5051 resultaten.
Spiegelbeeld
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
573 De angst is te groot,
Waardoor jouw deel vergroot.
Mijn spiegelbeeld is een grote grap,
Elke keer zet ik een kleine stap.
Steeds een kleine stap vooruit,
Jouw deel dat steeds verder sluit.
Mijn spiegelbeeld komt in evenwicht,
En ik zie weer een stalend zicht.
Ik wil dat mensen accepteren wie ik ben,
En dat ik mezelf weer herken.…
Revalidatie
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
879 Het is een tijd van angst,
van huiver, van pillen slikken,
van eigenlijk van alles.
Nou hadden we dat traject al eens gelopen,
maar toch moet je het met gemoedsrust bekopen.…
De arme.
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.271 Wend naar mij toe uw moe en droef gezicht
Gerimpeld in de dagelijkse zorgen;
Verstrakt in nijpende angst om brood voor morgen;
Verkrompen in een klein-gekozen plicht.…
Egoïstisch?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
630 Is het de angst, dat hoge heren
met nog grotere autos rijden gaan,
is het " weten" dat ze met ons geld
mooi weer spelen gaan?
Ik weet het niet,
maar een ding is zeker!
Ik geef wel aan de voedselbank,
dan weet ik zeker,
dat het bij ons nederige landje blijft!
Toch?…
Levensduur
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
957 verliezen
in het heldere water
klanken duidelijk gehoord
van gestreste bultruggen
vragen naar goed en kwaad
Zij wisten er niet veel van
maar meer van ijsbergen, die dreven
er waren en verdwenen
in een zee van altijd
smolten, zoet in zout
Het valt niet op afstand te houden
het goede en het kwaad, verscholen
in vreugde, een mespunt angst…
Soms jij
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
697 Soms reik je me
je hand
als ik in de spiegel
enkel angst lees.
Zalf jij de woorden die
mijn lippen nooit verlaten.
Soms geef je me
de tijd,
ben jij de klok
waar wijzers ontbreken.
Wijzers breken waardigheid,
zeg je.…
De Schone Herfst
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.224 En als ik trad onder het droeve woeden
Van stilte en weelde en lust de dood gewijd
Voelde ik een beven door mijn leden spoeden,
Maar ook, diep in mijn ziel die bang-verblijd
De rijkdom dronk, het mateloze bloeden
Van schrijnende angst en hete onzekerheid.…
Figuranten of marionetten
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
730 Wij uiten ons niet meer uit gemakzucht
Staren TV, ellende en ergernis niet van de lucht
Hebben wij nog een stem in ons verdriet
Of gedragen we ons als een absorptievergiet
Het gaat langs ons heen en glijdt van ons af
Het lijkt, dat de interesse geen oplossing gaf
Teleurstelling, angst en agressie tezamen
maakten ons monddood, dat kunnen wij…
Terminaal leven
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
526 In angst of in beven?
In oorlog, in haat of altijd boos?
In anderenverwijt of in zelfbeklag?
Geniet toch van uw terminale dagen!
'Dien het wijf dat moeder heet!'
Omhels de vent waarmee u strijdt.
Begraaf uw bijl! Bevrijd dat kind!
Alsof u binnenkort al wordt begraven!
Leef met wimpel en met vlag.
Leef als een vrije vogel.…
waaiende kleuren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
557 Angst heb ik wat er met mij zal gebeuren,
ik op mijn eentje met al die kleuren.
Mijn borstel wrijft gretig in de poriën
om mijn kleur niet te doen vermengen.
Helaas hij is de trappers kwijt.
Ik zal maar laten begaan,
het is niet het einde van mijn bestaan
want ik word bekeken door mensenogen.
Zij schuwen de kleurenmengeling niet.…
Zonder gezicht
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
458 Een kerk zonder gezicht
of identiteit
waar ik luidkeels mag zingen
over liefde en licht
maar waar angst is
voor moderniteit
hier zijn wij
waar staan wij
fijn dat u er bent
bij ons wilt horen
onze prediking is
opgewekt natuurlijk en blij
er is echter één probleem
wat wordt onderkend
we hebben ons
gezicht verloren
ze…
Ondragelijk verdriet
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
687 Mijn liefde werd steeds sterker,
En mijn angst werd groter,
Toen op een dag het vonnis kwam,
Ze is verlost uit deze aardse kerker.
