1304 resultaten.
tijdloos nabij
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
858 zó verloopt het steeds vaker
vooral op een lange winteravond als
ik bij een aantal portretten op de kast
een kaarsje ontbrand
en later, wanneer de nacht weer valt
nog een poosje naar elke foto staar
voordat ik ze in het donker zet
juist dan, op dat moment lijken hun
gezichten nog even op te lichten
alsof zij hoe jong of oud ze…
Charisma nu
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
820 Herinneringen en weemoed
naar een onbezorgde tijd
die helaas niet weer zal komen
toen iedereen elkaar kende
passerend met vriendelijke groet.…
Traanvlucht
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
484 milde regen en zachte bries
sluiten een verbond
dat aardse grofheid polijst
bij elke stap die de vorige
naar het verleden verwijst
zodat verse indrukken
grofkorrelig patina krijgen
van zomers die zich tot
regendruppels aaneenrijgen…
De laatste roos van de zomer
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.129 't Is de laatste roos van de zomer
die mij altijd weemoedig maakt.
Nu de laatste roos van de zomer
aan haar tocht naar de herfst begint,
lost zij willoos vermoeide blaadjes
in de koele septemberwind.
Al de fiere zomerbloeiers
in de eens zo weelderig mooie tuin
wachten bang op een vroege winter,
nu met blad'ren verdord en bruin.…
als stille getuigen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.160 een beetje weemoedig denk ik aan
de zomer terug
en het water dat glinsterde
glinsterde in de zon
boot en stoelen op de vlonder
als stille getuigen.…
spijt
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
606 het uit het raam weemoedig staren? -
zeker nog een twee vrouwen heb ik liefgehad
die mijn gemoed zo hebben weten te graveren
dat ik opgeruimd terug kan blikken zonder spijt -
maar dat ik jou verliet bleek verkeerd ingeschat
Tijd was niet bij machte hier te triomferen:
jij won het van de drang naar ongebondenheid -…
MIJMERING BIJ SCHEPEN
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
530 De oude zeilboot
ligt stil in het museum.
Zijn touwwerk omklemt
een ineengedrongen ruimte,
die berust en wacht... Waarop?
Dikwijls heeft mijn geest
onbewuste verlangens;
daarbij zie ik steeds
die ruige heuveltop aan zee,
een zeil in vollemaanslicht.…
Delfzijl
gedicht
3.8 met 5 stemmen
3.672 Het spoorbiljet werd in de trein reeds afgegeven.
Hier ligt het laatste plein voorgoed,
breedvoerig om te laten gaan
ieder die schedelgevoelig langs de dakgoten
zich voortrept, het water haastig
bereiken wil, de Pieter Koertsz ziet
met de ketting aan de stadspoort,
de Bermuda, een Chileen.
Hier staat men eenzaam op de brug
in 't holst…
Opstal
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
782 Dit zuur van
wat gras was
was het
Soms loop ik er
weer op
maar de grup is leeg,
los hangt de ket
Probeer ik
op te vegen,
tastbaar te maken,
wat buiten nu staat
Probeer ik
plaats te geven
wat plaats verloor…
't Begon zo goed
gedicht
5.0 met 2 stemmen
3.985 Zoals een straaltje zonneschijn
de dag wat vrolijkheid verschaft
zo zal ook dit gedichtje zijn
waarin het leed wordt afgeschaft.
Woorden als: hartzeer, spijt en dood
zult u niet horen deze maal.
Integendeel, als schoon kleinood
bied ik u dit keer zoeter taal.
Vol blijdschap zing ik in dit lied
hoe 't vrolijk straaltje zonneschijn
reeds…
berusting
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
913 hij die ik vroeger was
is niet meer...
er stroomde veel water langs
heel veel water
zodat de scherpe randjes
behoorlijk zijn afgevlakt
de te lange winters
temperde het felle vuur
in mijn bloed
berusting zette zich vast
in mijn aderen
de krachtige hopen
van weleer waarmee ik
zó dikwijls de zorgen
als vruchten van me afwierp
zijn…
het verlangen naar fado
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
616 hoe dikwijls zocht ik niet vergeefs
naar klank en kleur maar vond
ik slechts verkeerde woorden
hadden wij maar fado in ons land
dan kon ik mijn gevoel vertolken
en schrijven over donkere wolken
van opklaring en zonneschijn
maar calvinisten zoals wij kiezen
uit de grijze brij die in
de pappot staat te gisten
bij toeval tref ik soms…
nabeeld
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
447 spreken
je ging terug
en nooit
heb ik je nog gezien
toch bleef ik wachten
als had je me beloofd, stilzwijgend,
wat ik dacht dat je wou zeggen
en sedertdien
spel ik de tijd als onvoltooid verleden
milde hunker heeft me oud zien groeien
in koesterend polijsten van illusie
mijn leven was banaal
appasionaat heb ik het voort gesleten
weemoed…
het scheepje van weleer
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
519 jammerlijk is dat zelfs je mooiste
herinnering nooit echt tastbaar zal zijn
het blijft suggestie een vleugje weemoed
realiteit echter is dat de tijd van toen
telkens verder van je afdrijft...…
De milde herfst
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
515 De milde herfst, wanneer de bladeren gevallen zijn
en alles weer tot rust komt, ver voorbij de zomerwinden
die warm bedekken wat er niet gezegd kan worden, wat
plots een eigen leven leidt en zo tot eenzaamheid vervalt.
