6196 resultaten.
wees echt
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
710 Als je een ander "echt" gunt
zichzelf te zijn,
ook al ben je een andere smaak
of mening toegedaan
pas dan kan er sprake
van: respect en respecteren zijn.
Tastbaar,zichtbaar,voelbaar,
in voorspoed en verdriet
dan laat je een ander toe
in iets wat hij/zij anders niet ziet.…
November
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
622 bent ieder jaar mooier
in ouder worden
en ik drink rode wijn
rond jouw buikjurk
neemt de bruine herfst
langzaam kalend afscheid
naar overzichtelijke winter
witte schouderkleden
naast mezelf, ben jij een rots
vaak verregend, maar met trots
de voorlaatste maand van het jaar
maar ooit de eerste verwachting
van het stille in zichzelf…
gouden kalf.
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
814 Een gruwel documen-
taire van jewelste, beste buiten-
landse film of een gouden kalf,
en die leeuw met bloed aan z'n
tanden, maar daarna weer onrustig
in de kooi heen en weer lopend,
dreigend als altijd en zichzelf,
bewaakt hij z'n territorium weer.
Met een happy ending dus.-…
De strandjutter
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
681 zeewaardige verhaal
over woeste golven
merkwaardige helden
avonturen in de nacht
had hij niet zijn trouwe vrienden
was hij misschien net zo gek geworden
als al die vreemde kinderwensen
of liep hij door verlaten straten
in plaats van over eenzaam zand
had hij niet zijn persoonlijk geloof
ver verwijdert van de kerk
was hij misschien door zichzelf…
hoe sterk, kan zwak zijn
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
1.272 wanneer wij erkennen,
dat wie zwak is,
sterk zichzelf mag zijn.
delen van zwakte…
Zwerver zijn
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
608 Bekend staan we om de onszelf verplichte gehaastheid
Hoe we daarmee onze medemens geen stukje aarde gunnen
Ik, ik, ik
Me, myself and I
Hoe een clochard zichzelf heeft bevrijd
Van de razernij, van de maatschappij
Dat jij van hem mag gaan en staan waar jij wil
Jij, zij, wij
Och, wat zou ik graag een zwerver zijn
De tunnel waar ik…
Muggen krassen in lucht
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
957 Aan sukkels die zichzelf zo fantastisch vinden
maar als het er op aankomt
weinig vinden echte vrienden.
Aan sukkels met een grote bek
het net is een hek
breek je nek,niet.
Aan de sukkels jaloers en boos
zielig en broos
jij die de verkeerde uitkoos.…
Xestobium Rufovillosum
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
589 het moge u nu al duidelijk zijn
dat het gaat over een ongrijpbaar fenomeen
haast met een psychologische diepte
een wezen wroetend door zijn wereld
dát heeft hij met ons bestaan nagenoeg gemeen
buiten schot baant hij zijn weg
doch kan veel stof doen opwaaien
knaagt blindelings vaak aan edele kunst
weet zichzelf in de leegte om te draaien
voor…
Het vrolijke toverkind
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
967 ik de wereld met moeite
tegemoet treed
de goden vrezend
uit angst voor het grote niets
Zij spreekt met guitige oogopslag
de tover uit
over sterren die -niet bang
Voor het donkere hemelgewelf-
immer stralen,
zonneklaar
wijzend naar het hart
van het universum
en naar het kind in mij
Zij omhelst het leven
eeuwig trouw aan zichzelf…
waarvandaan
netgedicht
3.2 met 17 stemmen
570 het was een zacht begin
toen jij dichterbij
kwam
en de rivier achterliet
die ten dode was opgeschreven
je was de enige
die zag hoe het water
treurde
hoe stil haar stroom de klanken
volgde
van de wind, de verte
waar niemand wil komen
en nog trager vogels herleest
dan de woorden, die zichzelf,
nog in hun schaal, niet begrijpen…
DE WREDE GOD
gedicht
1.8 met 43 stemmen
14.811 Nog voel ik soms uw borst tegen mij aan,
Uw knieën aan mijn knieën, schoot aan schoot;
Een vlinder die zijn vleugels samensloot,
Kan met zichzelf niet nauwer samengaan.…
vrouwelijk schoon
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
637 Mijmerend staart ze voor zich uit
glimlacht in zichzelf.
