486 resultaten.
Wicklow
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
639 kleine ruïne
is door steen en tijd
van enkel voorgevel met raam
tot standbeeld verworden
tegen de zachtgrijze hemel
grenst de kim
aan gele korenvelden
scherp geaderd in tinten
en zo een hoogte kleuren
de stroming kent
blauw ruisend
bronwater
en bezingt
deze heilige plek
op de kruising der paden
waar natuur zichzelf is
en verval…
Babyboomers
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
640 Soms ontmoet je iemand van vroeger
het tandeloze verval eiste zijn tol
tropische regenwoudschedels werden kale steppen
stralend lachend gelaat verschrompelde tot gelooide rimpelgrijns
een hard schonkig stram lichaam is de parasitaire voortzetting
van voorgoed verdwenen soepelheid en jeugdig elan
leeggevreten is het beloftevolle geheel
gelouterd…
Men Zegt Dat...
hartenkreet
3.7 met 10 stemmen
710 groen staat voor haat en nijd
rood de kleur van woede is
en blauw staat voor de kilte van ijs
geel voor gal en afgunst
paars betekent egoïsme en verval
bruin is de kleur van onverschilligheid
de kleuren in mijn leven zeggen echter dat…
groen voor mij de kleur van je ogen is en…
rood zijn jouw lippen zinnelijk en wulps
blauw zijn je aaien…
In September
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
528 Een lepralijder gaat zwierig rond
met een alles verterende ratel
hij schaterlacht, drijft de spot
met onze groteske inhaligheid
Allengs dieper dringt hij door
in het koninkrijk van loze gronden
alleen de onvermogenden doorgronden
het uit elkaar vallen
van oude idealen en wensdromen
De juwelier lapt de schoenen
voor de onderdanen van verval…
Vijftig jaar individu
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
2.402 voorbij
je proeft genegenheid
bij vreemden die op vrienden lijken
je voelt afstandelijkheid
bij verre familie die ooit dichtbij was
als een eenzame egel
onder dwalende najaarswolken
bescherm jij jezelf
tegen stekeligheden
die in het leven
grauwe kleuren gaven
je pakt een kleurpotlood
en tekent de oude boom een gezicht
dood en verval…
Door de trechters van de tijd
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
989 samen urenlang in dwaalden
Soms is er nog dat verlangen
naar de oude Linde waaronder ik
jou mijn woord heb gegeven
en waar het licht
teder om je bruine haar sluierde
langs vonkende ogen straalden
Toch bleek jouw tred niet waterpas
wordt nu mijn blik door jou ontweken
met een liefdeloos gezicht
Je hapert slechts nog geestelijke verval…
Stilstand ?
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
681 Aardse schoonheid verslond
al mijn geopende zintuigen,
tevens het begin en einde,
de sleutel tussen geboorte
en de dood, verval in een
mensenhart, begrensd door
het dagelijkse brood tot aan
de versnelling door de tijd
gedreven waterval.…
Sonnet 4
gedicht
3.5 met 4 stemmen
9.672 Ik laat liever het verval zijn werk doen, aards.
------------------------------------
uit: 'Elektron, Muon, Tau', 2000.…
vier en geniet - van harte
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
933 de ervaring
de sprong in het duister
het spontane en het onopzettelijke
vier met volle teugen
de lust van leven
in de hartstocht zelf
met genot te betalen
vier met volle teugen
het heftige en het ergerlijke
want de boom van ons bestaan
vrucht niet alleen rust en vrede
vier met volle teugen
de pracht en de praal
zo goed als het verval…
Verjaren
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
874 Maar ik word oud en zou wel wijzer moeten
zijn en weten dat geen mens ooit kan ontkomen
aan treurnis en verval, aan zware dagen.
Ik hoop alleen de moed te vinden, steeds
opnieuw, tot liefde en geduld, tot dragen.…
Onvoltooid?
