31781 resultaten.
Stiltebankje
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
536 is meer dan niets horen
voorbij aan geluid
van rumoer, onrust
van het bonzen in je hart
van het wachten
om in stilte vrede te vinden
Stilte
is meer dan stil na de donder
na de laatste slag van een klok
en de storm van een kruisweg
bij de laatste ademhaling van leven
hoorbare stilte bij een kruis
voelbaar …..
stilte gaat verder dan sterven…
Ontwortelen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
646 Ontwortelen.
Langzaam naar het einde
Al wat je was afpellen
Een lange strijd voeren
Naar iets wat je niet wil
Er is geen ontkomen aan
Wanneer alles is gedaan
Vergevend berustend
Naar de kern van zijn
Overgegeven , los van wat was
De schoonheid , de intensiteit van leven
Openbaart zich
Je wordt mooi, steeds mooier
Dan je ooit daarvoor was…
Altijd geweten
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
486 Ooit sprong de vonk
Al werd het niet geloofd
Het vonkje doofde niet
Maar was, en bleef
We zijn het niet kwijt
Nóóit verloren geraakt
Toen was daar de tijd
De woorden geschreven
gewaagd
Uitgesteld verlangen
Wegen te ver gegaan
Zielsgebondenheid
Eindeloos verbonden
Waar het altijd was
Kwam het samen
En de reis gaat…
Een korrel
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
581 Een korrel los zand
in mijn hand
helemaal vrij
om te vallen
maar de korrel
ben jij
die blijft liggen
altijd dichtbij…
Overgewaaid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
445 Riet en een wilgenwand. Lelies in geel woekeren
en bedekken het wiegelend wateroppervlak
met schubben, als afgeronde harten.
Een waternimf, ze springt van blad tot blad.
De Eem blikt mild, in haar zilver en haar stilte.
De buizerd gilt guitig, de koekoek roept
We werpen witte of rode rozen in het water,
samen met de donkere stenen
die ons…
verdwaald in de natuur
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
430 Stilte van het woud
huis, werk, bestaan verloren
natuur als schuilplaats
Winkelwagentjes
een vuurtje dat warmte geeft
takken verbranden
Schaduw van het groen
Onbegrepen, psychisch stuk
vechten om balans
Afval hoopt zich op
een schreeuw om zonder oordeel
de weg te bieden
De echo van pijn
vraagt mens en natuur ruimte
wie hoort en…
afgestoten
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
608 zilveren bloem
gewond lag haar koude huid
op de te warme stenen, zelfs de zon
spaarde zijn stralen, schoonheid lag
te sterven, een sculptuur vormend
waar was haar bloeiakker gebleven
dat massief met de witte weiden, de
uitzichten over gebroken landerijen
schip met steven en grote diepgang
donkeren bergen omhelzen het einde
haar graf zal opgaan…
De rozentuin der ziel
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
503 Laat me ademen
Laat me leven
Laat me om de lieve Liefde geven
Laat me stijgen
Laat me gaan
en op roze rozen zweven
Om te worden wie ik ben
Om te maken mooi en heel
wil ik alle woorden spreken
teder helder en bedreven
Laat me lachen
Laat me zingen
Laat me opgaan in de goede dingen
Laat me zwerven in je zwoele geuren
Laat me binnen…
verwachtingsvol
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
1.310 samen rond de dis
na tijden van gemis
eindelijk het
weerzien
en tussen hen in
het 'misschien'
glazen worden gevuld
en het geduld
al zo lang
op de proef gesteld
maakt plaats
voor ongedurig
en vurig
elkaar aanzien
en misschien nadien
opgaan in elkaar
de avond nog jong…
Drenkeling*
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
3.222 Als de blik van haar ogen de weerslag
vormt van haar ziel, wat heerlijk is het dan
dat ik in deze draaikolk opgaan kan
en sprakeloos de woorden spreken mag
ondersteboven te zijn van haar lach.