Het zoete en het bittere, ze gaan weer eigen wegen volgen
en ieder zoekt de warmte achter muren, al zijn er ramen
en zien we…
De juiste toon te vangen
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
583 betoverende serenade
plots ritmisch ondersteund
door een ijverige specht
twee meesjes komen langs
voor een vrolijk intermezzo
dan klinkt als achtergrondkoor
het ruisen van de wind in de takken
tot er weer een stille pauze volgt
met nu in je hoofd alleen nog
die ritselende zangstem
vol van vers verlangen
het lost op als het zingt
de weemoed…
De beukenboom
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
882 Wanneer de weemoed mij gevangen houdt
dan haal ik mij die boom weer voor de geest
en zie dan voor me hoe het zonnegoud
het blad betovert tot een kleurenfeest.
(analoog aan The Daffodils, by W. Wordsworth)…
naseizoen (als requiem)
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
898 september oktober november december
mooie maanden voor de poëzie
maar gewichtig weet u...
de zwaartekracht van een seizoen
verenigd in een aflopend jaar
het blijkt een aanslag
op mijn gemoed
een vreemd soort verdriet
als bij het afscheid
van een heel goede vriend…
Parijse herfstdag
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.171 Ik heb de weemoed van uw stad verstaan.
Een stad vol vreugde, zeiden zij die nooit
Geneugten weten dan het vlees ontplooit,
Vol zoete tastbaarheid en weken waan.…
Vredesduiven!
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
604 En weer is het de waan van de dag,
die niet wil wijken.
De avond is al aan het vallen.
De stilte staat al rustig klaar.
En ik, ik wacht aandachtig,
op wat zal moeten komen.
Wanen wil ik niet langer zien.
Ik staar.
Ik staar naar verdrongen herinneringen,
die uit een ver verleden komen.
Ik staar naar onbereikbare horizonnen.
Ik zie mezelf…
ode aan de melancholie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
624 somber en wat te zwaar
maar ook hoe paradoxaal
iets van een oprecht verdragen
als bij een brok
in de keel die je maar
niet krijgt weg gedronken
wanneer melancholie
de kop op steekt kan je
er niet om heen
en misschien is het
maar beter zo…
Heel weinig blijft er nog
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
573 Nu is er vaag de geur
van sterven en van dwalen,
van weemoed en van scheiden
en alles wordt zo traag, zo grijs...
Zo vaag en toch zo helder,
want wat de echte dingen zijn
wordt helder door de glans van pijn
en van veel moeten laten...…
reeën
gedicht
4.2 met 4 stemmen
4.792 ik vroeg of je nog van me hield
en je zweeg lange tijd
tot je 'kijk', zei, 'beneden'
daar stonden in langzaam
en laaghangend licht
twee reeën een ogenblik stil,
toen vluchtten zij snel en gewichtloos
het struikgewas in
hier en daar werden bladeren geel
dat was wat je daarna zou zeggen
'september, de herfst komt er aan'…
DE VLUCHT DES TIJDS.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
940 Dat kan mij vaak weemoedig maken,
Dat ons de tijd zo snel ontvaart,
Dat, eer zij 't Heden recht mocht smaken,
De ziel reeds in 't Verleden staart.
Het zaligst uur, sinds lange jaren
Verwacht en vurig afgebeên,
Het komt gelijk een klank van snaren:
Hij ruist, verrukt, en - vliegt daarheen!…
een traantje voor de tennisbaan
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
640 -game is over-
een tennisbaan in verval
het onkruid hoog
en gravel haast verdwenen
als een veteraan op laatste benen
maar tennisbanen moeten leven
kreunen onder slagen
met ballen die om opslag vragen
want een baan zó ongelegen
daar kan ik niet goed tegen…
na de zondvloed
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
540 chaos geordend
kruimels weggewoven
de stofjes verstoven
hangend in de lucht
de neergedaalde tijd
laat restjes op de tafel
van lijfsbehoud...
het verval geeft de nasmaak
van gisteren beklemmend weer…
heimwee
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
600 ik betrap mezelf
op een vleugje
heimwee naar het
oude Frankrijk
Hotel des Alpes
tout le confort
A Die route de Gap
en de Grand Garage
van A.Saviard
Centre Ville
waar je destijds
terecht kon voor
een Peugeot of Simca
de snel vervagende
schildering op de
oude muur in Pontaix
maakt weemoed in mij los
met het glas pastis op het…
microgestalt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
483 De wereld lijkt steeds kleiner
te worden, alvorens enig ander
mijn vingers druppelen naar de einder
ik trek een lijn om de tafel om
het beletselteken, het zet zich
ontspoort oneindig, het kluwen
kluwt tot een vierendeel, waarvan mezelf
ik schoffel door mijn schrijfsels
noch betrek ik de druilende muren
het is is niet hetgeen het is als een…
Ja, duinen en dan ...
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
579 Vreedzaam op de wind dansen de golven
en het helmgras wuift in de maat mee,
in mijn hart wordt weemoed gedolven,
jouw lach kwam van ver overzee.…
De vruchten zijn geoogst
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
474 Is alles broos en zonder vastheid,
is weemoed d'enige kleur die blijft?
Ga jij ook heen, kan jij niet bieden
een schuilplaats voor mijn hart dat beeft?
Ik weet niet meer wie wàt te vragen
maar 't zaad moet sterven eer 't weer leeft.…