Alle inzendingen over opgaan in de natuur

31781 resultaten.

Sorteren op:

Stiltebankje

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 536
is meer dan niets horen voorbij aan geluid van rumoer, onrust van het bonzen in je hart van het wachten om in stilte vrede te vinden Stilte is meer dan stil na de donder na de laatste slag van een klok en de storm van een kruisweg bij de laatste ademhaling van leven hoorbare stilte bij een kruis voelbaar ….. stilte gaat verder dan sterven…

Ontwortelen

netgedicht
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 646
Ontwortelen. Langzaam naar het einde Al wat je was afpellen Een lange strijd voeren Naar iets wat je niet wil Er is geen ontkomen aan Wanneer alles is gedaan Vergevend berustend Naar de kern van zijn Overgegeven , los van wat was De schoonheid , de intensiteit van leven Openbaart zich Je wordt mooi, steeds mooier Dan je ooit daarvoor was…

Altijd geweten

netgedicht
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 486
Ooit sprong de vonk Al werd het niet geloofd Het vonkje doofde niet Maar was, en bleef We zijn het niet kwijt Nóóit verloren geraakt Toen was daar de tijd De woorden geschreven gewaagd Uitgesteld verlangen Wegen te ver gegaan Zielsgebondenheid Eindeloos verbonden Waar het altijd was Kwam het samen En de reis gaat…

Een korrel

hartenkreet
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 581
Een korrel los zand in mijn hand helemaal vrij om te vallen maar de korrel ben jij die blijft liggen altijd dichtbij…

Overgewaaid

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 445
Riet en een wilgenwand. Lelies in geel woekeren en bedekken het wiegelend wateroppervlak met schubben, als afgeronde harten. Een waternimf, ze springt van blad tot blad. De Eem blikt mild, in haar zilver en haar stilte. De buizerd gilt guitig, de koekoek roept We werpen witte of rode rozen in het water, samen met de donkere stenen die ons…

verdwaald in de natuur

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 430
Stilte van het woud huis, werk, bestaan verloren natuur als schuilplaats Winkelwagentjes een vuurtje dat warmte geeft takken verbranden Schaduw van het groen Onbegrepen, psychisch stuk vechten om balans Afval hoopt zich op een schreeuw om zonder oordeel de weg te bieden De echo van pijn vraagt mens en natuur ruimte wie hoort en…

afgestoten

netgedicht
3.0 met 9 stemmen aantal keer bekeken 608
zilveren bloem gewond lag haar koude huid op de te warme stenen, zelfs de zon spaarde zijn stralen, schoonheid lag te sterven, een sculptuur vormend waar was haar bloeiakker gebleven dat massief met de witte weiden, de uitzichten over gebroken landerijen schip met steven en grote diepgang donkeren bergen omhelzen het einde haar graf zal opgaan…
Rieg16 maart 2009Lees meer >

De rozentuin der ziel

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 503
Laat me ademen Laat me leven Laat me om de lieve Liefde geven Laat me stijgen Laat me gaan en op roze rozen zweven Om te worden wie ik ben Om te maken mooi en heel wil ik alle woorden spreken teder helder en bedreven Laat me lachen Laat me zingen Laat me opgaan in de goede dingen Laat me zwerven in je zwoele geuren Laat me binnen…

verwachtingsvol

netgedicht
2.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.310
samen rond de dis na tijden van gemis eindelijk het weerzien en tussen hen in het 'misschien' glazen worden gevuld en het geduld al zo lang op de proef gesteld maakt plaats voor ongedurig en vurig elkaar aanzien en misschien nadien opgaan in elkaar de avond nog jong…

Drenkeling*

netgedicht
3.8 met 16 stemmen aantal keer bekeken 3.222
Als de blik van haar ogen de weerslag vormt van haar ziel, wat heerlijk is het dan dat ik in deze draaikolk opgaan kan en sprakeloos de woorden spreken mag ondersteboven te zijn van haar lach. Als drenkeling weet ik mij in haar ban, waart zij als schip rond in mijn hersenpan: redding gehuld in nevels van de dag.…

