23350 resultaten.
IJdelheid
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.053 Wij wandlen een poos over de aarde,
een ogenblik slechts, een kleine stond;
we gaan door de "levensgaarde"
en blijven een korte tijd "gezond",
we slapen, we praten en eten,
och, alles slechts een kleine wijl;
't is gauw weer verdwenen, vergeten...
Is 't leven geen snellende pijl?…
op de plaats rust
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
655 rust vinden daar gaat
nogal wat aan vooraf
een moeizaam leerproces
van vallen en opstaan
of beter nog van
woede uitbarstingen
en wroeging...
doch eens is het er
de rust als een soort
van verlamming
die je belet om
op te staan…
onvoltooid geleden tijd
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
639 hoofd zonder schouder
zakt weg alweer ouder
de werkelijkheid ontsnapt
aan een vergeefse grip
struikelend over losse rafeleindjes
van wat een tapijt had moeten worden
stenen die een huis zouden bouwen
woorden die zinnen moesten vormen
doden die zouden moeten leven
liefde die een leven had kunnen vullen
resteren slechts de flarden van illusie…
OUDE VERTELLING KOMT WEER
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
630 nachtelijke stad
stil in 't einderduister verzonken
die haar plaats alleen aanduidt
met een zwakke hemelgloed
waar slopend werk en drukke pret
samen bescheiden rossig glanzen
Assepoester Sneeuwwitje Duimpje
bestaan voor rijpe mensen
als vertrouwde wijze dwaalsterren
welke de wereld soms bezoeken
d' oneindigheid steeds doorreizen
trots alle tijden…
Elastiektwist
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
638 Meters elastiek
omspannen kinderenkels
hakken haken snaren
tenen scharen
benen springen
in zingend grijswit
spreiden, sluiten
huppen, draaien
nog een keer springen
in en uit
op swingend twistgeluid
floept het wit
van enkel naar kuit
hakken haken snaren
tenen scharen
benen springen
in zingend grijswit
spreiden, sluiten
huppen, draaien…
Huis
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
802 De tijd
verwelkomen die nog überhaupt
gastvrij is? Houvast bieden
aan de warmte van de nacht?
De kranten beamen een
vooruitstrevende oorlog. De
koffie heeft van zichzelf
nog zoveel te doen.…
zeezicht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
491 het bonkt
springt op
in zilverkleurig waas
valt neer
blijft even stil
en kabbelt langzaam terug
bereidt zich voor
op weer een sprong
in zilverkleurig waas
ik zie de eeuwigheid
vanmiddag
kwart voor vier…
Tussentijds
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
733 in tussentijd van doen en denken
blijf ik stilstaand nazomeren
aan woorden geen gebrek
maar toch moeilijk te uiten
waarheden op zich
zijn de herinneringen als droom
vragenstellend en ruimtezoekend
was de openstaande keus bij mij
zo kwamen antwoorden op de pers
en aan het einde van de seizoenen
is de balans opgemaakt
gedrukt in dankbaarheid…
Boodschap van de nooit aangespoelde fles
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
584 Op de eerste kust stond de man met de fles
hier waren de verlangens, de wensen
de boodschap, de zoektocht naar de mensen
vaartuig van de ziel, een diep snijdend mes
Gevat in groen glas bereid voor de reis
naar zeeën waar de zon nooit ondergaat
langs tropische vissen, bergen van ijs
tot het land waar water haar achterlaat
Op de tweede kust…
tijdloos
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
599 tijdloos
op weg in het tijdloze
licht als afstand
geluid als richting
warmte als bron
kan alleen de geest
zich verplaatsen
onmeetbare trilling
in het oneindige
voorbij het eindige
-licht,eeuwigheid-
ligt de bron
van ons zijn
schaduw is een zeldzaamheid
weten overbodig…
Steen-voor-steen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
541 'k Was thuis en
Dacht dat ik droomde
'k Was daar en
Zei tegen mijzelf:
Voor áltijd
Nooít meer eenzelfde
N-E-G-E-N - E-L-F…
Een te harde kaft
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
524 de ruimte die eens passend en
eensgezind mijn onderkomen
eerbiedigde slentert nu wezenloos
langs torenflats met hoekige muren
het glas is levenloos zonder zon
het doodt de dagen met het vangen
van vage silhouetten die steeds
reikend naar de verte hun beelden
zien vertragen in de storm
het leven vervaagt mijn twijfel nu
de herfst de dood…
Ruïne
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
490 ik schrijf mijn tekst hier op de muur
in de hoop dat op den duur
u het lezen zal
de woorden staan er kil en kaal
de achtergrond verbrokkeld vaal
teken van verval
doch eens, keek ik vanaf de toren
lachend immer recht naar voren
zeker van mijn tijd
maar nu de brug is neergelaten
straten stoffig en verlaten
ga ik in vergetelheid…
Gaesatae
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
576 Hel
Daar ga jij met al dit afscheid zonder spijt
in het wonder land vol met tijd
mijn lam
een handpalm
Ga mijn luit
de wereld splits zich, Bliksem
Donder
Mix M…
Het rad van het leven
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
594 Terwijl de tijd in mij
leek stil te staan
raasde hij in de buitenwereld voorbij.
