8109 resultaten.
DE OUDE KONING
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
710 In de nacht
voor zijn aankomst
is de Maan
op zachte voeten
door zijn hoftuin gegaan
Zij liet verstrooid
wat maanlicht slingeren
- nooit meer aan gedacht
Bosranken weven
daarvan een vacht
van zilverig pluis
over hekwerk en poort
van het Koninklijk Huis
Zijn herauten
snelle snaken
verven bladeren
scharlaken
sienna, oker, vermiljoen…
Herfst
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
644 Blaadjes worstelen met takken
vallen vederlicht
op het gekleurd tapijt
Vogelgeluiden zoete keelklanken
boven het
briljant bedauwde spinnenhuis
Paddenstoelen tonen hun nieuwste
bizarre creaties
van het overgangsseizoen
in een pittige wolk erotisch parfum.…
- Duizendschoon -
netgedicht
4.0 met 54 stemmen
896 Ooit was jij de eerste,
tweejarige schoonheid
oogverblindend scherm,
bestaande uit kleine bloemen.
Waar kom je te wonen?
Duizendschoon,
jij was even mooi,
als bekende snijbloemen,
jij bleef jarenlang.
Zomerboeket, randbeplanting
in de rotstuin
trouw in mijn tuin...
en je deelde.
Toen ik voor je koos,
heb ik een stukje
van mijn…
- De stille maan is zeer bedroefd -
netgedicht
4.6 met 46 stemmen
1.036 De stille zilveren maan,
hij volgt naast sterren
stralen en wolkenstofjes
ons dagelijks spoor
en heeft ons nooit verlaten.
O stille maan hoeveel
eenzame nachten
waarin het mij zo
angstig te moede was
zag ik een gulle blijk van je
troostende vale schijn.
Jij wilde zo graag
altijd voor mij zijn.
Het nachtelijk uitgaan,
zijn mysterieuze…
HOP
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
494 Lust je hem bruin of liever toch iets witter
Lijdt straks ons pintje zelfs onder dit klimaat
Smaakt onze hop - waar het in feite allemaal om gaat -
door ‘t warme weer en minder alfazuren weinig bitter.
Dan blijven we verweesd achter met een grote kater
En lijkt ons bier steeds meer op kraantjeswater.…
Eskimo
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
412 Klimatologen wijzen op het smelten van de polen
Het water stijgt, het gaat behoorlijk mis
Een Eskimo belde aan en smeekte om een vis
Vers of ingevroren zei ik onverholen
Een vraag die me voortdurend op de lippen brandt:
Lig ik morgen weer in Brugge op het strand ?…
Het Wad gebaart
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
763 Gehuld in een zwartig laken
het nest van kaviaar
brandhout brakend
maakt van het wad
een eeuwig levend altaar
de som van eeuwigheid
loost het water van en naar de dijk
en in ’t smal getij
waar het leven bruist
is de dood de ader
die de kwelder doorkruist
soms stokt mijn adem
wanneer ik de meeuwen
zie nestelen in de kelk
van een…
Rock of the raingod
gedicht
3.8 met 22 stemmen
9.844 - Arizona, vroeger Indiaans gebied -
uit de regenrots
komen woorden
in een zinderende taal
vragen om het waterdruppen
vragen om de wind
die vocht waait
vragen om de koele handen
van de hemel naar de aarde
vragen om het lied van beken
vragen dat de rots weer zwart
van kleur wordt
zwart en nat
en haast doorschijnend
als een spiegel…
- Tijd gaat de groene bomen vellen -
netgedicht
4.8 met 45 stemmen
607 Altijd de neiging om te willen leven, haal jouw
adem in de natuur, stevig achterom kijkend.
Overheen vallen duurt soms.
Botte woelende storende mensen vragen, boren,
horen, zagen, zoeken het wel eens.
De natuurlijke indicatieziekte van de boom die
door de windval brak.…
- Krachtig als de zilverreiger -
netgedicht
3.6 met 66 stemmen
1.055 Dwingt sterk gekwetst de zilverreiger,
jouw natuur in vrijheid achter zich..
laat prachtige veren bloedend gaan.…
Opruimwoede
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
971 Met tuinafval zie 'k
zo'n lief lieveheersbeestje
richting kliko gaan.…
Bomen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
520 Die dag in mei, toen jij me niet kon vinden
maar niet opgaf en me zocht en vond,
de avond viel en alle bomen stonden
roerloos om maar niets te missen
om ons heen, hun voeten in de grond.
