404 resultaten.
De tocht naar de ster
poëzie
3.3 met 10 stemmen
4.275 Diep is de geul waar uw benen door trappen,
Vast is het zog, dat zuigt om de stappen
Van uwe steigerende voet, -
Lijk het heir in de afgrond dier sterre aan dwergen:
Bouw uw nobele geest als een burcht op de bergen.
Het rijzende licht tegemoet: -
Geen blikken zien terug naar beneden,
Wij graven zelve de treden,
Voort! voort!…
Arcanum XV De Duivel
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
626 in bewegingloos evenwicht
op de hoogste klip
onbevreesd voor de afgrond
overschouwt de steenbok de wereld
zijn machtig hoofd torst kunstig gedraaide horens
die naar de hemel priemen
in de karbonkels van zijn ogen
smeult het licht
zijn machtige kloten
bengelen wellustig, zonder schroom,
gezwollen van lust
en kiemen van leven
triomfantelijk…
Lamot, bevlekt met regen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
298 De maan hangt als een gebruikt servet
boven de daken van het Lamot,
bevlekt met regen die nooit opdroogt
en ik lig hier, een ei dat nooit brak,
tumble tumble naar beneden
in de smalle kloof tussen jou en de afgrond
mijn moeder noemde me een geschenk
maar vergat de naam
zoals de wind vergeet waar hij de botten liet
van alle…
Ter Levenszee
poëzie
3.5 met 4 stemmen
1.405 En, razend schier van spijt en smart,
nog eens de blik omhoog gericht,
dan, met een laatste zielebeê,
in d'afgrond neer der levenszee!
Maar, zie! Een flikkring toont hem land;
de redding schemert voor zijn blik;
een reuzenstrijd brengt hem aan strand,
maar henen is zijn laatste kracht!…
Mijn vriendin
hartenkreet
4.7 met 24 stemmen
2.052 Zo leek onze vriendschap zo stevig te zijn, dat wij niet doorzagen dat we aan een afgrond stonden. Dat alles zo breekbaar was geworden.
Ik durfde niets te zeggen, uit angst iets kapot te maken, uit angst de poten onder mij weg te schoppen, terwijl ik zo graag wat dichter zou zijn.
Ze kreeg een vriend, en ik voelde mij bedrogen.…
Sprookjesprinses
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
481 Het was al een godswonder geweest, al
die tijd met hem samen, de lange nachten
en de verre reizen, zijn wankele positie
langs de randen van de afgrond. Jij was
zijn diepste geluk, maar ook zijn grootste
gevaar, omdat liefde hem psychotisch
maakte, hem de hel van zijn trauma's
in schopte.…
leven smaken, smaken rozen, leger spreiden, spreiden zacht,
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
158 , lieflijk goed, goed lachend,
aards weelde, overvloed, geen dwaze zinnen, zinnen beminnen, nee,
kracht, levenskracht, strijden vrolijk, hopend lijden, lijden geduldig,
kinderlijk verblijden, Hemel tegenlacht, tegenlacht met gloed, hoger gloed,
vrome borst blakend, stervensmoed, vaste moed, kalme moed,
wie geen moed, derven leven, afgrond…
DE GAAF DER POËZIE
poëzie
4.0 met 16 stemmen
7.441 Geen and're zege geev' hem glans,
Dan die op d' afgrond is bevochten!
Geen Mensenblaam mag hij ontzien!
Hij moet hun ongenade dragen!
Niet strelen moet hij, niet behagen,
Maar overwinnen! Maar gebiên!
Hij dwing' met reuzenovermacht
De geest der eeuw terug te treden!
Hij lere ons zinnelijk geslacht
De weg tot hoger zaligheden!…
DE FORELLENVISSER
poëzie
3.7 met 3 stemmen
1.058 Als mot en vleermuis rond u zwermt,
Een oboe krijt van ver,
Gediert uit bos en kreken kermt, -
Vergeefs zoekt ge éne ster, -
Rust dan in hem: hij brengt u wel
Langs afgrond, kolk en kaap, -
Ge zijt uit op de vangst van de grote Forel
En ge vangt hem, half in slaap.
En ge vangt hem, half in slaap.…
De zee
poëzie
3.8 met 5 stemmen
1.734 Eilaas,
Reeds huilt de stormwind; de oceaan verheft
Zijn waatren, met gebulder; duisternis
Omhult het diep; het raatlend zwerk verdooft
Des scheeplings angstgejammer; toomloos vliegt
De kiel ten hemel; schiet ten afgrond neer;
Botst krakend tegen 't rif; en is niet meer!…
zaterdagavondnostalgie
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
617 Je hebt hem niet gezien,
in pijn en smart voorover buigend
naar de afgrond, tot hij bijna valt
en zich slechts recht houdt door het wonder
van het schamel halmpje hoop
dat je nog ooit eens onbevangen
in zijn ogen kijkt.…
Het Duister
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
622 Ze sliepen in een afgrond zonder stroming -
De golven en getijden waren dood,
De maan, hun minnares, was er niet meer;
De wind beroofd van kracht in stille lucht,
En de wolken vergingen; Het Duister had geen behoefte
Aan hulp van hen - Hij was het universum.…
ZWART
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
192 In December stond ik op de afgrond,
ze duwde me naar de rand.
‘Eigen verantwoordelijkheid’
zei de kille hand.
Zes weken later,
alleen creperend,
kwam uit haar strot
‘Wij zijn er voor je’.
Stop met alle “hulp,”
was mijn laatste keuze.
Maar ik was opgeslokt,
door de zieke ggz.…
DRIE STUDENTJES (1853)
poëzie
3.8 met 39 stemmen
6.214 Want breken wil hem het zijne,
Als hij denkt, hoe oneindig veel groots
De klauw der wereld reeds smakte
In den killen afgrond des doods.
Nam ze ook niet zijn dichtersdroomen
Wreedaardig bij een been
En sloeg hun de hersens te pletter
Tegen den werklijkheidssteen?…