Romântico

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 481
krul je in mijn armen dan laat ik je de vertes zien bovendien het lieve leven voorbij de horizon laat mij je dragen over jong groene akkers bloemrijke velden en glooiende heuvels waarover ik je vertelde laten wij oprijzen van de aarde hangen boven turquoise zeeën zwevend met de vogels mee tot wijzelf vleugels krijgen transparant opgaan…

WAANZIN

netgedicht
3.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 624
De zon haalt de vorst van de daken De mollen bezetten de dijken De wind tracht een geest te bereiken Die los is geraakt van zijn baken Die duivels ziet, monsters en draken Die alles opnieuw moet bekijken Er zullen veel maanden verstrijken Die opgaan aan smerigheid braken Totdat hij volkomen genezen Het leven weer weet te omarmen Verheugd…

Brug

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 430
Zal al wat ik heb vergank’lijk zijn Ten prooi aan rot verderf of gisting Geluk verwelken tot verdriet en pijn Mijn spaargeld opgaan aan verkwisting. Mijn leven worden tot gal en zuur Mijn lichaam mij tot zware kwelling Mijn geest verbranden als in hellevuur Mijn gaan en staan op pielloze helling.…

Bestaan in kleurrijk gaan

netgedicht
5.0 met 23 stemmen aantal keer bekeken 479
de dagen worden zachter maar lijken in hun kleuren feller te spreken om een eigen persoonlijkheid op toon te brengen na millennia de zon te doen opgaan zonder gezicht en herkenning en alleen in licht en warmte de communicatie te verzorgen ook de maanden veranderen hun profiel om in een geëngageerde baan met de aarde…
wil melker15 oktober 2024Lees meer >

Plasma

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 725
overweldigt het land zonder zich prijs te geven in andere dimensies Geen object, niet vliegend alleen ongeïdentificeerd Onzichtbaar, ongrijpbaar Paniek is zinloos Het geluid legt zich neer te zwaar om te strelen met een neuriënde stem Zachtjes ratelt er iets hypnotiserends waaraan ik niet toegeef Ik wil het navertellen, niet opgaan…
Zywa9 februari 2026Lees meer >

Onrustige natuur

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 428
Natuur rustig met rust laten, willen rusteloze mensen niet. We beheren natuurlijke natuur, alsof het onze eigen parken zijn. Zeldzame dieren mogen blijven. Wie het te goed willen doen, zullen we bestrijden uiteraard. Zij verdienen natuurlijk beheer, behalve wanneer ze lekker zijn.…

Onze beste tijden

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 425
Dezelfde natuur. Onze bange vijand laat ons weten dat we ernstig worden bedreigd. Er is zware storm op komst. Sluit deuren en alle ramen. Vertrouw niemand meer. Alleen vertrouwelingen, die denken willen, zoals wij. De vriend staat voor het open raam. Ervaart het weer zoals weer is. Ziet donkere wolken drijven.…

KRINGLOOPPAPIER

snelsonnet
3.8 met 34 stemmen aantal keer bekeken 2.266
Toiletpapier dat de natuur niet schaadt, als dat in ‘t kleinste kamertje zou komen dan scheelde dat per jaar miljoenen bomen en daar zijn onze bossen bij gebaat. We kunnen daar, milieubewust en groen, ons voordeel én ons achterdeel mee doen.…
Aaike Jordans23 november 2005Lees meer >

Corona , Usutu en merels...

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 491
Merels trokken van de bossen naar de steden. In parken en in onze tuinen wilden ze leven. Daar waar mensen veilig wonen. Dicht leefden we met elkaar. Wanneer merels prachtig zingen schreeuwen ze van onze daken. Houd afstand. Respecteer elkaar. Het mocht niet baten. Het Usutuvirus sprak. Usutu is een roepende in de woestijn. Merels verdwenen…

