Alle inzendingen over weemoed

1304 resultaten.

Sorteren op:

tijdloos nabij

netgedicht
4.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 858
zó verloopt het steeds vaker vooral op een lange winteravond als ik bij een aantal portretten op de kast een kaarsje ontbrand en later, wanneer de nacht weer valt nog een poosje naar elke foto staar voordat ik ze in het donker zet juist dan, op dat moment lijken hun gezichten nog even op te lichten alsof zij hoe jong of oud ze…

Charisma nu

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 820
Herinneringen en weemoed naar een onbezorgde tijd die helaas niet weer zal komen toen iedereen elkaar kende passerend met vriendelijke groet.…

Traanvlucht

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 484
milde regen en zachte bries sluiten een verbond dat aardse grofheid polijst bij elke stap die de vorige naar het verleden verwijst zodat verse indrukken grofkorrelig patina krijgen van zomers die zich tot regendruppels aaneenrijgen…
Iniduo13 juni 2013Lees meer >

De laatste roos van de zomer

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 1.129
't Is de laatste roos van de zomer die mij altijd weemoedig maakt. Nu de laatste roos van de zomer aan haar tocht naar de herfst begint, lost zij willoos vermoeide blaadjes in de koele septemberwind. Al de fiere zomerbloeiers in de eens zo weelderig mooie tuin wachten bang op een vroege winter, nu met blad'ren verdord en bruin.…
Frans Vanhove21 september 2013Lees meer >

als stille getuigen

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.160
een beetje weemoedig denk ik aan de zomer terug en het water dat glinsterde glinsterde in de zon boot en stoelen op de vlonder als stille getuigen.…
fairouz23 september 2013Lees meer >

spijt

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 606
het uit het raam weemoedig staren? - zeker nog een twee vrouwen heb ik liefgehad die mijn gemoed zo hebben weten te graveren dat ik opgeruimd terug kan blikken zonder spijt - maar dat ik jou verliet bleek verkeerd ingeschat Tijd was niet bij machte hier te triomferen: jij won het van de drang naar ongebondenheid -…

MIJMERING BIJ SCHEPEN

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 530
De oude zeilboot ligt stil in het museum. Zijn touwwerk omklemt een ineengedrongen ruimte, die berust en wacht... Waarop? Dikwijls heeft mijn geest onbewuste verlangens; daarbij zie ik steeds die ruige heuveltop aan zee, een zeil in vollemaanslicht.…
Han Messie5 november 2013Lees meer >

Delfzijl

gedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 3.672
Het spoorbiljet werd in de trein reeds afgegeven. Hier ligt het laatste plein voorgoed, breedvoerig om te laten gaan ieder die schedelgevoelig langs de dakgoten zich voortrept, het water haastig bereiken wil, de Pieter Koertsz ziet met de ketting aan de stadspoort, de Bermuda, een Chileen. Hier staat men eenzaam op de brug in 't holst…
Gerrit Krol26 november 2013Lees meer >

Opstal

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 782
Dit zuur van wat gras was was het Soms loop ik er weer op maar de grup is leeg, los hangt de ket Probeer ik op te vegen, tastbaar te maken, wat buiten nu staat Probeer ik plaats te geven wat plaats verloor…

't Begon zo goed

gedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 3.985
Zoals een straaltje zonneschijn de dag wat vrolijkheid verschaft zo zal ook dit gedichtje zijn waarin het leed wordt afgeschaft. Woorden als: hartzeer, spijt en dood zult u niet horen deze maal. Integendeel, als schoon kleinood bied ik u dit keer zoeter taal. Vol blijdschap zing ik in dit lied hoe 't vrolijk straaltje zonneschijn reeds…
J. Blaauw1 januari 2014Lees meer >

berusting

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 913
hij die ik vroeger was is niet meer... er stroomde veel water langs heel veel water zodat de scherpe randjes behoorlijk zijn afgevlakt de te lange winters temperde het felle vuur in mijn bloed berusting zette zich vast in mijn aderen de krachtige hopen van weleer waarmee ik zó dikwijls de zorgen als vruchten van me afwierp zijn…

het verlangen naar fado

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 616
hoe dikwijls zocht ik niet vergeefs naar klank en kleur maar vond ik slechts verkeerde woorden hadden wij maar fado in ons land dan kon ik mijn gevoel vertolken en schrijven over donkere wolken van opklaring en zonneschijn maar calvinisten zoals wij kiezen uit de grijze brij die in de pappot staat te gisten bij toeval tref ik soms…

nabeeld

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 447
spreken je ging terug en nooit heb ik je nog gezien toch bleef ik wachten als had je me beloofd, stilzwijgend, wat ik dacht dat je wou zeggen en sedertdien spel ik de tijd als onvoltooid verleden milde hunker heeft me oud zien groeien in koesterend polijsten van illusie mijn leven was banaal appasionaat heb ik het voort gesleten weemoed…

het scheepje van weleer

netgedicht
5.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 519
jammerlijk is dat zelfs je mooiste herinnering nooit echt tastbaar zal zijn het blijft suggestie een vleugje weemoed realiteit echter is dat de tijd van toen telkens verder van je afdrijft...…

De milde herfst

netgedicht
4.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 515
De milde herfst, wanneer de bladeren gevallen zijn en alles weer tot rust komt, ver voorbij de zomerwinden die warm bedekken wat er niet gezegd kan worden, wat plots een eigen leven leidt en zo tot eenzaamheid vervalt. Het zoete en het bittere, ze gaan weer eigen wegen volgen en ieder zoekt de warmte achter muren, al zijn er ramen en zien we…
Adeleyd27 september 2014Lees meer >

