637 resultaten.
Als aan het zand genageld
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
441 (Voor Martine)
Terwijl ik hier sta zee
als aan zand genageld
trek ik dan naar jou
of neem jij me mee
nu de schelpen kraken
wij elkaar naderen
weet ik van vaste grond
onder mijn voeten
voel me intens rijk
waarom toch verder
willen kijken
achter me de plek
die zo meebepalend was
voor me het nog in damp
gehulde wat toekomt
wat…
ogen diepten vergezichten
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
526 ik zag je lopen
in de duinen
wandelen op strand
ogen diepten
vergezichten
je vingers lagen
in mijn hand
we raapten schelpen
langs de vloedlijn
golven zongen
een verlopen lied
je hoefde me
niets meer te zeggen
keek intens verliefd
we zijn naar
huis gelopen
vlinders wolkten
met ons mee
we hebben van
elkaar genoten…
Het nieuw
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
576 achter ons lag, zo verstrooid, toch ontdooid,
Spinsel zoveel groter, terwijl ik alleen
maar kleiner wil in dit verschil, wat
in deze dag maakt dat ik loop als
gisteren, de vooruit nog niet gedaan,
Als knisperend hout nog nieten moet schieten terwijl de dode allang is gevangen tussen haar planken en zand,
mijn gedachten de dingen als schelpen…
Zeesprookje
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
507 De oester was jaren dicht geweest
Zó dicht, ze ging bijna niet open
Totdat een kreeft kwam aangelopen
Hij tikte op haar robuuste schelp
Alsof hij wist van de kostbare schat
Die binnenin verborgen zat
Voorzichtig opende zij haar veilige huis
Hij gaf haar zijn schaar
Zij liet hem binnen
Een welkom thuis
Hij is daarna niet meer…
Thuiskomen op Schiermonnikoog
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
563 Schelpen voelen aan als vroeger,
hogerop het hete zand dat stuift,
de vloedlijn nog op dezelfde plaats,
het helmgras dat geestdriftig wuift.
Schelpenpaadjes kronkelen achter de duinen,
de branding groet met geruststellend geruis,
verderop zingen vriendelijk de bomen,
alles komt terug, ik ben weer thuis.…
Kleurnegatief
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
490 Mijn oor is kleurpositief
de rode rand kookt
van jouw woorden, fel
licht spat uit de schelp
en hangt voor mijn mond
voor mijn ingehouden adem
mijn lippen nog niet open
mijn gedachten onuitgesproken
mijn blik kleurnegatief
met doorbloede hersenen
gekruiste armen, gloeiend
van argwaan en verzet
van willen aanvallen
Jij zult er niet…
Geel en roze rood
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
476 het duinde
geel en roze rood
de kleur van
het seizoen
we liepen steeds
een stukje verder
weg van de
drukte in groen
naar de stilte
van zee onder
een aflandige
warme wind
op strand met
het harde zand
op de kentering
van eb en vloed
waar je de grootste
schelpen vindt
nog waren we
niet alleen de witjes
fladderden mee ook…
Avondrood
hartenkreet
4.3 met 36 stemmen
1.959 Met schelpen vorm ik jouw naam
Mijn vingers zijn vochtig en smaken zout
Ik laat je hier achter mijn grote liefde
Op de plek waar ik zoveel van houd…
Als in deja-vu
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
502 ik zag
grijze wolken
roodstrepen door
ondergaande zon
lachte
naar de golven
zij krulden licht
vonden mij niet dom
ik speelde
zomaar op het strand
als volwassene met
water en rul zand
joeg wat schelpen
door de zilte wind
met handen in
gebaren van een kind
uren heb ik
mij vermaakt
tijd heeft me voor
dit even niet geraakt…
herfstzee
netgedicht
4.7 met 15 stemmen
781 zo waait de wind
door sombere huizen
de lucht is te rauw
voor minnende verzen
hoor hoe huilt
de deur naar buiten
zoekt zonder spoor en in verval
een zacht gebed in kleine schelpen
elke dag, zo sterft het uur
volslagen blind door oude oogst
als vaag de hemel half bewolkt
boven het laatste zomerwoord
hoor hoe zwaar de deining schuimt…
Lief zeegezicht
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
452 talloze keren
