2104 resultaten.
Nacht
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
698 ergens klinkt gerinkel
van gesneuvelde ruiten
in de aanloop naar de nacht
*
stil maar, het is niets
dus sluit nu maar je ogen
er is niemand die je ziet
niemand, behalve ik
ik zal over je waken
tot het ochtend wordt
*
in de verte schemert een lied
van zwarte laarzen
geloof in eigen kunnen
en déja vu…
Tijgers en permafrost
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
795 De polen aan de horizon
Zijn zenit en nadir
Oneindige vlakte met
Tijgers en permafrost
Gedevalueerd milieu ten
Faveure van economische
Groei, terwijl de
Steppe dooit
Met de verte dichtbij*
Nabijer dan ooit
*Vrij naar een dichtregel van Gerrit Kouwenaar…
Schuilplaats
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
826 De nachtkaars beroert sterren
schuilt in tedere aanraakbaarheid
huilt om onverlichte verten.
Stormdruppels tellen eeuwigheid
op het ongeschreven behang.…
Noorderlicht
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
787 Blauwe ogen
aanschouwen in verte
het noorderlicht
de pracht
en kracht
van het mystieke
dwalend
in dit verre landschap
zweef ik op winterwind
huilt mijn hart
parels van ijs
strijk ik door mijn lange haren
en fluister heel zacht jouw naam…
en hoe je mij verwart
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
1.232 mij bonst het hart
dat ik jou stervend ben
wijl ik probeer te zien
de schuchtere kus
schuw op mijn wang
het hunkeren van
een ongedanste verte.…
moeder
netgedicht
3.3 met 22 stemmen
3.921 nu ze niet meer wist
wie ik was
keek ze me beter aan
ze wist niet meer
waarom ze keek
men zag het haar zo aan
ze keek en zag iets anders
en als ik haar iets vroeg
zei ze steevast dat ene ja
vanzelf vroeg ze niets
er was ook niets meer
dat ze vragen moest
dan keek ze door het venster
alsof er nog een verte was
maar tussen dicht…
ik heb de stilte zo lief
netgedicht
3.1 met 19 stemmen
1.000 gelijk de klepel
bungel ik
de grootste afstand,
heen en weer
ook nog eens
op de verste verte
van boven
in het ritme
van mijn tijd
het is als rust
in riet
schommelend
langs waterstromen
laat mij maar
en zoek niet
ik draag de morgen
in een enkel woord
de avond in mijn hart…
Chaos en geluk
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
508 Alles lijkt samen te komen
om dan weer te verdwijnen
naar verten die onbereikbare
uitdagingen lijken te blijven
Wat rest is een wervelwind
die de chaos in stand houdt
waardoor oplossingen sporadisch
kleine stapjes mogelijk maken
Geluk is de bereidheid
om dat te waarderen…
Vice Versa
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
458 Laat mij
een hand naar verten reiken.
Naar verweesde gronden
die van geen zijde wijken.…
Zwerftocht
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
489 ’t Is alsof verte
mij steeds roept
onrust mij drijft
tot de horizon.
In wind en wolken
door azuren blauw
over zeeën en bergen
ongeduldig, willoos.
Ligt ginds geluk
wat ik vinden zal
waarheen ik word gedreven
tot einde van mijn leven?…
DOODLOPEND..?
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
636 Ik zie je
kijken
in verten
kijken
Het zicht
door ochtendzon
in deze winterdag
gebrand
Op deze weg
zijn wij
-tenslotte-
aangeland
Wij wijken
af van
de kaart,kompas
gebaande wegen
Verlegen
vroeg jij:
'loopt dit pad
niet dood?'…
Schimmel
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
488 Daar in de verte
tussen hoge bomen
onbereikbaar voor onze dromen
het stilstaande witte paard
zo sierlijk onbewogen
de rug lijkt grauw
daar bij de vaart
mistig in de wintermorgen
we hebben dikwijls overwogen
of het een mystieke schim was
of een hoefdier met een staart.…
Hemels spektakel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
595 In deze sereniteit won het licht
en hoewel de lucht
verblindde bleef ik kijken,
want in de verte
gloorde een kracht
die voor niets zwichten zou.…
Kerktorens
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
620 Zij staken
boven alles uit
waren grootst
tussen de groten
Toren te zijn
van een kerk
naar de kroon
te steken
Alleen de hemel
onbereikbaar
de goden
buiten handbereik
Wij zijn
slechts leken
doen aards werk
luiden alleen klokken
tot in verten hoorbaar.…
moessonregens
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
403 achter ons lag een
tijd van sudderen en
niets-aan-de-hand
we keken niet om naar
de verdorde tuin
de donder in de
verte leken we
niet te horen
aan de rand van
de vlakte stortte
de woede van
moessonregens
op ons neer
we hadden erop
gewacht zonder
het te weten…
Dag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
510 Als goud het groen zacht raakt,
zich plooit en vlijt,
haar teder streelt
en liefjes kust,
daar aan de einder,
de verste verte,
waar je je ogen