Mijn hart brak doormidden,
Er zijn geen woorden voor,
Ik kon alleen maar bidden,
Wat meer op schreeuwen leek.…
Een bezinnend kind
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
450 Het voelt zonder angst voor
de pijn. Zijn eerste fantasie op papier
beschrijft. Zijn wil te houden,
opdat het bij hem blijft.
Hoe het wordt wat het wil zijn;
en zich spiegelt in een wereld van licht.
Het vormt zijn identiteit; en aan de plicht
geeft het een eigen gezicht.
Hoe het zich vindt in een samen zijn.…
Gevangen in oorlog
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
610 de hoofden van al degenen
hier geen zeggenschap over
hebben
breekt er een niet gekozen
oorlog aan, waarin schaarste
van alles de grootste
gemeenschappelijke deler is
onveiligheid rukt op
mensen die je liefhebt sneuvelen
het luchtalarm verraadt
bommen die zullen inslaan
met bloed besmeurde straten
vallen niet meer op
evenals angst…
Onbegrijpelijk
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
548 Wat blijft is onbegrijpelijke angst,
dat gewone mensen me begrijpen.
Wat blijft is een diepe twijfel.
Niet aan de zin van mijn leven.
Wel aan mijn dichterlijk bestaan.…
De olijftak
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
533 ik ben alle
staties afgegaan
stil gestaan op
zijn lijdenspad
met in mijn hand
nog de olijftak
uit gethsemane
na de zegetocht
langs palmen en
juichende mensen
zitten zij nu aan het
laatste avondmaal
in saamhorigheid
naast angst en wensen
hij is veroordeeld
draagt zijn kruis
en doornenkroon
langs de hoon van
hen die hem verachten…
Het paard van troje
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
535 subtropische vorm
te krijgen in vergelijken
in de kledinglijn ging
lang en donker overheersen
het vrolijke verloor
zijn lente in eenvormigheid
vrouwen sjokten hun gelijk
multiculturelen waren in
alleen het nederlands
werd nauwelijks gesproken zat
weggedoken in een minderheid
door eigen tolerantie opgesloten
er is wantrouwen in angst…
strijd der gestredenen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
617 dragend is de verte in onbehagen
en al zou ik willen weten, van toch waarom
schrijf ik zacht hun taal
in de rijp van morgenochtend
en hoop dat de nacht is gebleven
in de stilte waar vrede heerst
doch ik ween, daar mijn angst gestoeld
is naar vrouw en kind die zonder schuld
gekliefd naar ontijdse waarheden hun dood
beleven in pijn en traan…
het afschermen van tijd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
466 ontvlucht
haastige treden ontvouwen de breedte
waarlangs voeten strijken, iets gespt zich
aan de werkelijkheid die in nuances als
idolen zijn neergelegd -wellicht zullen iconen
een wederopstanding bespoedigen
zelfs de uitnodigende schemering ontlokt
het verhaal dat het licht in kijkvertes als
lumen worden vertaald, er blijkt een schijnbare angst…
Mis ik?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
618 Verankerd aan een ketting van angst.
Wachtend tot de storm gaat liggen hier.
Ik kan niet zeggen dat ik je mis.
Het touwtrekken, de onzekerheid het wantrouwen.
Vallend vechtend tegen de zwaartekracht, verliezen.
Nee ik kan niet zeggen dat ik dat mis.
Ik lieg.... ik mis je, was je maar hier.