Die dag in mei, toen woorden overbodig werden
je ogen en je handen zeiden meer
dan kussen, liefste, strelingen, de bomen
verhieven weer hun kruin, in vreugde…
De zak van Zuid- Beveland
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
689 de stilte wordt er nog gevangen
in de kronkels van de bloemdijk,
vanuit het eenvoudig zwart wit
deurtje kijken paardenogen
nieuwsgierig naar de
stadse fietser op het land.
op de kleine lapjes grond
liggen de uien in rechte lijnen,
langs fietsend,is de geur voor even
een scherp doordringen voor de
stadse fietser op het land.
onder de…
najaarsvlekje
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
547 pats, pats, pats
om mij heen
pets
getverderrie
en net zo plots
als zij kwamen
verdwenen zij weer
de schichtig rollende
spreeuwenwolken…
NAJAARSMORGEN
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
615 In 't Oosten
vangt de dag al aan
In 't blauw van het Westen
talmt nog de Maan
Een wilgenboom
met tak na tak
biedt zwerversvolk
kort onderdak
De zwervers vliegen
af en aan
begroeten Zon
behagen Maan
met luchtig
en weemoedig fluiten
dat hen achteloos ontsnavelt
onder 't vechten
met kornuiten
Druppels
die sereen
eerst blonken…
- Wilde wateren -
netgedicht
3.9 met 50 stemmen
590 Als een vrije kunstenaar
in wateren mogen leven,
proberen te ontsnappen.
Vissen hoor ik stil fluisteren,
zie ze kijken en begrijpen.
Het waterrijke gebied leeft,
spreekt in wilde vrijheidstaal,
land van wilde wateren geeft
een combinatie van verhalen,
leeft aparte mogelijkheden.
Elk leven geniet van het wilde,
water zo eeuwig blauwgroen…
Marine
gedicht
2.6 met 25 stemmen
12.608 De avond tingelt als een theehuisje aan de horizon; maar de stormen
daarachter, het versplinteren van hout en de wrakken die elkaar
angstig opduwen in de haven.
Kom wij maken een wandeling langs dit troebele water vol wier dat
zinkt als lood; nu erven wij een rust die van de hele aarde schijnt te
komen. Maar de schreiende stem en de verre deur…
Geïriseerd
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
555 Een novemberse zaterdag
kaatst zonnetjes van schaterlach.
De wei glooit glanzend, onberoerd,
terwijl het water parelmoert.
Ik zie een hand tot groet geheven.
Ons 'goedemorgen' duurt maar even.
Stiertjes staan glazig in conclaaf.
Een veldmuis vlucht. Schaduw van raaf.
Een boze buizerd krijst: "Van mij!"
en daar draaft een 'hallo' voorbij.
Een…
- De moeder van verlies -
netgedicht
4.6 met 40 stemmen
592 ze spint draden voller aarde zeer geliefd,
sterk en rijk aan ijzeraards en kwarts
staal omspant de zachte brokken
van het doordringende scheppingsverhaal
geschiedenis spreekt haar moedertaal
heeft de aarde lief
bloed spugt de vulkaanuitbarsting
ontspringt de dans en ook de rommel
de visualisatie van het verhaal
letterlijk
aards instrument…
HERFST...IN HET VELD
netgedicht
2.0 met 7 stemmen
1.630 We dwaalden langs akker
en door veld
door veld en langs akker
Zon en wind
hielden ons wakker
we kenden tijd noch uur
We maakten zo
ons avontuur...