Woorden (ooit) en daden (daarna)

snelsonnet
4.4 met 11 stemmen aantal keer bekeken 744
Verbeterschap beloofden zij ooit grif, de tuinders zorgden graag voor schoner water. Het is nog even smerig tien jaar later, waar komt het dan vandaan, dat landbouwgif? Ze snappen niet hoe dit steeds mis kan gaan. Ik wel. Ik voel het op mijn klompen aan.…
Wim Meyles4 september 2023Lees meer >

we zijn in de hemel geweest

netgedicht
3.7 met 16 stemmen aantal keer bekeken 1.551
je klampte aan vleugels vluchtten richting horizon de tijd voorbij die nooit begon een eerste klapwiek en de lucht ging dragen een opgaan zonder vragen zo lang gewacht op de bevrijding van de nacht we raakten ijlte en de rust om samen te gaan praten wisten van elkaar de scherpte om te raken, kozen woorden die weer liefde maakten…

perpetuum mobile

hartenkreet
3.6 met 11 stemmen aantal keer bekeken 800
Wat kan ik jou beminnen onvoorwaardelijk, buiten zinnen en zo opgaan in onze liefdesstroom. Als een prachtige liefdesdroom en elke nacht van voor af aan onze wereld samen laten gaan. Een Machtige Liefde van het tweede soort, fysiek onmogelijk, en zelden verwoord nee, nooit meer stoppen Liefste, nee, onze Liefde, een perpetuum mobile....…

privé

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 603
schuilen een plek alleen voor mij heel even maar dit wonderlijk gebied met woorden die gelukkig maken ook zonder jou zelfs sterker nog zelfs als ik kon zou ik ze nog niet delen mijn hart alleen laten bewegen op het ritme, melodie uniek voor nu ver weg van later maar laten vullen met muziek jouw bijzijn mij niet laten storen opgaan…

Habar

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 942
het sneeuwlicht neemt aarzelend afscheid als de lente losbarst het hart breekt open het wrikt zich los uit de omklemming van roestige vleugels oude woorden verdwijnen een voor een het buigzame hart geeft zich over aan het blauwe uur van de ochtend het wil glanzend leven en opgaan in de tijd totdat het geel-oranje verdwijnt…
J. Bakx25 september 2013Lees meer >

Laten we de oude....

gedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 3.202
Laten we de oude brieven verbranden, al die mooi verregende zongebleekte woorden en regels in vlammen zien opgaan maar schaamteloos hun inhoud behouden.…
Hester Knibbe2 september 2015Lees meer >

Mensenmens

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 439
liefde verlangen en verdriet die in onze longen wonen en onvoorspelbaar ineens uit de diepte van onze adem naar buiten komen strelend of stormend vol ervaringen die ons laten voelen wie we zijn en waar het om gaat, de eeuwigheid van ons leven te plukken in de stroom van onze adem die tevens andermans adem is terwijl we volledig opgaan…
Zywa3 januari 2023Lees meer >

ATOL

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 453
Het spreekt zichzelf niet langer tegen, het mengt zijn daden door het woord en laat de zangen opgaan in de stroom. Het ziet het naken van de nacht, zichzelf verlaten zelfs door angst, de gramschap van de graven: in duisternis wordt het weldra tot niets ontdaan.…
Dirk Vekemans24 september 2023Lees meer >

Tijd bekent kleur

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 573
de dagen worden zachter maar lijken in hun kleuren feller te spreken om een eigen persoonlijkheid op toon te brengen na millennia de zon te doen opgaan zonder gezicht en herkenning en alleen in licht en warmte de communicatie te verzorgen ook de maanden veranderen hun profiel om in een geëngageerde baan met de aarde te komen…
wil melker14 oktober 2024Lees meer >

wind in mij

hartenkreet
1.4 met 8 stemmen aantal keer bekeken 2.338
natuurlijk zag ik jouw vanuit mijn ooghoek natuurlijk zei zij alleen maar koekkoek natuurlijk hou ik van je voor eeuwig en altijd natuurlijk heb jij gelijk geen strijd dit leven o gaan we het beleven ga je weer leven naast mij of zomaar iemand anders zomaar iemand niet zoals ik stik we zijn niemand kansloos…

Condition Humaine

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 534
Zijn zij utopisch, vormen zij een sekte Eén zonder algemeen erkend belang Zijn zij voor 'condition humaine' bang, Natuurminnaars in politieke gekte? Ik vraag het hypothetisch-deductief... Hun streven lijkt meer ex- dan inclusief…