lichtjes knijpen moet,
daar waar het blauw troebelt
in roze avondrood,
wordt de dag
in slaap gesust…
de top van de berg
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
515 de top van de berg
wiegt als een slaperige
reus van noord naar zuid
van oost naar west wiegt hij
een halve slingerbeweging
per seconde heen en weer
de trillingen zingen een lied
van een schaatser in de
verte op het ijs nee de reus
snurkt niet…
Aardbeienmaan
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
523 Soms heeft een afbeelding
bij een gedicht
nog voor het verschijnen
van luchtfenomenen
- een aardbeienmaan
aan het nachtfirmament
door zonen der zon
in de verte beschenen -
haast een voorspellende
magische waarde
Vannacht schreef
in donkeroranje tint
een aardbeienmaan
een baan om de aarde
in het zwart van de inkt
van…
Stille duisternis
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
92 Klep, klep, klip en klaar,
Stap voor stap in de verte staar
Naar d’einder in ’t verschiet,
Waar je helemaal niets van ziet,
Noch hoort, noch voelt of ruikt,
In duister en in doodse stilte
Verhuld blijft tot in eeuwigheid.…
MAANLICHT
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.964 Het maanlicht vult de zuivre heemlen
Met glanzende geheimenis,
De luisterblauwe verten weemlen
Van Die alom en nergens is.…
drijvende heuvels
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
399 –
wereld in wording
ontdaan van oude, getekende huid
verwordt het rood tot vruchtbaar grijs;
de heuvels tooien zich weer, langzaam,
tonen trots hun nieuwe tijd
gesproken woorden van stilte verwarmen
mijn handen rustend op je ogen;
ik voel jouw verten: groene heuvels
drijvend in het witte licht…
Vanuit de 13u55 Brussel-Amsterdam
gedicht
2.7 met 33 stemmen
17.980 boerderijen
met gulle hand
over het oude land
uitgestrooid
een beekje
een hooiberg
een tractor
in de verte
koeien vredig
zonder doel
van het ene hier
naar het andere
op het centraal station
fiets gejat en nee ik heb geen euro
is er gelukkig weinig meer van te merken
------------------------------------
uit: 'Planeet jeugd', 2003…
VERS
snelsonnet
3.5 met 24 stemmen
1.927 Uw dichter is in Frankrijk, hij rust uit
en meldt vanuit de verte vriend en vijand:
als lezer heeft u ook een dagje vrij want
ditmaal wordt hier geen speedsonnet gespuid.
Géén vers nieuws, géén nieuw vers, het is vakantie,
vandaag, vergeef het mij, géén vers-garantie.…
Voor altijd
hartenkreet
3.1 met 21 stemmen
2.575 Het fluisteren van de wind
je stem
belletjes die rinkelen in de verte
je lach
de zachte gloed van de schemering
je ogen
het schuchtere ontwaken van een bloem
je glimlach
de stralen van de zon en de maan
de liefde tussen jou en hem
een dauwdruppel op een vergeet-me-nietje
een traan op mijn wang…
Hittegolf (geschreven in Haiku)
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.150 Vurige massa
lichtjaren in de verte,
verzengend dichtbij
Golven van hitte
nemen huizen in bezit.
Heteluchtovens
Kokende stenen
bakplaten voor rossig vlees,
pekel doordrenkt het
Hijgende wezens
snakken naar de koele lucht,
maar haten de kou…
Euforie in Mei
netgedicht
2.9 met 44 stemmen
17.875 Verende passen
en gedachten
op een slingerweg
in jonge zomerwind
blaffen honden verte
maar deren niet
ik huppel dus
groet het groen en lila
met vurige harten
blaas geel paardebloemmeel
een epifanie van pluis
langs Pinksteren
in de late zon
zal ik dansen…
Sust
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.052 Heel even
kust ze stilte
verlangt rust
in avondrood
bloeit onverbloemd
wanneer armen
eenzaamheid vangen
oogluikend verdwijnt
haar laatste lach
in ijzige verte
terwijl wij
weerloos loslaten
sust zij reeds
verloren rust…
Naderend onweer
gedicht
3.0 met 23 stemmen
15.201 Heel in de verte nog
rolt iemand van de trap
Dronken verhuizer
die de rommelzolder
Volstapelt met duister
rondkolkend huisraad
Met bijl en snijbrander
nadert hij ons interieur
In de palm van zijn hand
nu vlak boven ons
Valt in een flits
zijn plan te lezen.
-------------------------------
uit: 'Achter de rug', 1997.…
kloosterstilte
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
864 de schemer valt, verstomt
de taal van vogels rond
de kloosterplas
in de verte dooft een hoeve
haar vensters, blaft nog laat
een waakzame hond
dan wordt het stil, raakbaar stil
zwijgt alles in en om me heen
rust mijn blik op de vage einder
tast naar wat onzegbaar is…
Op de hoeve
poëzie
3.0 met 8 stemmen
3.019 Het Angelus klept in de verte
in tonen zilverhel,
Grootmoeder knielt op de drempel,
de kinderen staken hun spel.
Grootmoeder bidt: 'Onze Vader...'
De kinderen zeggen 't haar na: -
een zonnestraal glijdt door het lover
een lichtstraal van Godes genâ.
--------------------------------
uit: Gedichten (1907)…