uitgedaagd door 't landschap
Jij zei:
we hebben wind
in de rug
Ik zei:
we blikken
in een laagstaande zon
Op de weg terug
was het net
andersom.…
Vriendschap
netgedicht
2.2 met 26 stemmen
3.133 Vriendschap
Het bos
Het Amsterdamse bos
Ik kom er al
Zolang als ik leef
Nou ja, bewust…
Vanaf mijn vierde
Niet altijd
Soms wel even
Een langere tijd
Helemaal niet
Maar ik kom altijd
Weer terug
Om te zien
Hoe het met je gaat
Ik ken er elke boom
Het is zo vertrouwd
Toch zie ik ook
Iedere verandering
In een ontmoeting
Liefst één…
egoïsten als we zijn
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
785 de vergiftigde das
ligt in het gras
en denkt met heimwee
aan hoe het vroeger was
en dan wij
de mens
wij trekken geen grens
wij denken niet
aan die hulpeloze das
die ligt in het gras
en die met heimwee denkt
aan hoe het vroeger was
we zorgen ervoor
dat wijzelf aan onze trekken komen
maar denken niet aan die das
die lag in het gras…
waar naar toe
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
908 de vogel vliegt en vliegt
z’ n vleugels moe
waar moet ie naar toe
om in het land
van zijn dromen te komen
in een boom
blad met roet
ontspant hij zijn veren
en denkt stilletjes
aan een plaats
met schone lucht
en heldere meren
de realiteit doet hem bekeren
ontwaakt door uitlaatgassen
voelt hij dat de tijd daar is
om op te krassen…
Vingerafdrukken op het venster
gedicht
2.2 met 378 stemmen
44.258 Ik denk dat poëzie iets is als vingerafdrukken
op het venster, waarachter een kind dat niet kan slapen
te wachten staat op de dag. Uit aarde komt nevel,
uit verdriet een soort ach. Wolken
zorgen voor vijfentwintig soorten licht.
Eigenlijk houden ze het tegen. Tegenlicht.
Het is nog te vroeg om nu te zijn. Maar de rivieren
vertrekken alvast…
Lachte licht bewolkt
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
533 jij reikte
mij de hand
het andere land
kwam tropisch over
je moessonde wat droog
ik lachte licht bewolkt
maar samen hielden
we de wind aflandig
jouw witte stranden
hoeven geen betoog mijn
golven zijn niet al te hoog
zo blijven wij verstandig…
Je flirt elke dag
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
1.071 Je flirt elke dag
Ik weet, jij grote
donkere berg,
je bent niet zo dreigend
als je wel lijkt.
Want jij raakt
elke dag weer
de harten van
de bomen en planten door
aan de wolken
hun overvloedig water
te vragen.
Jij tilt elke dag
de bloemen liefdevol op
om ze te laten pronken
met hun schoonheid.
Elke nacht vraag je…
- De ijskoning -
netgedicht
4.3 met 43 stemmen
600 De ijskonig ontbeert in geestdrift
behelpt zich onbegrepen,
zijn blinkende ijsnaalden stralen,
zijn koude bries voelt delen.
Sneeuwheuvels aan de noorderkant
slingeren het weer afwisselend
door droge paden, berekoud het land
lijkt het ijs, de elementen te beheren.
Ijzige machten tronen,
de middernachtzon bestraalt
warmovergoten de enorme…
Winter
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
787 De warmte
heeft zich schaars gekleed
in kamertemperatuur.
Buiten
vlucht het winterlicht
voor 't vroege avonduur.
De tuin is sprookjesachtig wit,
vredig stil
en zacht.
Mijn hond
ruilde zijn plekje in de zon
voor wintervacht.
Zijn pluizige pantoffelpoten
plooien bij het lichterlaaien
van de open haard.
Gedachten vinden een…
Zijn wij tezamen, God?
poëzie
3.8 met 12 stemmen
2.441 Het overkomt
Mij in de nacht, of aan de lichte morgen,
Wanneer ik lig van alle dingen weggeborgen,
Dat iets opstijgt in mij, en ik wacht
Te worden toegesproken door een naam,
God, of natuur, - één wie ik mij niet schaam
Te zeggen, dat ik ben het dwaze ding,
Dat zich een God weet, en een nieteling.…
Ramp Haïti 2010
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
1.231 Waarom moest dit nu gebeuren,
alles is opeens zo zwart.
De beelden die we zien
zijn afschuwelijk hard.
De straat bedekt met mensen,
vluchten kon niet meer.
Hartverscheurende taferelen
steeeds opnieuw, telkens weer.
Het is niet te bevatten,
wat daar is gebeurd.
Deze grote ramp
heeft menig hart verscheurd.
Mensen dood onder het puin;…