De juiste toon te vangen

netgedicht
4.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 583
betoverende serenade plots ritmisch ondersteund door een ijverige specht twee meesjes komen langs voor een vrolijk intermezzo dan klinkt als achtergrondkoor het ruisen van de wind in de takken tot er weer een stille pauze volgt met nu in je hoofd alleen nog die ritselende zangstem vol van vers verlangen het lost op als het zingt de weemoed…
geeraardt13 oktober 2014Lees meer >

De beukenboom

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 882
Wanneer de weemoed mij gevangen houdt dan haal ik mij die boom weer voor de geest en zie dan voor me hoe het zonnegoud het blad betovert tot een kleurenfeest. (analoog aan The Daffodils, by W. Wordsworth)…

naseizoen (als requiem)

netgedicht
4.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 898
september oktober november december mooie maanden voor de poëzie maar gewichtig weet u... de zwaartekracht van een seizoen verenigd in een aflopend jaar het blijkt een aanslag op mijn gemoed een vreemd soort verdriet als bij het afscheid van een heel goede vriend…

Parijse herfstdag

poëzie
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.171
Ik heb de weemoed van uw stad verstaan. Een stad vol vreugde, zeiden zij die nooit Geneugten weten dan het vlees ontplooit, Vol zoete tastbaarheid en weken waan.…

Vredesduiven!

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 604
En weer is het de waan van de dag, die niet wil wijken. De avond is al aan het vallen. De stilte staat al rustig klaar. En ik, ik wacht aandachtig, op wat zal moeten komen. Wanen wil ik niet langer zien. Ik staar. Ik staar naar verdrongen herinneringen, die uit een ver verleden komen. Ik staar naar onbereikbare horizonnen. Ik zie mezelf…

ode aan de melancholie

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 624
somber en wat te zwaar maar ook hoe paradoxaal iets van een oprecht verdragen als bij een brok in de keel die je maar niet krijgt weg gedronken wanneer melancholie de kop op steekt kan je er niet om heen en misschien is het maar beter zo…

Heel weinig blijft er nog

netgedicht
3.2 met 8 stemmen aantal keer bekeken 573
Nu is er vaag de geur van sterven en van dwalen, van weemoed en van scheiden en alles wordt zo traag, zo grijs... Zo vaag en toch zo helder, want wat de echte dingen zijn wordt helder door de glans van pijn en van veel moeten laten...…
Adeleyd15 november 2016Lees meer >

reeën

gedicht
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 4.792
ik vroeg of je nog van me hield en je zweeg lange tijd tot je 'kijk', zei, 'beneden' daar stonden in langzaam en laaghangend licht twee reeën een ogenblik stil, toen vluchtten zij snel en gewichtloos het struikgewas in hier en daar werden bladeren geel dat was wat je daarna zou zeggen 'september, de herfst komt er aan'…

DE VLUCHT DES TIJDS.

poëzie
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 940
Dat kan mij vaak weemoedig maken, Dat ons de tijd zo snel ontvaart, Dat, eer zij 't Heden recht mocht smaken, De ziel reeds in 't Verleden staart. Het zaligst uur, sinds lange jaren Verwacht en vurig afgebeên, Het komt gelijk een klank van snaren: Hij ruist, verrukt, en - vliegt daarheen!…

een traantje voor de tennisbaan

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 640
-game is over- een tennisbaan in verval het onkruid hoog en gravel haast verdwenen als een veteraan op laatste benen maar tennisbanen moeten leven kreunen onder slagen met ballen die om opslag vragen want een baan zó ongelegen daar kan ik niet goed tegen…

na de zondvloed

netgedicht
5.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 540
chaos geordend kruimels weggewoven de stofjes verstoven hangend in de lucht de neergedaalde tijd laat restjes op de tafel van lijfsbehoud... het verval geeft de nasmaak van gisteren beklemmend weer…

heimwee

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 600
ik betrap mezelf op een vleugje heimwee naar het oude Frankrijk Hotel des Alpes tout le confort A Die route de Gap en de Grand Garage van A.Saviard Centre Ville waar je destijds terecht kon voor een Peugeot of Simca de snel vervagende schildering op de oude muur in Pontaix maakt weemoed in mij los met het glas pastis op het…

microgestalt

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 483
De wereld lijkt steeds kleiner te worden, alvorens enig ander mijn vingers druppelen naar de einder ik trek een lijn om de tafel om het beletselteken, het zet zich ontspoort oneindig, het kluwen kluwt tot een vierendeel, waarvan mezelf ik schoffel door mijn schrijfsels noch betrek ik de druilende muren het is is niet hetgeen het is als een…

Ja, duinen en dan ...

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 579
Vreedzaam op de wind dansen de golven en het helmgras wuift in de maat mee, in mijn hart wordt weemoed gedolven, jouw lach kwam van ver overzee.…

De vruchten zijn geoogst

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 474
Is alles broos en zonder vastheid, is weemoed d'enige kleur die blijft? Ga jij ook heen, kan jij niet bieden een schuilplaats voor mijn hart dat beeft? Ik weet niet meer wie wàt te vragen maar 't zaad moet sterven eer 't weer leeft.…
Adeleyd24 september 2020Lees meer >