Als drenkeling weet ik mij in haar ban,
waart zij als schip rond in mijn hersenpan:
redding gehuld in nevels van de dag.…
Romântico
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
481 krul je in mijn armen
dan laat ik je de vertes zien
bovendien het lieve leven
voorbij de horizon
laat mij je dragen
over jong groene akkers
bloemrijke velden
en glooiende heuvels
waarover ik je vertelde
laten wij oprijzen van de aarde
hangen boven turquoise zeeën
zwevend met de vogels mee
tot wijzelf vleugels krijgen
transparant opgaan…
WAANZIN
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
624 De zon haalt de vorst van de daken
De mollen bezetten de dijken
De wind tracht een geest te bereiken
Die los is geraakt van zijn baken
Die duivels ziet, monsters en draken
Die alles opnieuw moet bekijken
Er zullen veel maanden verstrijken
Die opgaan aan smerigheid braken
Totdat hij volkomen genezen
Het leven weer weet te omarmen
Verheugd…
Brug
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
430 Zal al wat ik heb vergank’lijk zijn
Ten prooi aan rot verderf of gisting
Geluk verwelken tot verdriet en pijn
Mijn spaargeld opgaan aan verkwisting.
Mijn leven worden tot gal en zuur
Mijn lichaam mij tot zware kwelling
Mijn geest verbranden als in hellevuur
Mijn gaan en staan op pielloze helling.…
Bestaan in kleurrijk gaan
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
479 de dagen
worden zachter
maar lijken in
hun kleuren
feller te spreken
om een eigen
persoonlijkheid op
toon te brengen
na millennia de zon
te doen opgaan
zonder gezicht
en herkenning en
alleen in licht en
warmte de
communicatie
te verzorgen
ook de maanden
veranderen hun
profiel om in een
geëngageerde baan
met de aarde…
Plasma
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
725 overweldigt het land
zonder zich prijs te geven
in andere dimensies
Geen object, niet vliegend
alleen ongeïdentificeerd
Onzichtbaar, ongrijpbaar
Paniek is zinloos
Het geluid legt zich neer
te zwaar om te strelen
met een neuriënde stem
Zachtjes ratelt er iets
hypnotiserends
waaraan ik niet toegeef
Ik wil het navertellen, niet
opgaan…
Onrustige natuur
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
428 Natuur rustig met rust laten,
willen rusteloze mensen niet.
We beheren natuurlijke natuur,
alsof het onze eigen parken zijn.
Zeldzame dieren mogen blijven.
Wie het te goed willen doen,
zullen we bestrijden uiteraard.
Zij verdienen natuurlijk beheer,
behalve wanneer ze lekker zijn.…
Onze beste tijden
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
425 Dezelfde natuur.
Onze bange vijand laat ons weten
dat we ernstig worden bedreigd.
Er is zware storm op komst.
Sluit deuren en alle ramen.
Vertrouw niemand meer.
Alleen vertrouwelingen,
die denken willen,
zoals wij.
De vriend staat voor het open raam.
Ervaart het weer zoals weer is.
Ziet donkere wolken drijven.…
KRINGLOOPPAPIER
snelsonnet
3.8 met 34 stemmen
2.266 Toiletpapier dat de natuur niet schaadt,
als dat in ‘t kleinste kamertje zou komen
dan scheelde dat per jaar miljoenen bomen
en daar zijn onze bossen bij gebaat.
We kunnen daar, milieubewust en groen,
ons voordeel én ons achterdeel mee doen.…
Corona , Usutu en merels...
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
491 Merels trokken van de bossen naar de steden.
In parken en in onze tuinen wilden ze leven.
Daar waar mensen veilig wonen.
Dicht leefden we met elkaar.
Wanneer merels prachtig zingen
schreeuwen ze van onze daken.
Houd afstand. Respecteer elkaar.
Het mocht niet baten.
Het Usutuvirus sprak.
Usutu is een roepende in de woestijn.
Merels verdwenen…
Woorden (ooit) en daden (daarna)
snelsonnet
4.4 met 11 stemmen
744 Verbeterschap beloofden zij ooit grif,
de tuinders zorgden graag voor schoner water.
Het is nog even smerig tien jaar later,
waar komt het dan vandaan, dat landbouwgif?