mocht ik met woorden
alles tegen je zeggen zonder
dat jij iets kon weerleggen
het was mijn monoloog
in moeilijke tijden
ook al bulderden je golven
ik liet me door jouw rust leiden
jij wist feilloos
mijn stemming te kleuren
met vrienden als wind en de zon
jij was er toen al het leven begon
ik dank je
met handenvol schelpen…
Aan zee
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
677 Moe van 't stadslawaai
komt hulp uit onverwachte hoek
m'n oren raken verstopt
het wordt stil om me heen
men zegt dat ik iets aan
m'n gehoor moet laten doen
maar ik houd me doof en m'n
oren fossiliseren tot schelpen
geluk is slechts 'n gevoel dat
we door denken opwekken
zo verwezenlijk ik 'n ideaal
waan mij in 'n houten huis
in de…
Lucht is goud vandaag
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
657 zacht kleurt zon
met leven uit de bron
mijn nog lichte huid
gewoon een plaatsje
op het strand met zee
en golven bij de hand
geen overlast
van een druk terras
maar stilte puur natuur
vanzelfsprekend
wel een schermpje
de wind is nog wat guur
de scene inviteert
tot spelen van het
schelp en waterspel
de stroming snel
het zand…
biografie van het tegenlicht
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
615 niets ontbreekt aan onze stilte
ook al sijpelt water uit de achterflap;
uit noodzaak
omdat tijd zich verontschuldigt
bij het stervend licht en ik me lokken liet
door de verste grenzen
zoals koude bladeren
langs een winters strand die in de horizon
verdrinken
dit is mijn wereld, zei je
de dove duinen zijn slechts golven
tegen schelpen…
vergaan
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
833 de eindeloze melancholie van een maand
die sterven gaat, verloren in de vage glorie
van wat losgelaten blad
een dorre bloem buigt mee met oostenwind
ze wiegt haar tranen naar de zee
ze wiegt de dagen naar de overgang van meer
dan schelpen strooien op een oeverpad
met gras en lege ogen
waar de winter duizend vlokken weeft
besef ik, dat…
De tijd kort
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
551 de dood leidt terug en spreekt
de tijd tegen, de tijd die alsmaar kort
er is geen wetenschap in deze allure
van een plaatstalen aarde
soms ben ik zwak en mompel
een gebed, maar het is niet waar
dat de hemel splijt voor onvolkomenheden
en zich sluit voor ’t geprevel van het alfabet
dan weer ben ik de zee die drijft
op half geopende schelpen…
Strofen
poëzie
2.3 met 10 stemmen
3.086 Slaap in de schelp van uw marmeren nissen,
goden en helden, door niemand betreurd.
Water en wind zal uw namen uitwissen
tot een geheim waar de nazaat op speurt.
Wie in de straten van Rome of Londen
enkel nog dwazen en spraakmakers vindt,
wacht op het Hart dat, met doornen omwonden,
vlammend de dwazen en spraakmakers mint.…
het spoor van de meeuw
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
620 strand
draagt een ander gezicht, vreemd
toegevouwen
alsof haar stilte is zwartgemaakt
op wimpers en wenkbrauwen
vele dagen lang
uren waarin het reizen
steeds kleiner werd door het twijfelend tasten
aan torenklokken
die zonder reliëf
de wijzers vastmaakten, noordwaarts
tegen voorbijgaande duinen
en het geraamte
van een gebedsloze schelp…
Kon ik,
netgedicht
2.9 met 12 stemmen
1.210 Nooit meer goeden nacht
noch een ochtendzoen
nooit meer een berenknuffel
kon ik dat nog maar één keer met je doen
nog één keer met je praten
samen wandelen langs de zee
samen schelpen zoeken
dan nemen we de allermooiste met ons mee
nog één keer met je lachen
met je huilen bovendien
je dan vaarwel kussen
omdat ik je nooit meer…
Een stem
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
760 Dagen tellen oceanen
waarin kleurige schelpen zwaaien
naar een stem.
Een stem verdwaalt
in een web van woorden.
Tranen dolen in een kleine ruimte.
Te gesloten om gezien te worden.
Gezien te worden
in een sprookje, een elfje
en een kabouter in een kamer vol geluk.
Een lach die spreekt.
Ze is niet gewoon vergeten.