Ik mis warmte en geborgenheid.…
dorpspad
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
618 dorpspad
tussen grillige stammen
moeizaam in de mist
vol goede moed
slenter ik schoorvoetend
‘k vertel via de hobbels
verhalen van vroeger
aan kronkelige wortels
‘k ben groen van angst
honderden jaren lang
gewillig naast elkaar
herkenden mij niet meer
hoorden wel mijn liedjes
krakkemikkig en krom
bewegend op hun benen
met krakende…
Mensenschuw
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
476 Sociale vaardigheden zou een vak moeten zijn
op alle scholen in de wereld, want er gaan nog
teveel mensen kapot door sociale angsten en
onkundigheden, incluis mijzelf. Soms overstijg
ik mijzelf en doe ik moedig mee met een project
van dit of dat, maar al rap glij ik uit en zak
ik weg in de stinkende wegzuigmoerassen.…
Sterren aan de hemel.
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
710 Als bruut geweld de harten weer doet bloeden,
terreurgeweld dat niets of niemand spaart,
als god of mens ook nu niet kon verhoeden
dat dwazen weer tot beulen zijn ontaard,
dat twijfel dan de blik niet zal verblinden,
dat angst noch haat de mensheid dan verdeelt,
dat 't hart zich met de rede blijft verbinden
en solidariteit de wonden heelt…
In wit protesteren
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
572 water versmolt met nevel
in de ondergaande gloed
wij kenden het eind
door het ronden van de pier
proefden zilte in de
eeuwigheid van tijd
en oneindige ruimte hier
terug naar de boulevard
werden wij mensen gewaar
in tal van evenementen
verzadigden zij hun primaire
behoeften en wensen
in de kramp van
hun uitgelaten lach
zag je de angst…
Hij zweeg
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
581 De angst weerhield hem
als hij sprak van zijn gevoel was hij vast bezweken.
Zijn vader zweeg over emotie.
Zijn vaders vaders vader zei het evenmin.
Hoe vaak stond hij met zijn mond vol tanden
als hij wilde zeggen:"Jij bent het die ik bemin.
"Ik hou van jou"
zie hoe trots hij is. Hij zei het!…
opstaan!
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
568 telkens weer
de onmacht en schaamte
keer na keer
de hoop en wens
dat het stoppen zal
vol verwachting ook
klopt steeds het hart
dat in stilte schreeuwt
laat iemand het zien
iemand het zeggen
veilig willen zijn
voor een pak slaag
bij wie jou betekenen
zonder angst en pijn
voor onbegrepen haat
wat ook gedaan of gelaten
te begrijpen…
Een mens lijdt het meest
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.269 Een kamer met acht stoelen
Een klok aan de muur
Tikt de seconden weg
Ik bekijk de deur schuin tegenover mij
Hopend dat hij gesloten blijft
En dat ik de lange gang uitloop
De vrijheid tegemoet
Maar de woorden
Die ik niet wilde horen
Ze dringen binnen in mijn oren
En de angst voor het onbekende
Wordt nu de werkelijkheid
Een kamer met…
De leegte voorbij...
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
771 In angst en onzekerheid
liet je mij achter
verdriet en diep gemis,
een leegte,
niet wetend waarheen...
Krachten vloeien weg
leven ontglipt mij
in schuldgevoel dichtbij,
een leegte,
niet wetend waarheen...
Niets meer willen
alles laten 'zijn'
onomkeerbaar lot,
een leegte,
niet wetend waarheen...…
Voorbij de horizon...
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
535 Angsten zie ik oplossen in moed.
De schoonheid van de horizon,
leert me hoe ik leven moet.
Voorbij de illusies van de winter,
wanneer tegenslag en pijn regeert,
en de zon niet langer schijnt.
Voorbij de illusies van de zomer,
wanneer successen hoogtij vieren,
en de zon niet langer ondergaat.
Mijn schip nadert zijn bestemming.…
De rode zee
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
489 traag rookt
het vreugdevuur
zijn grijze chaos
in de rode zee
van de chinese rol
het dauwt en
waar je stapt plakt
het restant van
kleuren en illusie
aan je schoenen vast
de honden trekken
in hun angst om weg te
komen van deze voor
mensen toch wat bizarre
restanten uit hun dromen
donker heeft
oudjaar een barmhartig
ogend gezicht…