Ze snappen niet hoe dit steeds mis kan gaan.
Ik wel. Ik voel het op mijn klompen aan.…
we zijn in de hemel geweest
netgedicht
3.7 met 16 stemmen
1.551 je klampte aan
vleugels vluchtten
richting horizon
de tijd voorbij
die nooit begon
een eerste klapwiek
en de lucht ging dragen
een opgaan zonder vragen
zo lang gewacht op de
bevrijding van de nacht
we raakten ijlte en de rust
om samen te gaan praten
wisten van elkaar de scherpte
om te raken, kozen woorden
die weer liefde maakten…
perpetuum mobile
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
800 Wat kan ik jou beminnen
onvoorwaardelijk, buiten zinnen
en zo opgaan in onze liefdesstroom.
Als een prachtige liefdesdroom
en elke nacht van voor af aan
onze wereld samen laten gaan.
Een Machtige Liefde van het tweede soort,
fysiek onmogelijk, en zelden verwoord
nee, nooit meer stoppen Liefste, nee,
onze Liefde, een perpetuum mobile....…
privé
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
603 schuilen
een plek alleen voor mij
heel even maar
dit wonderlijk gebied
met woorden die gelukkig maken
ook zonder jou
zelfs sterker nog
zelfs als ik kon
zou ik ze nog niet delen
mijn hart alleen laten bewegen
op het ritme, melodie
uniek voor nu
ver weg van later
maar laten vullen met muziek
jouw bijzijn mij niet laten storen
opgaan…
Habar
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
942 het sneeuwlicht neemt
aarzelend afscheid
als de lente losbarst
het hart breekt open
het wrikt zich los
uit de omklemming
van roestige vleugels
oude woorden verdwijnen
een voor een
het buigzame hart geeft zich over
aan het blauwe uur van de ochtend
het wil glanzend leven
en opgaan in de tijd
totdat het geel-oranje
verdwijnt…
Laten we de oude....
gedicht
5.0 met 1 stemmen
3.202 Laten we de oude
brieven verbranden, al die mooi
verregende zongebleekte woorden en regels
in vlammen zien opgaan maar schaamteloos
hun inhoud behouden.…
Mensenmens
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
439 liefde
verlangen en verdriet
die in onze longen wonen
en onvoorspelbaar ineens
uit de diepte van onze adem
naar buiten komen
strelend of stormend vol
ervaringen die ons laten
voelen wie we zijn en waar
het om gaat, de eeuwigheid
van ons leven te plukken
in de stroom van onze adem
die tevens andermans adem is
terwijl we volledig opgaan…
ATOL
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
453 Het spreekt zichzelf niet langer tegen,
het mengt zijn daden door het woord
en laat de zangen opgaan in de stroom.
Het ziet het naken van de nacht, zichzelf verlaten
zelfs door angst, de gramschap van de graven:
in duisternis wordt het weldra tot niets ontdaan.…
Tijd bekent kleur
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
573 de dagen
worden zachter
maar lijken in
hun kleuren
feller te spreken
om een eigen
persoonlijkheid op
toon te brengen
na millennia de zon
te doen opgaan
zonder gezicht
en herkenning en
alleen in licht en
warmte de
communicatie
te verzorgen
ook de maanden
veranderen hun
profiel om in een
geëngageerde baan
met de aarde te
komen…
wind in mij
hartenkreet
1.4 met 8 stemmen
2.338 natuurlijk zag ik jouw vanuit mijn ooghoek
natuurlijk zei zij alleen maar koekkoek
natuurlijk hou ik van je
voor eeuwig
en altijd
natuurlijk heb jij gelijk
geen strijd dit leven
o gaan we het beleven
ga je weer leven
naast mij
of zomaar iemand anders
zomaar iemand niet zoals ik
stik
we zijn niemand
kansloos…
Condition Humaine
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
534 Zijn zij utopisch, vormen zij
een sekte
Eén zonder algemeen erkend belang
Zijn zij voor 'condition humaine' bang,
Natuurminnaars in politieke gekte?
Ik vraag het hypothetisch-deductief...
Hun streven lijkt meer ex-
dan inclusief…