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
398 in het wegen, onder de
krakende karrenwielen van dromen,
moest te veel worden afgewogen,
gedachten als voorbeeld dat geluk
mild en duurzaam moet zijn, zichzelf
moet verdienen moet maar wegvloeit
in de wind van een veranderend klimaat
inslaat als een plotselinge bliksemslag
soms als bloementooi en uiteindelijk
de littekens van verval…
ouder worden
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
510 ouder worden weet je
is het verlies van de vorm
de verleiding voor de ogen
omdat van onze jeugdigheid
de schoonheid dan bladdert
ouder worden weet je
is het sluipend verval
van de krachtige bloei
die elke ledemaat voelt
als functies langzaam stijven
waar zenuwen losser spannen
ouder worden weet je
is meer en meer loslaten
het weten…
Lapzwansen
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
527 denkwijze - waar met name het kind
de dupe van wordt telt niet mee
in de steeds meer aan lager wal
geraakte wetteloze
criminele samenleving
belachelijk gemaakt
In het gunstigste
geval hooguit geduld
Het toppunt van hypocrisie
wanneer we ze dan krokodillen tranen
zien huilen
Voor het oog van de wereld -
vanwege het toegenomen
verval…
PROLOOG
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
534 het begon. ’t beloofde einde, liefde en de hoop:
verval viel uit van punt naar punt, nog heel fragiel,
en tijd werd cyclus, tel die van zichzelf beviel.
het licht werd lichaam voor gebeurtenis, geluid
begon te golven eerst, en barstte luid in razen uit.…
Ongehoord Dakloos
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
1.040 In schril contrast, zwalkend door straten,
de fles half uit de zak, van'n jas vol gaten
Lachend naar zichzelf,i n een etalage ruit,
biggelende tranen, schreeuwen doet hij luid
'Kijk hoe ik verval in levenstrieste sleur'
't antwoord is altijd 'n dichtslaande deur
De mensen kennen 'm wel, die dronken gek,
zuipend, schreeuwend, en bevlekt…
Kapitulatie
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
1.316 blik van trefzekerheid
Opende mijn innerlijke strijd
Raakte mijn zwakste plek:
Onzekerheid
Ik geef me op mijn kop
Dat had ik niet moeten doen
Laat het gaan; stop
Ik kan het niet; ik geef op
En zo verzand ik
Verzwelg ik in onbestemd
verlangen, naar wat niet van mij is
Maar van mij houden zal
Als ik niet verdwijn
In een donker gat verval…
Alternatieve dimensies
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
454 wereldenprobleem
wij moeten daarvoor
uit de kast ver weg
van onze ivoren toren
een schouw gaan doen zonder
dat de wereld is bevroren
juist de dingen die
er niet lijken te zijn
voelen de meeste pijn
door in alle openheid in
bestaan ontkend te worden
het gewone en structuur
mist alle buitenissigheid
drukt creativiteit weg naar
chaos en verval…
Wetmatigheden
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
1.193 Over bergen en rivieren, langs hoogten en dalen
Door het wassende water, de wind zal vervalen.
Tot hij weer opsteekt, als storm wellicht
Drijvend op de golven, op zoek naar ons licht.
De zon, de maan, de sterren, mijn vrouw,
Lieve lieve schat, ik hou van jou.…
Voor vrienden
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
652 spitsvondigheid, waarin de tijd
het evenwicht bewaard op de vlakten
van bos en akkerrand, felheid bestreden
in klare zinnen van een oogopslag
aan de waterkant, waar dove netels
- in hun soort - zijn vertaald en
op de blaren werden terugbetaald in
geboorte en de dood, een levenslicht
zag in een broos geheel, waarin de
essentie werd gevouwen, verval…
Gezaaid en geoogst?
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.248 Sluipend verval in beelden, de
blik omhoog naar de spiegels
van het heelal als steungewelf,
het baart zijn zwaartekracht
in de schaduw van reflectie
waarvoor is moegestreden.