Het rad van het leven
gaat nu te snel voor mij,
ik vertraag en kijk toe.…
Het te volgen spoor
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
758 De trein loopt over de rails, die het land ontsiert
de rails met elektriciteitsdraden die in de lucht hangen, kruisen en doorkruisen ons land en vele landen met ons mee.
De rails is (lijkt het) oneindig de rails stopt nergens, net als het treinkaartje van het leven, eenmaal door een conducteur van onbestemd beroep ons gegeven.
Is ie eenmaal…
Ach waar ik ga
poëzie
2.6 met 5 stemmen
2.270 Ach waar ik ga en wat ik leve,
En wat ik schrei en wat ik lijd —
ik ben datzelfde kind gebleven
Van vroeger tijd!
Ach ik ken ál diezelfde zonden,
Ach ik lijd ál diezelfde smart —
Diezelfde 'andre kindren' wonden
Mijn kinderhart!…
Slot
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
616 Spiegels die
de tijd weerkaatsen
als echo in
een slapende stad.
Verdwaald tussen haar muren.…
Bij de rozen
poëzie
3.4 met 8 stemmen
2.876 ‘Zij zijn voor sterven en vergaan geboren,’
zo dacht ik vluchtig toen ik bij de rozen was.
Maar schrok, en hoorde dreunen in mijn oren:
wat is u zelve, ijdel mens, beschoren,
zo kort als gij hier wandelt bij de rozen op het gras?…
Willoos water,
netgedicht
2.0 met 7 stemmen
552 Uit een pastellen melodie
is iets wezenlijks verschoven
het lijf is verwaaid als geheim,
ik dein open als een symfonie
Uit geborgenheid, tevreden
ik laat me vloeien, willoos water
langs de beschoeiing van de tijd,
vraag me niet meer waarheen.…
IJstijd
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
881 de stenen tafel is niet meer, erosie
heeft de tekens weggepoetst
een god is iemand die zichzelf doceert
de mens, hij weegt niet meer
of minder dan zijn uitgekauwde ik
dan strootjes met zijn nageslacht,
dat diepgevroren wacht
en wacht…
Knekels rollen
gedicht
2.6 met 7 stemmen
4.532 Klei is eigenlijk het enige dat helpt
in een eeuw van afbraak en wederopbouw
in een eeuw waarin niet alleen de schoonheid
niet schoonheid alleen haar gezicht heeft verbrand
in een eeuw die ieder van ons baarde, grootbracht
en voedde, een eeuw weer van doorbraak en woede
een eeuw die ons doorgaf tot waar we staan, in
een moegeprezen moegestreden…
Vandaag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
492 Weet je
Ik ben er nog
en blijf nog een beetje
Hier
Want weet je
Je bent er nog
blijf nog een beetje
Daar
Waar we vroeger waren
Soms komt alles terug
Hier bij mij
Daar bij jou
En vandaag overal…
De boom voorbij
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
532 Veel te laat om nog te klimmen
en bovenin de top te staan.
Deinen op de kale takken,
zoek raken in de wind,
héél zacht vallen
in het witte gras
...
en weer omhoog!
Een onvermoeibaar kind
verloren in de wind;
takken bre-
ken
onder mijn
gewicht.…
Uren, dagen
gedicht
2.0 met 27 stemmen
7.882 Dat we voorbijgaan en Klaas Pieters Wouda
bijna twee eeuwen terug in Wierum is gebleven
en aldaar op de wierde nog steeds rust
met Evert, Albert, Trijntje, Jan en Annie,
en dat daar Rinze Hooijenga nog bij mocht,
achttien en wel - hij reed geweldig trekker
en kon mijn zoon van nog geen dertig zijn nu -,
dat is hoogstaand voor een verhevenheid…
Een nacht in Parijs, 1995
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
560 ( Een herinnering )
De stilte hangt in de Dood
van kalende takken
De vogels zingen zo frivool niet meer
Ik mis de smaak
van een nieuwe lente
en wist niet of je nog komen zou
Je foto’s zijn verkleurd
in de schemer der herinnering
De kamer is verlaten, het bed
ligt er onberoerd
Ik veeg mijn tranen
van een versteende vloer…
Oude vrouw
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
956 tikt verder elke maaltijd weer
Haar hart pompt keer op keer
Het heden heeft zij niet meer in machte
Was zij maar jong en lachte
Oude vrouw ooit een jonge meid
Ingehaald door de tijd
Het is een onomkeerbaar feit.…
Albasten schemering
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
559 Beuzelen en talmen
met verstilde blikken
in half vergaan schemerlicht
ze vertoeven hangend in mijn tijd
in opgeloste tijden en halve tijden
de dis duimendik onder vleugelslag
een albasten schemering
als enige dimensie
rafelig en wazig de kaders
waarbinnen alleen fantasieën wonen
hullen zich in zweverige sluiers
wikkelen mij in weemoed…
Onderweg
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
655 Blijf staan op het hoge
blijf staan
te pakken en heen te gaan
staand te klein
zolang ik groot ben…
november
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
673 november
je bent er
al voor ik ontwaak
nog de smaak van de zon
in mijn bloed
november
aanbidder
van winter en wee
van duister en donker
mistige pronker
met veren van mei
op je hoed…