Onschuldig zoals ze daar zit
zo ondeugend is haar blik.
Haar ogen boren zich
als pijlen door je hart.
Zij vertrekt geen spier
blijft onbewogen
in alle eenvoud.
Ze verzinkt in haar boek
de woorden doen haar
blozen.
Ze kijkt op en vuurt
de vlammen op jou af.…
De Parel
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.392 Al wat zij voortbrengt heeft zich opgericht
vanuit een aanvang, in zichzelf gevonden,
en breidt zich uit en bloeit onder het licht, -
en gaat dan in zichzelve weer te gronde.
Maar over de gerustheid uwer ogen
liggen de schalen, rond en zwaar, gebogen
van 't losse haar, dat om de slapen vlucht. -
Een gave parel schemert aan uw hals.…
Akkerman
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
546 Zo peinzend is hij
in zichzelf verzonken.
Tegen de wind monkelt hij:
Bedankt voor de praat.…
Boven alles uit
gedicht
3.2 met 10 stemmen
4.500 Het licht dat die ochtend de wierde besluipt,
uiteindelijk zichzelf verblindt, opnieuw
opstaat en uit wandelen gaat. Begin van
geur als iemand onverwacht voorbijkomt,
een afdruk in het voorjaarsgras, vleugje
tijd dat aan de aarde ontspringt. Totdat
's avonds alles achter een zwarte wolk
verdwijnt, wegdommelt met de doden mee.…
prooi
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
622 het web
van de werkelijkheid raken
waarheen
wanneer een spin nadert
een woordenskelet achterlaat
brandend in de keel van de nacht
zeg me
waarheen zij moeten
zij die nooit over blauwe luchten praten
maar vanuit de donkere schemering zoemen
met brekende schouders en de in flarden
hangende maan, meegevoerd door de dichter die zichzelf…
Helden
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
851 heldhaftigheid kwijt
Als ze van eigenwaarde beroofd
Doorliggen op klefklamme lakens
Helden van toen
Zijn hun voorbeeldfunctie kwijt
Als ze van motoriek beroofd
Kwijlen op vlekvolle hemden
Helden van gisteren
Zijn hun krachten kwijt
Als ze van zelfvertrouwen beroofd
In stilte huilen achter halfgesloten ogen
Helden van ooit
Zijn zichzelf…
WILLEN OF PILLEN
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.160 pillen:
in alle soorten,
maten, dieptes en hoogtes,
van tegen geboorte tot eigen dood,
iets dat de farmacie
‘de pil’ niet wil
je eigen zijn
je eigen ik
je eigen wil
daar is niets zweverigs aan
maar gewoon van jezelf
je eigen keuze
en dan mag je best geloven
dat dàt òòk door God geschonken is
Opgedragen aan alle mensen die zichzelf…
Terugkeer
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
648 Hij zou zijn moeders leed trotseren,
kastelen op de vloedlijn bouwen,
en zo hij kon, zijn vader eren,
maar van zichzelf wou hij niet houden.
