijn, geen verdriet
Zo maar uit de
Hemel neergedaald
Nog nooit zo veel
Vreugde uit een vers gehaald
Zo maar zondag…
Onvoorstelbaar ver
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
427 Geworden uit
De wording
Van 't
Allereerste Begin -
Aarz'lend bij de hand
Genomen en zachtjes
Meegevoerd met de
Stroom van de rivier
Die 'k niet meer
Tegenhouden kon
Zonder het te weten
Op weg naar mijn horizon
Onvoorstelbaar ver…
Verzadigd?
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
551 Behoed mij voor verzadiging
door de ogen, oren en de mond
ze bleven in begeerten steken,
doe de emoties maar op het slot
hangend aan de verzen van de horizon
als volle rijpe kersen, parelend
op kinderlippen, in het einde ving
ik niet de weelde alleen het bot.
Toen kwam jouw jeugd voorbij,
sindsdien kom ik zintuigen tekort,
na de droogte…
Venus
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
485 vol van bazen populierenloos
onder het gekrijs van meeuw
die enkele
met duizend vleugels
en allemans veren
klinkt in hun oorstraal
- het werkt vast bij maneschijn
het liedje kalifaat…
Als 't latere geslacht dees woorden leest
poëzie
3.7 met 3 stemmen
1.512 Als 't latere geslacht dees woorden leest, -
Want dit geslacht zal lachen om dit vers,
De zotte poppen van de pratte pers
In de aller-aller-eerste plaats, dán 't Beest
Voor niets méér dan een groot gevoel bevreesd,
Dat zich Beschaafd Publiek noemt, dat een kners
Hoort in een gil of klacht, en van elk vers
Rijm-zottertje maakt een familie-feest…
Wrakhout in schuim
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
688 Geronde stenen
met wrakhout in schuim
zeewier, plastic, kwallen
Meeuwen op jacht
eeuwig en altijd slechts
ontevreden kijkend
Zon als ploert, hitte
terwijl golven blijven
ronden, smelt ik plotseling…
Lopen op verse sneeuw
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
424 De taal die alleen
Uit klanken bestond
Heeft nu ook
Woorden gekregen
Die ik kan schrijven
Op mijn geduldige papier -
In dichtvorm schrijf
Ik ze neer, een
Onbeschrijflijk gevoel
Maakt zich van mij meester,
Voor mij het gevoel van de eeuw,
Dichten in mijn vergeten taal
Voelt als lopen op verse sneeuw…
poëzie is een vers
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
604 poëzie is een vers
dat loopt als een trein
ik heb ze gezien
in mijn tijd
de cadans vernomen
die mij in slaap wiegde
en deed dromen
van bescheiden geluk
zoals een mooi
lopend vers dat z'n
cadans heeft gevonden…