Verloren.…
In tijdloos rood verstuift
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
502 een handvol wolken
voorbij de pier die aan het
eind in tijdloos rood verstuift
betonnen starheid
in een speelse zee die
dartel dolt maar tevergeefs
verankerd in het zand
waar krabben schelpen kraken
en mosselen weer ten grave dragen
het witte zwanenstuk
waar boeggolf bruist
en kuift tegen beton en terug
daar dansen deinend deze…
Verkwikkend
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
707 zee
hoe je speelt
met mijn zintuigen
dromen tot leven wekt
toefjes balsem
vleiend schikt op
mijn moegestreden hoofd
vurigheid van de horizon
als een rode blos legt
op mijn matte wangen
meeuwen rond laat vleugelen
ze mijn fantasie laat dragen
mijn oprecht verlangen
zee
hoe je speelt
het water laat tieren
schelpen reikt…
Het wonder van de verwondering
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
452 verwondering over
de verbijzondering te mogen leven
met de genade uit die ene hand;
dat zich richt naar de zonestand
immer hellend tegen een schok bestand
in de berusting dat meer niet hoeft en
nimmer verder zal helpen; in het besef
dat het goed is zoals het is in dat leven
dat knispert over dat pad, dat vrolijk
slingert over een laagje met schelpen…
Verliefd
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
522 Verliefd op het leven
Op het kindje dat lacht
Op de mus in de bomen
Op een ster in de nacht
Verliefd op de wolken
Op de regen en wind
Op de mooiste verhalen
En de schelp die ik vind
Verliefd op de vlinder
Op de tulp en de roos
Op de geur van de weide
De muziek uit een doos
Op trouwe hondenogen
Een kwispelende staart…
Nu. Hier. Vandaag.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
410 Gestorven schelpen leven,
op het stille strand.
Zwaarmoedig leef ik naar heden,
waar gisteren en ook morgen,
ontspannen samenkomen.
In tuinen van Eden ontspan ik.
Zie ik gedachten verdampen.
Wanneer?
Nu. Hier. Vandaag.…
bedachtzaam
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
431 als
een verre overzeese reis
het deren bedaart inwijle
de morgen nadert en buitenvenstert
het gezang uit zuiver
bedachtzame kelen
nog voor even heb ik de grillen
van de leugens in bedwang, maar
ik weet mij dat spoedig de wereld
zoals een grondzee mij zal overspoelen
doch, ik schuw deze ruwte niet
want in mijn weten ligt er een schelp…
kap het trotse van je vader
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
2.612 door je ogen
met het licht
naar binnen gaan
zucht en geef
je adem terug, dan
doe ik me tegoed aan
de hitte van je bloed
denk en weet
hoe ogen dwingen
jij bent verpest als
minst bedeelde uit het nest
houw het beeld
uit stenen in je jeugd
kap het trotse van je vader
polijst je moeders zachte deugd
ik wil je pellen
uit de schelp…
Kleine amourette
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
484 we kasteelden
speelden met nat
zand op strand
middeleeuwen
met hoge torens
een slotgracht
de ophaalbrug
met lange schelpen
torenkamers met
uitzicht op zee
voor jonkvrouwen
die wachtten op hun
prins aanvarend op
golvenwit of in
galop op strand
met spattend zand
in witte herinnering
zakdoekjes die vrolijk
fladderend hun afscheid…
Een Veer
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
25 Het stille van het leven
De blaadjes van de boom
De verkleuring en het vallen
Het naaien van de zoom
De terugkeer van de vogels
De schelpen op het strand
Het maken en het delen
De lijntjes op mijn hand
Een bootje op de horizon
De aankomst van een storm
Het verre van een ander land
De kleuren en de vorm
De droom tijdens het slapen…
In het twee en dertigste jaar
gedicht
2.2 met 25 stemmen
24.170 Ik ben nog nooit zo geweest:
na een en dertig jaar zo klein als een schelp
en zo moe als een oud huis,
waarin spoken tekeer gaan, onvermoeibaar,
Géén schelp, geen huis. Wel het vluchtend omhulsel
van het sidderende dier, levensgroot verschrikt,
dat mijn naam draagt. Maar de naam liefde?
Zo dikwijls die naam en zo zelden die stilte.…