Hij kon het niet – de lasten dragen,
en wierp de ballast van zijn schouders,
Nu voelt hij schuld diep in hem knagen,
schuld bij zijn God en bij zijn ouders.…
Bathys
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
441 in zichzelf gekeerd vloeien dagen ineen,
net als nacht en waken
water lijkt van weinig gewicht zo
in een glas verzameld
van vette vingers en lippenstift
verweesd
echter, gevangen door drukkende angst
eenparig af te zinken naar zandige bodems
bovendien
verwikkeld in onbeschreven toedracht
van de vrije val in gapend grauw
boezemt vloeibare…
Hedwige
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
555 steeds scherper
Op een uitzichtloos bestaan,
Waar land dat eeuwenlang hen
Toebehoorde langzaamaan wordt
Afgepakt - onteigend heet dat
In het jargon - onder het mom van
Economische belangen dan wel
Herstel van natuurgebied
Heeft dit onzinbeleid inmiddels al het leven
Gekost aan twee mensen die van hun toekomst
Werden beroofd en zichzelf…
Sneeuwman
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
724 door ijs
De sparren ruw in de verre schittering
Van de januari zon; en dan niet te denken
aan welke ellende dan ook in het geluid van de wind,
in het geluid van een paar bladeren,
Dat het geluid van het land is
Vol van dezelfde wind
Die waait in dezelfde kale plaats
Want de luisteraar, die luistert in de sneeuw,
En, niets van zichzelf…
Van onder as en stof
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
528 Tenslotte is de teerling geworpen
en is hij er overheen gesprongen
om uiteindelijk te kiezen voor zichzelf
de schepen nu echt te verbranden
te wentelen in de resten puin en as
de restanten van zijn wereld
ziet hij in de spiegel achter zich
geen kleur dan zwart en wit en grijs
een keuze voor jezelf
is nog maar het begin
jezelf terug te…
Sonnet ontpopt
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
444 nee, overdag raak ik geen druppel aan
behalve dan als regen mij passeert
hetwelk mij van nature is geleerd
verbeelding overkomt en heel spontaan
de lucht ontpopt in menselijke staat
zal er toch eens duidelijk opletten
zichzelf ontwikkeld in het adequaat
hoe uitzonderlijk dit beeld kan zetten
waar ook ons schrijven eigen wegen gaat
zoals…
Zien
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
677 Handen voor open ogen
Blinddoek voor het gezicht
Zichzelf onbewust lang voorgelogen
Voor de middelmaat gezwicht
Uiteindelijk werd gewogen
Oordelend: te licht
Geen liefde maar mededogen
Door eenieder als verplicht
Voelen heeft hij mogen
Bron van dit gedicht
Keek haar in de ogen
Zag opeens het licht
In een droom gezogen
Op de realiteit…
Spichtige spreeuw
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
592 Spichtige spreeuw,
Het graatmagere, kalende
Mannetje dat in zichzelf
Gevangen door de gangen
Van het gebouw zwerft,
Schichtig bewegend over
Het kale, koude beton
Waaruit alle leven verdwenen is,
Maar waar hij geacht wordt
Het zijne weer op te pakken -
Op weg naar die ene deur
Waar zijn Vriend de behandelaar
Kantoor houdt, en…
DOODSDRIFT
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
662 Hij wenst voor De Creaor te verschijnen
Met het geheim waarmee hij is geboren
Hij deed zijn zware arbeid naar behoren
Maar de melancholie wil niet verdwijnen
Hij zoekt soelaas in middelen en wijnen
In liefde, schrijven, reizen en ontsporen
Begeeft zich op glad ijs en raakt bevroren
Start stil de bouw van het zichzelf omheinen
En dodelijk…
Zwanenleed
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
693 Er is geen mooier en sierlijker dier
dan de trotse zwaan die gracieus
met haar glanzende veren over het water glijdt,
haar jongen beschermend tegen alle gevaren
en ook nog trouw en monogaam, kom daar maar
eens om bij de mensen, en dan zijn er van die
mensen die dat mooie verheven dier durven
mishandelen, zichzelf verlagen tot beulen,…
Niet mijn wereld
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
654 gevat
De toekomst ligt open
Wachtend als een donker gat
Gevuld met onzekerheid en angst
Vallen en weer opstaan
Verdergaan om te overleven
Alle dagen, ook de nachten
Angstig zijn
Steeds verder weg
De onbevangenheid van toen
De onschuld van een kind
Puur en zonder zorgen
Zoekend naar balans
De samenleving koud en hard
Ieder voor zichzelf…
Met een half oog?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
529 leven dan
van de synthese uit de
winterwarmte van de grond
om in de gerijpte nevels
over te gaan, waaruit de
verborgen zon hem baarde
een schuilplaats onder het
onbeschreven blad, energie geladen
uit eigen kringloop, voorloper
van gedroomde wensen met
een half oog geopend in hun
winterslaap nu nog naakt
en in het klad om zichzelf…