Het schaakbord van de tijd
herhaalt z’n zetten tot
de dood is uitgetreden.…
Op het aambeeld van een gespleten geest
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
1.149 te verbijten heb ik het eigen bloed geproefd
Het lot heeft mij de strot geknepen
en angst de meerpaal tot een kolk geroerd
Hier wacht de stad een wiegendood
Hier ijlt de nacht
haar morgenrood
* * *
Om het aangezicht te redden heb ik de nagel van de kist geslagen
De traan heeft het hart verstikt
en rouw een muur van verval…
Mijn tijdperk?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
457 opgelost door spitsvondigheid
tussen dove netels uniek in hun soort
werd het wankel evenwicht bewaard
in een mager onderscheid in de lange
sleet van jaren
vrije geest en lijf ergens opgehaald
tussen de geboorte en de dood
misschien zichzelf geneest in
het levenslicht als een broos geheel,
waarin de essentie werd uitgevouwen,
verval…
Jaargetijden
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
503 Het is de wind
die hier als bruid
van ijzig koel gevoelen
zo de eerste stappen
van de naderende winter luidt
Met mijn jas
wat hoger opgetrokken
kader ik de grenzen
van het eigen rijk
vermogen af
en zie
de stilte
van de schoonheid
het verval
en opkomst van
bestaan
waar ik als kind
al spelend
met volwassenheid
mijn eigen…
gesnoven tot vergetelheid
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
999 een gouden greep van losse vingers
steelt de glans van mijn verhaal
van spuugzat dwalen zonder doel
een zinloos leven in het zicht
doodgaan weten als een plicht
hunkering naar morgen
door de honger van vandaag
de tijd passeren met herinnering
en dromend door ruïnes struinen
van een toekomst in verval
het ongeweten ogenblik van liefde…
als stilte decibellen vreet
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
627 schiet door gaten ozon
zonlicht laag vertraagd
de lange bergen kruiend ijs
spanning kraakt
als stilte decibellen vreet
anonimiteit zijn naam vergeet
in desolaat strekt
tijd in eenzaamheid de
rekbaarheid het onderkoelde
traag beginnen van het leven
dna dat zich weer splijt
met dood ten spijt
elementen in verval…
Lijflied
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
719 Continu wakend gericht op gevaar
Hersenspinsels houden dromenland daar
Heersende alertheid hier in dit hoofd
Waardoor het lichaam wordt beroofd
Algeheel verval, langzaam doch gestaag
Onder anderen een luie maag
Ook spieren en gewicht doen mee
Allen tezamen het corps zegt nee
Angst speelt hierin een grote rol
Ik vraag me af : hoelang hou ik…
Blancefloer
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
522 Ik kreeg de rambam en de volle
laag
De mikmaksantekraam de hele bubs
Ik gaf m'n portie haast aan fikkie's pups
't Was over uit al zeg ik het
niet graag
Ze kon de boom in 't dak op
ja 'k had maling
Aan alles uit de hand en in de soep
Het werd een gore bende en
een troep
Kijk ik niet uit verval ik in herhaling
Je bent een grote…
Haar vrijheid
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
587 vol
ze leverde in
ze leverde veel in
toen had ze genoeg
aan een diepvrieszak
ze stopte de diepvrieszak
in het vriesvak
wat ze nog had
aan persoonlijke vrijheid
wilde ze lang bewaren
wilde ze heel lang bewaren
af en toe pakte ze de diepvrieszak
bekeek de inhoud
er was toch
weer wat verdwenen
ook in het vriesvak ging
het verval…
LAIS CLXIX
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
381 Op het eindpunt van haar stralen, waar tijd
de mens verlaat, aan het raakpunt van haar
schijnen waar ’t menselijk betrachten zwicht,
in loden stilte achter hemels klaar:
de gouden lichtval in heur ochtendhaar.
Haar ogen wijken niet, haar lach klinkt klaar,
haar hand herhaalt het denken als gebaar,
het haar omkranst haar woordeloos gebaar
en…
VAN SCHOON NAAR VIES
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
470 Lange tijd was de aardbol
geheel zonder mensen
telde slechts dieren
ratten krioelden overal
speurden voortdurend naar
overblijfsel van prooi
achtergelaten door
hond kat of roofvogel
waren de reinigers
van bos veld en water
de mensheid laat
veel vuil en afval neer
wat tot woning en voedsel
voor genoemde knaagdieren dient
de opruimers…